Monday, July 4, 2011

I/O

“Whatever we learn of God from authoritative sources can be described, and that will help us make spiritual progress. This description is called kirtana. If we try to repeat what we hear, we become established in knowledge.” (Shrila Prabhupada, Raja-vidya, Ch 4)

One of the more amazing aspects of the traditions that follow the original Vedas, the scriptures instituted at the beginning of creation by the Supreme Personality of Godhead, Lord Krishna, is the wide breadth and volume of literature that has been produced. While particular spiritual traditions may have their single book that they focus on and study exclusively, the Vedas are not limited in this way. Rather, the truths espoused in the original Vedas - which do nothing more than glorify the Supreme Person, His energies, and the processes aimed at understanding Him - can be described over and over again by new generations of listeners. This further glorification is known as kirtana, and it serves two wonderful purposes. First, it allows the student to further advance in knowledge by making practical use of the information imparted upon them. Secondly, kirtana serves to further enhance the glory of the Person being described. The incomprehensibly large volume of the Vedic literature is another feature that establishes the supremacy of the person whose glories are sung and described.

What are the Vedas? The root word means “knowledge”, but the information contained within these sacred songs, hymns and poems is not meant for acquiring mundane information or learning how to perfect a specific technique. What is mundane information? How can we make subjective judgments on information aimed at achieving a purpose? At their root, the Vedas glorify the Supreme Person, the original divine being. Even within the celebrated songs this person is described by many different names, but each devotee prefers their specific name, be it Krishna, Vishnu or Rama. Regardless of the appellation chosen, to accept the authority of the Vedas is to accept the position of the person glorified within the songs. To say that the Vedas prohibit deity worship or any other process regularly engaged in by followers of the Vedic tradition is to talk utter nonsense. As soon as we hear someone quoting from the Vedas, it is to be understood that they accept Vishnu as the Supreme Lord; otherwise the statements and conclusions uttered by such people have no meaning.

Though there are different branches of knowledge presented, the Vedas are meant primarily for understanding the Supreme Person; otherwise the information presented would be limited and not given much attention. If we want to learn how to become a doctor, we have to study many different books about medicine and science. The books themselves can provide bits and pieces of information about various aspects of life, but the primary objective is to enable one to perform a specific medical task and become familiar with the discipline of healing their fellow man. Similarly, all the songs, truths and postulates put forth by the Vedas are meant for understanding Vishnu, who is beyond the dualities of the material world.

What do we mean by duality? There are examples of this everywhere, but we can take something as simple as the sunshine. In the wintertime, the colder months of the year, the sun’s presence is enjoyed and highly sought after. The sun is the beacon of light, providing the desperately needed heat and warmth to save the earth’s population from freezing to death. But in the summer months, when the temperatures are generally warmer, the sun being out in the sky can be the cause of pain. Whenever there is excessive heat, the blazing sun can only further add to the discomfort already inflicted by the high temperatures.

Is the sun any different from one season to another? Does the winter sun bear different properties from the summer sun? Has the sun somehow become favorable to one group of people and unfavorable to another based on the passage of time? Obviously the sun’s position is fixed, but what has changed is the environment and mindset of the people affected. Therefore there is a duality created, one where something constant is viewed in different ways based on circumstances.

The Supreme Lord can be thought of as the spiritual sun; His presence and mercy are always there. He is beyond the dualities of heat and cold, love and hate, and happiness and distress. Not surprisingly, those who are intimately connected with Him through a mood of love and devotion will similarly rise above the temporary ups and downs associated with material life. The Vedas exist for the very purpose of glorifying the Supreme Lord, which in turn brings about favorable conditions. If the mind is focused on the sweet, transcendental form of Shri Krishna - the most attractive and beautiful of all forms of Godhead, and not surprisingly the original one as well - the contemplative person can transcend the effects of their material body and rise to a higher plane of consciousness, one which brings freedom from the doldrums of everyday life.

Though the original Vedas are sufficient for understanding Krishna and glorifying Him, there are many other texts which descend from them, sort of like subsidiaries or supporting documents. On the surface this may seem like an indication of a deficiency in the original texts. After all, the Christians have their Bible and the Islamists their Koran, so why can’t followers of the Vedic tradition stick to one book and just study that exclusively? The Bible has such a strong following that others who are not interested in spirituality but have dedicated their lives to following a more narrow form of personal maintenance refer to their favorite books as “my Bible”. This actually indicates that the real Bible is not sufficient enough for them to take as their primary guiding force in life. If we have one book that we consider our Bible, it means that we look to it as our instruction manual for survival. If this book doesn’t reference spirituality, the nature of the soul, the workings of matter, and the need for rising above duality, then it proves to be insufficient in governing behavior and providing real happiness.

A particular text written at a particular time may be useful and tailored towards connecting with a specific audience, but as time goes by, the circumstances in society do change. The makeup of the modern world is drastically different than it was say even fifty years ago, so new challenges are presented to the spiritual leaders, those aiming to instruct the masses about the need for worshiping God. The ultimate conclusion should never change, however. This is the key. The followers of the Vedas never deny the authority of the original texts, nor do they downplay the supremacy of the person these works glorify. Rather, throughkirtana, the same truths originally passed down can be explained in a multitude of ways. Actually, the total number of ways is infinite, as who could ever fully enumerate the glories of the Supreme Person, the one entity who is not limited by the bounds of time and space?

To see how new compositions can prove useful in expounding on the same eternal truths of life originally passed down by God, we can take arguably the first book written in the world, the lengthy poem called the Ramayana, penned by Maharishi Valmiki. At the time of this work’s composition, the Vedas were well established as the only theistic tradition in the world. The Supreme Person they glorified and the traditions put into place for honoring Him were well known to the people of the world. But Maharishi Valmiki, through deep meditation on the holy name of Rama, wanted to glorify the Lord even further. He decided to craft a poem that detailed the life and pastimes of Lord Rama, an incarnation of the original person.

Since the Ramayana reaches the same conclusion as the original Vedas, there is no contradiction raised. Indeed, the Ramayana is very understandable and appealing to those who are naturally inclined towards loving God. The original Vedas are songs and hymns, but the Ramayana describes specific pastimes enacted by the same God that we are all inclined to know and approach. Moreover, writing the Ramayana was a great way for Valmiki to share his loving emotions that coursed through his body. For Valmiki, there is no other God except Rama, and he made this fact well known through his Ramayana.

Similarly, there are the eighteen major Puranas composed by Vyasadeva, who divided the original Veda into four and wrote an absurd amount of Vedic literature. The Puranas were well established prior to Vyasadeva’s writing them down. Indeed, when Lord Rama was roaming the forests with His wife Sita Devi and younger brother Lakshmana, He would often discuss incidents from the Puranas during periods of rest. The brahmanas, the members of the priestly order, whose task it was to guide society in their steady march towards freedom from the cycle of birth and death, would also recite incidents from the Puranas when speaking in public gatherings.

Vyasadeva simply took the collection of incidents already known to most people and grouped them together into official literary works of art. Arguably his most profound work, the crown-jewel of Vedic literature, is the Shrimad Bhagavatam, or Bhagavata Purana. This wonderful text presents all the truths of the Vedas in a carefully laid out sequence that is easy to understand when studied in the proper order. The major incarnations of Vishnu are also described along with their activities. In the tenth canto of this sacred work is found the activities and pastimes of Lord Krishna, the supreme and original Personality of Godhead. The activities Krishna performed on this earth some five thousand years ago give a glimpse into the eternal pastimes that take place in the spiritual sky, Goloka Vrindavana. One can become liberated by simply hearing this transcendental nectar and relishing the sweetness.

Even with the Puranas, Ramayana and original Vedas present, the writing doesn’t stop. Acharyas, spiritual teachers who lead by example, are always authoring more commentaries, poems and books glorifying Krishna. Around five hundred years ago the followers of Lord Chaitanya, Krishna’s preacher incarnation, wrote so many books that it would take a lifetime to simply peruse through them, let alone understand the deep meanings and purports. The brothers Shrila Rupa and Sanatana Gosvami wrote handbooks on devotional service, poems glorifying the qualities of Lord Krishna, and dramas expounding on the lila documented in the Shrimad Bhagavatam, Harivamsha, Mahabharata and other classic Vedic texts.

Becoming familiar with Krishna does not involve only a one-way flow of information. First the knowledge of the soul, its marginal position with respect to the material and spiritual energies, and its inherent link to the Supreme Lord is imparted to the serious student. Simultaneously, the regular chanting of the holy names, “Hare Krishna Hare Krishna, Krishna Krishna, Hare Hare, Hare Rama Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare”, takes place. When this chanting is done congregationally, the practice is known as sankirtana. Kirtana is thus usually associated with singing songs about the Lord, but at its root it means “describing”. Therefore the writing of the acharyas and the poets of the bhakti school is equally considered kirtana.

When there is output of information, the speaker’s faith and confidence in the supreme stature of the person they worship is validated. Moreover, another source is created, a branch if you will, for people to come and take information from. The different branches of a bank allow customers to deposit and withdraw money without having to travel very far. If there were only one branch of a particular bank, the customers would be greatly inconvenienced, and thus the bank wouldn’t have many patrons. But with many branches, the breadth, scope and influence of the banking institution can rapidly expand.

Similarly, the more Krishna is glorified in written and spoken word, the more opportunities there are for others to learn about Him. The Vedas are not the exclusive property of the Hindus or those born to Indian parents. The Supreme Lord is the spiritual sun, so His light of transcendental goodness shines on every single person. The devotee, the bhakta who takes in spiritual information from their guru, or spiritual master, and then subsequently outputs the same knowledge in their own way, is the person who knows how to capture the spiritual energy and properly utilize it.

Is there a way to use God’s mercy improperly? Well, there is evidence of the improper use of heavenly gifts all around us. The sun, sky, earth, water and fire belong to Krishna’s separated energy. Though they are considered matter, or material, they nevertheless exist for a purpose. When utilized for one’s personal sense gratification or for carrying out wicked plots aimed at achieving world domination, obviously the energy is used improperly. But when the same earth is used to construct a deityform depicting the Supreme Lord’s transcendental body and the forms of His celebrated incarnations, the mercy of God is taken full advantage of. When the tongue we have been given by God is used to eat Krishna prasadam, or remnants of foodstuff offered to the deity, purification takes place. When the hands are used to clap along to the sankirtana party chanting “Hare Krishna”, the mercy of Krishna is utilized fully.

Reading about Krishna’s pastimes and glories in the countless books authored by devotees is as good as chanting, because the hearing process is still there. Whatever the beacon of light on earth, the glorified spiritual master, has learned from his studies of Vedic philosophy can be found in his written and verbal instructions. In this way the sacred texts represent not only the glory of Krishna but also the wonderful and effective nature of the processes employed in understanding Him. The teachings of the devotee and their glorifications of the Supreme Lord prove Krishna’s worthiness of worship. If we follow the simple formula of inputting wisdom from the authorized sources into our mind and then outputting the same glorifications in word and song, our progression towards the spiritual sky will rise to the most rapid pace, one that will guarantee liberation at the time of death.

Social pressure falsifies memory: study

Neuroscience

How easy is it to falsify memory? New research at the Weizmann Institute shows that a bit of social pressure may be all that is needed. The study, which appears Friday in Science, reveals a unique pattern of brain activity when false memories are formed – one that hints at a surprising connection between our social selves and memory.

The experiment, conducted by Prof. Yadin Dudai and research student Micah Edelson of the Institute's Neurobiology Department with Prof. Raymond Dolan and Dr. Tali Sharot of University College London, took place in four stages. In the first, volunteers watched a documentary film in small groups. Three days later, they returned to the lab individually to take a memory test, answering questions about the film. They were also asked how confident they were in their answers.

They were later invited back to the lab to retake the test while being scanned in a functional MRI (fMRI) that revealed their brain activity. This time, the subjects were also given a "lifeline": the supposed answers of the others in their film viewing group (along with social-media-style photos). Planted among these were false answers to questions the volunteers had previously answered correctly and confidently. The participants conformed to the group on these "planted" responses, giving incorrect answers nearly 70% of the time.

This video is not supported by your browser at this time.

But were they simply conforming to perceived social demands, or had their memory of the film actually undergone a change? To find out, the researchers invited the subjects back to the lab to take the memory test once again, telling them that the answers they had previously been fed were not those of their fellow film watchers, but random computer generations. Some of the responses reverted back to the original, correct ones, but close to half remained erroneous, implying that the subjects were relying on false memories implanted in the earlier session.

An analysis of the fMRI data showed differences in brain activity between the persistent false memories and the temporary errors of social compliance. The most outstanding feature of the false memories was a strong co-activation and connectivity between two brain areas: the hippocampus and the amygdala. The hippocampus is known to play a role in long-term memory formation, while the amygdala, sometimes known as the emotion center of the brain, plays a role in social interaction. The scientists think that the amygdala may act as a gateway connecting the social and memory processing parts of our brain; its "stamp" may be needed for some types of memories, giving them approval to be uploaded to the memory banks. Thus social reinforcement could act on the amygdala to persuade our brains to replace a strong memory with a false one.

Provided by Weizmann Institute of Science

"Social pressure falsifies memory: study." June 30th, 2011. http://medicalxpress.com/news/2011-06-social-pressure-falsifies-memory.html

Comment:
This sounds like student behaviour. The brain doesn't fully mature until early to mid twenties and it is the frontal lobes, where these kinds of conditions are processed, that matures last...

Posted by
Robert Karl Stonjek

Talking to Trees

“By remembering Shri Rama’s holy name, even those who are born into a low caste become worthy of fame, just as the wild trees that line the road to the heavenly realm are famous throughout the three worlds.” (Dohavali, 16)

rāma nāma sumirata sujasa bhājana bhae kujāti |

kutarūka surapura rājamaga lahata bhuvana bikhyāti |

“If this hill could speak, it would tell me of the wonders of the darling of Vrindavana, the seemingly powerless child who had an irradiant beauty and a divine glow about Him. That young boy had the most beautiful complexion, and He carried a flute in His hands and wore a peacock feather in His hair. Yet this essence of innocence, a divine figure in a diminutive form, once held a majestic hill over His head with His little finger for seven consecutive days, providing comfort to the citizens of Vraja who were besieged with torrents of rain falling from the sky. This innocent hill, though seemingly an inanimate object composed of material elements, if it could speak would sing the glories of the wondrous boy who roamed the land of Vrindavana some five thousand years ago. Regardless of the hill’s composition, due to its association with the young child it is forever adored and worshiped. Though seemingly in the lowest possible form of life, one that doesn’t even classify as an animal or a plant, this hill is eternally honored, respected and remembered for its wonderful benevolence in acting as the instrument for the victory of the darling of Vrindavana over the vindictive assault of the king of heaven.”

“If this nonmoving plant could speak, it would sing the glories of Lord Vishnu, the Supreme Lord who resides in the imperishable sky. This wonderful plant is forever dear to Vishnu, as her level of devotion is exemplary. Though in the form of a plant, a being which is incapable of expressing emotion, those who simply look at her and remember her will have devotion to Vishnu and all His forms for the rest of their lives. Though in a higher species than the objects of matter such as the rocks and hills, a basil plant is still a long way from evolving into a human being, a form which brings the greatest opportunity for the purification of consciousness through advancement in levels of intelligence. Despite the predispositions borne of her species, this sacred plant can very quickly instill love and affection for the Supreme Lord within the heart of anyone who kindly offers their respects to her.”

Normally, if we were to honor a hill or talk to a tree, our behavior would indicate a loss of rationality. “Look at this person. He has obviously gone mad. He is bowing down in front of a hill, and he is talking to that tree. He spends all his time trying to find satisfaction by feasting his eyes on these two aspects of nature.” In the spiritual world, however, there are no rules and regulations and especially no limitations placed upon the various body types. The human species is the most advanced in terms of its potential for intelligence acquisition, but since spirit is the essence of all life, regardless of the particular form it is placed into, a spiritual entity is equally part and parcel of the complete whole, the Supreme Lord, who is known by many names, including Vishnu, Krishna and Rama.

“One who is not in transcendental consciousness can have neither a controlled mind nor steady intelligence, without which there is no possibility of peace. And how can there be any happiness without peace?” (Lord Krishna, Bhagavad-gita, 2.66)

Knowledge of the Supreme Person represents the pinnacle of understanding, the highest revelation resulting in the most pure consciousness, a mindset which subsequently never deviates from transcendental topics. A higher consciousness is desired because only through a purification of thoughts can there be any steady peace. And without peace, how can there be happiness? The key to altering consciousness is finding a tangible object to focus the mind’s attention on. By default, the animal instincts kick in at the time of birth, leading to a steady pursuit of sense gratification through activities such as eating, sleeping, mating and defending. Indeed, when the effects of the senses become even stronger, the more harmful engagements like meat eating, intoxication, illicit sex and gambling are taken to. These activities are considered sinful because they lead to the further clouding of intelligence, strengthening the pull and influence of material nature on the conditioned individual. When stuck on the pendulum toggling between acceptance and rejection of material activities, the mind is left no time to contemplate the real meaning of existence and the purpose to life on earth.

Within the human species, those with a high birth are considered the best candidates for transcending the effects of the senses. If we are born into a brahmana family, there is a tremendous opportunity for learning about the Supreme Absolute Truth and devotion to Him. Similarly, if we are born into a well-off family, there is little chance of being bogged down in worries about meeting the basic necessities of life. Therefore there will be more time for the mind to focus on matters of importance.

On the flip side, if we are born into a family of laborers or businessmen, the likelihood of being attracted to the sense objects will increase, thus making it even harder to attain self-realization. A laborer has to work very hard during the day to enjoy a paltry living at night. There isn’t even any time to really think about worthwhile endeavors. The first part of the day is spent in distress under constant pressure, so the off periods are intended to bring relaxation and release from strenuous activity, both physical and mental.

The businessman is equally as occupied, as he has to constantly work hard to maintain his fortune. They say that if you really want to earn serious money, you have to either own land or start your own business. The revenue from land ownership is very steady, and the value of the property can increase gradually over time. With a business, the revenue comes from the patronage of the average citizen, who is willing to pay a high price if the product or service offered is of quality. When owning a business, there is always concern over competitors and the interests of the consumer. In this way the future is always uncertain. While one year may be very profitable, the next may not. Therefore there is constant worry, leaving little time for higher thinking.

Yet even if we aren’t born into a higher class or our occupations lead us into passionate activity, all hope is not lost. Direct association with the Supreme Spirit is open for every single person. In the present age of Kali, which is marked by the preponderance of hypocrisy and quarrel within society, the easiest method for connecting with the Lord is the regularchanting of His names, “Hare Krishna Hare Krishna, Krishna Krishna, Hare Hare, Hare Rama Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare”. No restrictions or prohibitions are placed on the recitation of this sacred formula. Even the lowest born person, one who has no understanding of spiritual life or even the basic morals practiced in a civilized society, can recite the names of Krishna and Rama and gain real benefits.

Goswami Tulsidas, a medieval Indian poet and wonderful human being, ups the ante by stating that one who is lowborn, or kujati, actually becomes famous and worthy of honor by regularly chanting the name of Rama, which both describes the Supreme Absolute Truth’s ability to provide transcendental pleasure and His non-different expansion as the prince of Ayodhya, the jewel of the Raghu dynasty. To give life to his assertion, Tulsidas compares the transformation that results to the way the trees that line the road to the heavenly realm are famous and honored throughout the world. A tree is not a very unique living entity after all. We can find trees everywhere, especially when we are driving our cars. We pass by so many trees in a given day that they primarily go unnoticed. Yet on the path to the heavenly realm, even the ugly trees, the ones that aren’t very tall or noteworthy, are worshiped and adored. This is due only to their association with a land that is considered superior to the earthly plane. In the absence of the higher association, the trees would be considered unremarkable and go unnoticed.

In a similar manner, the ordinary worker, who may be a construction worker, a janitor, or even a servant, is not given much attention for their characteristics. They may get love and affection from friends and family, but in the business world they are not very much appreciated. Yet if the same people take to chanting Rama’s name, they become worthy of fame and honor, which means they surpass even the most exalted members of society in status. More than just a lofty claim, this wonderful truth is supported by historical incidents relating to the Lord’s pastimes on earth. Ironically enough, the wonder and glory of the holy name’s ability to elevate seemingly insignificant living entities extends even outside the scope of human beings and animals. Certain bodies of water, hills, and plants are considered sacred due to their association with Vishnu.

Around five thousand years ago, Lord Krishna advented on earth and spent His childhood years in the farm community of Vrindavana. Depending on the spiritual tradition followed and the Vedic scripture of preference, Krishna is taken to be either an incarnation of Vishnu or the Supreme Personality of Godhead Himself. The Shrimad Bhagavatam describes Vishnu’s vow to appear on earth to alleviate the distresses caused by the influences of the demonic King Kamsa, but the confidential information found in the Brahma-samhita and the teachings presented by Shri Gaurahari, Lord Chaitanya, describe Krishna to be the original and Vishnu to be His expansion. In either case, there is hardly any difference in the results that come from remembering Krishna’s pastimes.

During one incident in Krishna’s childhood, the king of the heavenly realm, Lord Indra, vengefully issued a downpour of rain upon the residents of Vrajubhumi, causing mass flooding. Seeing the perilous condition, which was in part caused by Krishna’s insistence that the residents ignore the puja for Indra that year, Krishna decided to uproot the hill named Govardhana which had just been worshiped. Taking shelter under the massive umbrella-like structure held aloft by Shyamasundara, the residents were saved from sure death. Afterwards, a contrite Indra offered His prayers to Krishna and the transgression was soon forgiven. Yet the incident of the lifting of Govardhana Hill and the importance it played in one of Krishna’s most glorious pastimes were not. Ever since that time, the hill has been honored every year in what is known as the Govardhana Puja. As declared by the Lord to the residents of Vrindavana, worship of Govardhana Hill is as good as worship of Krishna Himself.

How can paying obeisances to a land mass filled with grass and rocks be considered a worthwhile spiritual endeavor? The answer is found in the wonderful assertion made by Tulsidas. The lowborn becomes famous by chanting the holy name of the Lord. Similarly, the land that offers up its service in the divine pastimes is just as intimately associated with the Supreme Lord. An ordinary hill may not be noticed, but one that is closely tied to Krishna will always be honored and never forgotten. Simply looking at the hill or saying its name, Govardhana, immediately brings Krishna consciousness, a disposition which is the ultimate goal in life.

Tulasi Devi, the beloved maidservant of Vishnu, takes the form of a plant. Because of the benedictions offered to her by Lord Vishnu, Tulasi Devi is always associated with Him. Indeed, whoever worships her regularly will very quickly be blessed with devotion to the Lord, or vishnu-bhakti. Though success in other forms of yoga, such as karma, jnana and hatha, require strenuous activity, dedication to the acquisition of knowledge, or adherence to strict austerities, the bhakti process is very simple. Tulsidas elsewhere notes that Shri Rama is certainly God and the most merciful person because He has purposely made those things in life which are essential the cheapest and most abundant. Those things we don’t need are actually more expensive. Similarly, bhakti, which is the only transcendental process required for achieving liberation from the cycle of birth and death, is the easiest and most readily available. Success in bhakti can be had by simply sitting in front of a tulasi plant and chanting the Lord’s names over and over again. The wonderful poet was so adherent to this practice that at the time of initiation he was given the name of “Tulasi dasa”, which means servant of Tulasi Devi.

Lord Chaitanya has stated that just as Krishna is worshipable, so is His land. The land and the Supreme Personality it is connected to are the same. The real secret to success in life is not to try to forcefully elevate ourselves to a higher social standing or seek out fame and adoration from others. Simply taking to bhakti through regular recitation of the sound vibration representations of the Supreme Lord is enough to gain the proper stature. If even Krishna’s hills and plants are worshipable and capable of granting eternal love and devotion for Him, just imagine what the pure-hearted devotee in the form of a human being can do. The bhaktas can be found in all different shapes and sizes, and there is no end to their glories.

தோல் நோய்களுக்கு மருந்தாக பயன்படும் மீன் சிகிச்சை

Garra Rufa Obtusa எனப்படும் மீன் மருத்துவர் மீன் என்றழைக்கப்படுகிறது. இந்த மீன்களினால் மேற்கொள்ளப்படும் சிகிச்சை அனைத்து தோல் நோய்களுக்கும் தீர்வாக அமைகிறது.

இந்த சிகிச்சை முறை ஸ்பா என்றழைக்கப்படுகிறது. ஸ்பா சிகிச்சை முறை 43 டிகிரி சூடான தண்ணீரில் நாள் ஒன்றுக்கு 2 முறை மேற்கொள்ளப்படுகிறது.

ஒரு முறைக்கு 4 மணிநேரம் என்ற விகிதத்தில் இந்த மீன்கள் உள்ள தொட்டியில் இருக்க வேண்டும்.

21 நாட்கள் இந்த சிகிச்சையை தொடர்ந்து மேற்கொள்வதன் மூலம் தோல் நோய்கள் குணமாகிறது. இந்த மருத்துவ மீன்கள் தோலில் உள்ள இறந்த செல்களை உண்டு நோய்களை குணமாக்குகிறது.

shirdi sai baba song

அனைத்து வகையான புற்றுநோய்களுக்கும் மருந்து கண்டுபிடித்து விஞ்ஞானிகள் சாதனை

மார்புப் புற்றுநோய்க்கான ஒரு அற்புத மருந்து உலகில் எல்லா விதமான புற்று நோய்க் கட்டிகளையும் எதிர்த்துப் போராடக் கூடிய ஒரு ஆயுதமாக அமையும் என்று பிரிட்டிஷ் விஞ்ஞானிகள் தெரிவித்துள்ளனர்.

நியுகாஸில் பல்கலைக்கழக விஞ்ஞானிகளே இந்தக் கண்டுபிடிப்புத் தகவலை கடந்த வாரம் வெளியிட்டுள்ளனர். மார்புப் புற்றுநோய்க்கு எதிராக பாவிக்கப்படும் சில மாத்திரைகளை இப்போது வேறு புற்றுநோய்களுக்காகவும் பயன்படுத்த முடியும் என்று அவர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.

இந்த மாத்திரைகளைப் பாவிப்பதால் ஏற்படும் குமட்டல், களைப்பு போன்ற பக்க விளைவுகளும் பெருமளவுக்கு குறையும் என்று தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

PARP inhibitors வகையைச் சார்ந்த மருந்துகளே இப்போது மார்புப் புற்றுநோய் சிகிச்சையில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த மருந்தை ஏனையவகை புற்று நோய்க் கட்டிகளைக் குணப்படுத்தவும் பயன்படுத்தலாம்.

புற்றுநோய்க் கட்டிகளை முற்றாக அழித்து அவை தாமாகவே சீரடைய இந்த மருந்துகள் உதவுகின்றன. மேலும் இவை உடம்பின் ஆரோக்கியமான ஏனைய கலங்கள் பாதிப்படையாமல் செயற்படுகின்றன.

புற்றுநோய்க்கான ஏனைய சிகிச்சைகளான கெமோதெரபி மற்றும் கதிர்வீச்சு சிகிச்சை என்பன மூலம் உடலின் ஆரோக்கியமான கலங்கள் பாதிக்கும் வாய்ப்புக்கள் உள்ளன.

கையடக்கத் தொலைபேசியை பயன்படுத்தினால் மூளை புற்றுநோய் வராது: ஆய்வில் தகவல்

கடந்த 1980ம் ஆண்டுகளில் இருந்து கைத்தொலைபேசிகளை பயன்படுத்துபவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது.

கைத்தொலைபேசிகளை அதிக அளவில் பயன்படுத்துபவர்களுக்கு மூளை புற்றுநோய் உள்ளிட்ட நோய்கள் ஏற்பட வாய்ப்பு உள்ளதாக கூறப்பட்டது.

இதற்கிடையே சமீபத்தில் இங்கிலாந்து, அமெரிக்கா, சுவீடன் நாடுகளை சேர்ந்த விஞ்ஞானிகள் இதுகுறித்து விரிவான ஆய்வு மேற்கொண்டனர்.

அதில் கைத்தொலைபேசிகளை அதிகம் பயன்படுத்துவதால் அதில் இருந்து வெளியாகும் கதிர்வீச்சினால் மூளை புற்றுநோய் ஏற்படாது. அதற்கான சாத்திய கூறுகள் இல்லை என மறுப்பு தெரிவித்துள்ளனர்.

இந்த தகவலை சமீபத்தில் வெளியிட்டுள்ளனர். இதனால் கைத்தொலைபேசி பயன்பாட்டாளர்கள் சற்று நிம்மதி அடைந்துள்ளனர்.

தாயுமானவர்

‎* செல்வம், செல்வாக்கு, சுதந்திரம் போன்ற வாய்ப்புகள் அமைந்தால் தான் அரும்பெரும் செயல்களைச் செய்ய முடியும் என்று எண்ணுபவர்கள் உள்ளனர். ஆனால், வாய்ப்பை உருவாக்கிக் கொள்வது என்பது மனிதனுடைய மன நிலையைப் பொறுத்ததாகும்.
* நல்லவர்களிடமிருந்து நல்ல வாழ்க்கையைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். நல்வாழ்க்கைக்கு புத்தகங்களும், சொற்பொழிவுகளும் உள்ளன என்றாலும், மனிதன் எப்படி வாழ வேண்டும் என்று தாமே வாழ்ந்து, நமக்கு வழிகாட்டுகின்றனர் மகான்கள். வாய்ப்பேச்சால் இல்லாது, வாழ்க்கை மூலம் அவர்கள் நமக்கு புகட்டும் பாடமே மேன்மையானதாகும்.
* மூக்கு கண்ணாடியின் நிறத்திற்கு ஏற்ப பார்க்கும் பொருள்களின் நிறமும் மாறுபடும். அதுபோல் மனம் என்ற கண்ணாடியில் கெட்ட மனமுடையவர்க்கு உலகம் கேடானது. நல்ல மனமுடையவர்களுக்கு உலகெல்லாம் நல்லது. மனம் என்னும் கண்ணாடியை உடைத்தவர்க்கு அனைத்தும் கடவுள் மயமாகும்.
* நம் வாழ்நாளில் கடந்த பகுதி கனவாகப் போய்விட்டது. எஞ்சியிருக்கும் நாட்களும் கனவுபோல் ஆகிவிடும். இதை எண்ணிப் பார்த்து, இறைவனிடம் நம் அறியாமையை அகற்ற பிரார்த்திக்கலாம்.
* நமது தொலைநோக்கு பார்வை பிறருக்கு நல்லதைச் செய்வதாக இருக்க வேண்டும். பார்வையோ, சைகையோ, சொல்லோ பிறரை ஏமாற்றுவதாக இருக்கக்கூடாது. அதுபோல், வீண்பேச்சு கூடாது. பிறருடைய குறைகளைப் பெரிதுபடுத்தக் கூடாது. நல்லதையே பேசினாலும் கூட அளவுடன் பேசக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
* நமது நல்வாழ்வுக்காக தினமும் சிறிது நேரம் ஒதுக்கி, உயர்ந்த எண்ணங்களை உள்ளத்தில் எண்ணிப் பார்த்து பழக்கத்திலும் கொண்டு வரவேண்டும். ஆற்றலுடன் நல்லறிவு அமைய இதுவே நல்ல வழி. எதிலும் அவசரம் இல்லாமல், கடமையை ஒழுங்காகச் செய்து கட்டுப்பாட்டுடன் இருத்தல் அவசியம்.
* ஒவ்வொரு செயலையும் முறையாகக் கையாள தனித்தனி முறைகள் உள்ளன. உடல் என்ற இயந்திரத்தை இறைவன் மூலம் கையாளுதலே நல்ல தந்திரம்.
* பிறந்த குழந்தை மல்லாந்து கிடக்கிறது, முயன்று முயன்று குப்புறப்படுக்கிறது, தவழ்கிறது, நிற்கிறது, கீழே விழுகிறது, பிடித்துப் பிடித்து நடக்கிறது. தத்தி நடக்கிறது, பின்பு நேரே நடக்கிறது. இதேபோன்று இறைவணக்கத்திலும், பக்தன் முயன்று முயன்று மேல்நிலைக்கு வரவேண்டும்.
* உலகில் அனைத்தும் அழியும் தன்மையுடையது. நமக்கு வேண்டப்பட்டவர் அழிகின்றனர், நண்பர்கள் விலகிச் செல்கின்றனர், செல்வம் அழிகிறது. ஆனால், உண்மை மட்டும் உறுதியாக நிற்கிறது. அவ்வுண்மையும் இறைவ னும் ஒன்றேயாகும்.
* விளக்கு எரியும் வீட்டுக்குள் திருடர்கள் புகுவதில்லை. அதுபோல், மனதிற்குள் தெய்வத்தை நினைத்து, ஞான விளக்கேற்றி வைத்திருப்பவர்களின் நெஞ்சத்தில் அற்பமான எண்ணங்கள் நுழைவதில்லை.
* கப்பல் கடலில் நிற்கும் போது அதன் காந்த ஊசி வடதிசையை காட்டி நிற்கும். வாழ்வில் மனிதனுக்கு வரும் துன்பங்களுக்கிடையே அவனுடைய மனது என்ற காந்தஊசி கடவுள் என்ற குறியையே நாடியிருக்க வேண்டும்.
* நோயால் உடல் வலிமை குறைவது போல், மனதில் தோன்றும் கெட்ட எண்ணம் மனஆரோக்கியத்தை அழிக்கிறது. உள்ளத்தில் தோன்றும் தீயஎண்ணத்தை அகற்றுவதன் மூலம் கெட்ட நோய்களாகிய கெட்ட எண்ணங்கள் மனத்திலிருந்து நீங்கி, வெளியுலகில் நல்ல தொடர்பு ஏற்படுகிறது.

தாயுமானவர்

அகத்தியர் நிகழ்த்திய அற்புதம் ! அதிசயமான உண்மை சம்பவம்

அகத்தியர் நிகழ்த்திய அற்புதம் ! அதிசயமான உண்மை சம்பவம் !

இது தினத்தந்தியில் , மதிப்பிற்குரிய ஹனுமத்தாசன் ஐயா அவர்கள் ஜீவ நாடி தொடரில் எழுதியிருந்த கட்டுரை. உங்களிடம் எதற்கு பகிர்ந்து கொள்கிறேன் என்றால், ஒரு மிக முக்கியமான விஷயம் இருக்கிறது.

இறைவன் என்று ஒருவன் இருக்கிறானா என்று நினைக்கும் இந்த கலியுகத்தில் - செய்யப்படும் அக்கிரமங்கள், அநியாயங்கள் ஏராளம். ஆனால் , இறை தனது அற்புதங்களை அவ்வப்போது நிகழ்த்திக் கொண்டுதான் இருக்கிறது.

அது மட்டும் அல்ல, நீங்கள் மனமுவந்து இறைவனுக்கு செய்யும் அபிஷேக , ஆராதனைகள் - உங்களுக்கு ஜென்ம ஜென்மத்திற்கும் ஒரு பாதுகாப்பு கவசம். இனி, இந்த உண்மை சம்பவத்தை படித்துப் பாருங்கள். !!

======================================================================

அகத்தியர் தினமும் எத்தனையோ ஆச்சரியங்களை நிகழ்த்துவதாகச் சொல்கிறார்கள். அப்படியென்றால் எனக்கு புத்திர பாக்கியம் கிடைக்குமா? என்பது முதல் கேள்வி.

டாக்டர்களிடம் போய்க் கேட்டால் வயது நாற்பத்தி மூன்றாகிவிட்டதால் இனிமேல் புத்திர பாக்கியம் கிடைப்பது கஷ்டம் என்று அடித்துச் சொல்கிறார்கள். அது உண்மையா என்பது எனது இரண்டாவது கேள்வி.

அகத்தியர் நாடி பார்த்து எனது கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல முடியுமா? என்றார் அந்த நடுத்தர வயது பெண்மணி. தேங்காய் உடைத்தாற்போல் நறுக்கென்று கேட்டு விட்டு அமைதியாகிவிட்டார்.

அருகிலிருந்த அவரது கணவரோ மெல்லவும் முடியாமல் விழுங்கவும் முடியாமல் தர்ம சங்கடத்தில் நெளிவது என் கண்ணில் தென்பட்டது.
உண்மையில் நாற்பது வயதைத் தாண்டிவிட்டால் பெண்கள் கர்ப்பம் தரிப்பது அரிது. இன்னும் சொல்லப் போனால் நாற்பத்தி மூன்றைத் தாண்டி விட்டால் கண்டிப்பாக குழந்தை பெறும் பாக்கியம் இல்லை என்பது மருத்துவர்களது கணிப்பு. இது அனுபவப்பூர்வமான பொதுவான உண்மையும் கூட.
எல்லாவிதமான பரிகாரங்கள், பிரார்த்தனைகளைச் செய்து இருபத்தி மூன்று வருடங்களாக அலுத்துப் போன பின்பு, கடைசியாக அகத்தியர் ஜீவநாடியை நம்பி அந்த அம்மணி வந்திருக்கிறார் என்பது தெரிந்தது.

இந்த வயதில் குழந்தை தேவையா? என்றுதான் எல்லோருக்கும் எண்ணம் வரும். ஆனால் சென்னை அடையாறு பகுதியில் பிரம்மாண்டமான பங்களா. திருச்சி நகரில் ஏராளமான வாழைத்தோப்பு, நன்செய், புன்செய் நிலங்கள் என்று பல கோடிகளுக்கு அதிபதி அந்த அம்மணியின் கணவருக்கு. கூடவே நல்ல படிப்பு. ஓர் தனியார் கம்பெனியில் மிக உயர்ந்த உத்தியோகமும் இருந்தது.
இவர்களுக்கு வாரிசு பாக்கியம் இல்லாமல் போனால் அவர்களுடைய சொத்துக்களை நாகரீகமான முறையில் மிரட்டிக் கொள்ளையடிக்க அம்மணியின் உறவுக்காரர்களும் இருந்தனர். அவளது கணவரின் உடன்பிறப்புகளும் காத்திருந்தனர்.

ஆனால் தனக்கு நிச்சயம் வாரிசு உண்டு என்ற நம்பிக்கையில் அந்த அம்மணி இருந்தார். டாக்டர்கள் கைவிட்டு விட்டதால் இப்போது அகத்தியர் ஜீவநாடியை நோக்கி அரைகுறை நம்பிக்கையோடு வந்திருக்கிறார்கள் என்பதை அவர்கள் சொல்வதின் மூலம் அறிந்தேன்.

கடைசி நிமிஷத்தில் வந்து இப்படி கேட்கிறார்களே; அகத்தியர் இதற்கு என்ன பதில் தரப்போகிறாரோ என்ற கவலை எனக்கு ஏற்பட்டது. ஒரு வேளை புத்திர பாக்கியம் இல்லை என்று சொன்னால், அவர்கள் மனம் உடைந்து போகலாம். ஆன்மிகத்தின் மீது வெறுப்பு கொள்ளலாம். அகத்தியரை நம்பி வந்தது வீண் என்று கூட ஆத்திரத்தில் திட்டலாம்.

இதையும் தாண்டி மருத்துவர்களை ஆச்சரியப்படுத்தும் விதத்தில் குழந்தை பிறந்தால் அது விஞ்ஞான உலகத்திற்கு இன்ப அதிர்ச்சியைத் தரும். நமக்கும் சந்தோஷம் வரும். இதற்கு அந்த தம்பதிகளுக்கும் பாக்கியம் இருக்க வேண்டும். என்ன சொல்கிறாரோ பார்ப்போம் என்று அகத்தியர் ஜீவநாடியைப் பிரித்தேன்.

முன் ஜென்மத்தில் இதே நாள் இதே நட்சத்திரத்தில் பொதிகை மலையில் அகத்தியன் சிலைக்கு பால் அபிஷேகம் செய்து குளிர வைத்ததை அகத்தியன் இன்று நினைவு கூர்வேன். இவளே குழந்தைகள் சிலவற்றை கருவிலே கொன்ற குற்றமும் உண்டு. அது மிகப் பெரிய பிரம்மஹத்தி தோஷமாக மாறியதால் அதற்காக இத்தனை ஆண்டு பிள்ளை வரத்திற்காக காத்து நிற்க வேண்டியதாயிற்று என்று

சொன்ன அகத்தியர், இதுவரை செய்திட்ட பரிகாரங்களிலும், பிரார்த்தனைகளிலும் தீட்டு கலந்து இருந்ததால் அத்தனையும் பொய்த்துப் போயிற்று. இனி செய்யும் பிரார்த்தனை ஒன்றுண்டு. பின்னால் நாகச்சிலையை ஆகம விதிப்படி நாற்பத்தைந்து நாட்கள் பூஜித்து, அதனைக் குல தெய்வ சன்னதிக்கு அருகே வடகிழக்கு திசை நோக்கி நிறுவிய ஆறு அமாவாசைக்குள் இன்னவள் கர்ப்பம் தரிப்பாள் என்று ஓர் மங்கள வார்த்தையை அகத்தியர் அருள் வாக்காக உதித்தார்.

இதைப் படிக்கும் பொழுது எனக்கே சந்தோஷம் ஏற்பட்டது. அப்படியென்றால் இதைக்கேட்ட அவர்களுக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம் ஏற்பட்டிருக்கும் என எண்ணினேன்.

ஆனால் - ஜீவ நாடி

அவர்கள் முகத்தில் கொஞ்சம் கூட சந்தோஷக் களையே ஏற்படவில்லை. இது எனக்கு அதிர்ச்சியைத் தந்தது.

இதைப்போல பல தடவை செய்தாயிற்று. எந்த பலனும் இல்லை. இதைத் தவிர வேறு பிரார்த்தனை ஏதேனும் உண்டா? கேட்டுப் பாருங்கள் என்றார் அந்த அம்மணி.

அகத்தியர் என்ன காய்கறிக் கடையா நடத்துகிறார். இந்தக் காய் வேண்டாம்; வேறு கறிகாய் கொடுங்கள் என்பதற்கு? என்று ஆவேசமாக கேட்கத் தோன்றிற்று.

ஒரு சித்த புருஷரிடம் எப்படி பேசுவது என்றே பெண்மணிக்குத் தெரியவில்லையே? என்ற கோபமும் ஏற்பட்டது. இருந்தாலும் வார்த்தைகளை அடக்கிக் கொண்டேன்.

நீங்கள் பிரதிஷ்டை செய்தது ஜீவ கல்லா? என்றேன்.

யார் கண்டா. ஏதோ ஒரு கல். ராமேஸ்வரத்தில் பிரதிஷ்டை செய்தாயிற்று.
அது ஜல வாசம், பால் வாசம், தான்ய வாசம் செய்து வைக்கப்பட்டதா? என்றாவது தெரியுமா?

‘தெரியாது’ என்று அலட்சியமாக பதில் வந்தது.
வேறு எங்கேயாவது சென்று நாடி பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான். இனி பரிகாரம் வேறு எதுவும் இல்லை என்று சொல்லி நாடியை இழுத்துக் கட்டினேன்.

என் செயலைக் கண்டு பதறிப் போன அந்தப் பெண்ணின் கணவர் எங்களை மன்னித்துக் கொள்ளுங்கள். விரக்தியின் விளிம்பில் இருக்கிறாள் அவள். நீங்கள் என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் சொல்லுங்கள். உங்கள் சொற்படியே நான் செய்கிறேன் என்று கெஞ்சினார். சிலமணி நேரம் வாய் பேசவில்லை.

மனதை இலவம் பஞ்சாக மாற்றிக் கொண்டு அகத்தியர் நாடியை மீண்டும் பிரித்துப் படித்தேன்.

இன்னதென்று அறிகிலார். இவர் தம் பிழையை மன்னிப்போம் என்று குறுநகையுடன் கூறிய அகத்தியர், ஒன்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மரித்துப்போன இந்த பெண்மணியின் தந்தை முருகவேல் மறுபிறவியாக இன்னவள் கருவில் வந்து பிறப்பான். பின்னரும் ஓர் பெண்மகவு இவளுக்கு உண்டு. இந்த இருவருமே பங்குனி மூல நட்சத்திரத்தில் புதன் அன்று காலையில் ஜனிப்பார்கள். அந்த இரு குழந்தைகளுக்கு இடைவெளி இரண்டு ஆண்டுகள் இருக்கும் என்று வியத்தகு செய்தியை அருளினார் அகத்தியர். இந்த செய்தியைக் கேட்ட பிறகுதான் அந்த அம்மணி முகத்தில் லேசாக சந்தோஷம் மலர்ந்தது.

ஐந்து மாதம் கழிந்திருக்கும்.

ஒரு நாள் காலையில் அந்த தம்பதியர் இருவரும் நிறைய பழங்கள், பூ, வெற்றிலை, பாக்கு நிறைந்த தட்டுடன் என்னைத் தேடி வந்தனர். முகத்தில் ஏராளமான சந்தோஷம் பூத்துக் குலுங்கியது.

‘ஐயா, அகத்தியப் பெருமான் சொன்னபடி மறுபடியும் முறைப்படி தீட்டு கலக்காமல் ஜீவ கல் பின்னால் நாகத்தை பூஜித்து எங்கள் குலதெய்வக் கோவிலில் நிறுவி விட்டோம். இப்பொழுது இறைவன் புண்ணியத்தால், அகத்தியர் அருள் வாக்கினால் கருவுற்று இருக்கிறாள். குழந்தை நல்லபடியாகப் பிறக்க அகத்தியர் ஆசீர்வாதம் வேண்டும் என்று சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கினார்.
‘டாக்டர்கள் என்ன சொன்னாங்க’ என்று கேட்டேன்.

இது தெய்வச் செயல் என்றார்கள். இருந்தாலும் குழந்தை பிறக்கும் வரை மிகவும் ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லி ஆச்சரியப்பட்டார்கள் என்றவர், ஏன் சார் குழந்தை நல்லபடியாகப் பிறக்கும் இல்லையா? என்று பயத்தில் ஒரு கேள்வி கேட்டார்.
கொஞ்சம் பொறுங்கள் அகத்தியரிடமே இதைப்பற்றி நேரிடையாகக் கேட்டு விடலாமே என்று நாடியைப் பிரித்துப் படிக்க ஆரம்பித்தேன்.
நம்பிக்கையோடு செய்கின்ற காரியங்கள் அத்தனையும் வெற்றி பெறும். தீட்டு கலந்த பக்தி, தெய்வ நம்பிக்கை இல்லாத பக்தி, முழுமையான மனதோடு அன்னதானம் செய்யாமை: நடந்ததற்கும், நடந்து கொண்டிருப்பதற்கும், இனி நடக்கப்போவதற்கும் எல்லாமே இறைவன் என்ற எண்ணம் இல்லாமல் பேசுவது, செயல்படுவது போன்ற எண்ணங்களை, செயல்பாடுகளை எவனொருவன் விட்டு விடுகிறானோ அன்று முதல் அவன் அதிர்ஷ்டசாலியாகிறான்.

இதுவரை உன் மனைவி இப்படிப்பட்ட எண்ணத்தோடு செயல்பட்டாள். பலன் கிட்டவில்லை. அகத்தியன் சொற்படி நடந்தாள். இதன் காரணமாக அவள் தலைவிதியும் மாறியது. மருத்துவ உலகமே வியக்கும் வண்ணம், இந்த வயதிலும் இரு குழந்தைக்கு தாயாவாள். இருப்பினும் அவ்வப்போது சிறு தடங்கலும் உண்டு. அந்தத் தடையை மீற இன்று முதல் நீங்கள் இருவரும் ஒரு யாகம் செய்து காப்பிட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்று கூறி, ஒரு ரகசியமான யாகத்தை விடியற்காலை பிரம்ம முகூர்த்தத்தில் செய்ய உத்தரவிட்டார் அகத்தியர்.

சாதாரணமாக இதைச் சொன்னால், எதற்கு? ஏன்? என்று கேள்வி கேட்கும் அந்தப் பெண்மணி, அகத்தியர் சொன்னபடி அந்த யாகத்தையும் செய்தாள். அதோடு மட்டுமின்றி, பிள்ளை பெறும் வரை தமிழ்நாட்டில் இருக்கக்கூடாது என்ற அகத்தியர் இட்ட உத்தரவையும் ஏற்று, யாருக்கும் தெரியாமல் மறைவான ஓர் இடத்தில் தங்கவும் செய்தாள்.

அகத்தியர் சொன்னபடி அவர்களுக்கு இந்த நாற்பத்தி நான்கு வயதில் யாருக்கும் தெரியாமல் மறைவான இடத்தில் ஏன் பிரசவம் வைத்துக் கொள்ளச் சொன்னார் என்ற கேள்விக்கு அகத்தியர் விடை சொல்லவில்லை?.

குழந்தை நல்லபடியாகப் பிறந்தால் சரி என்று நானும் விட்டு விட்டேன். அவர்களும் அப்போது இதை பெரியதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. பின்னர் அதற்கான விடையை அகத்தியரே சொன்னார்.

சொத்து ஆசையில் அவர்களுடைய உறவினர்களில் சிலர், அந்த அம்மணிக்கு கர்ப்பத்தைக் கலைக்க, பிறக்கின்ற குழந்தையைக் கொல்ல பல்வேறு வகையில் திட்டமிட்டிருந்தனர். உணவில், மருந்தில் இதையும் தாண்டி குழந்தை பிறந்தால் மருத்துவமனையில் அந்த வாரிசைக் கொன்று விட்டால் தங்களுக்கு அவர்களின் சொத்து கிடைக்கும் என்று திட்டமிட்டிருந்தனர். இதைத் தடுக்கவே அகத்தியர் அந்த தம்பதிகளை வெளி நகரத்திற்கு அனுப்பி காப்பாற்ற வழி சொல்லுகிறார் என்று தெரிந்தது.

இதை செய்து விட்டால், இனி உங்கள் வாரிசுக்கு எந்தவித ஆபத்தும் இல்லை என்று அருள்வாக்கு தந்தார் அகத்தியர். அதன்படியே செய்தனர். அவர்களுக்கு குழந்தையும் பிறந்தது.

இதற்குப் பின்புதான் அந்த தம்பதிகளுக்கு மூச்சு வந்தது.

இந்த தம்பதிகளை எனக்கே நன்றாக தெரியும். இது வெறும், கற்பனை சம்பவம் அல்ல. !

இந்த கட்டுரை எழுதிய திரு. ஹனுமத்தாசன் அவர்கள் , இப்போது இறைவனின் திருவடி அடைந்து விட்டார். எனினும், நீங்கள் மனமுருக வேண்டினால் ,அகத்தியரின் அருள் நிழல் உங்களுக்கு என்றும் கிடைக்கும். !!

பதினெண்கீழ்க்கணக்கு

பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் மிகச் சிறந்ததாகப் போற்றப்படுவது திருக்குறள். இந்த நூலை இயற்றியவர் திருவள்ளுவர். இவருக்கு நாயனார், தேவர், முதற்பாவலர், தெய்வப்புலவர், நான்முகனார், மாதாநுபங்கி, செந்நாப்போதார், பெருநாவலர் என்ற வேறு பெயர்களும் உண்டு. இதே போல திருக்குறளுக்கும் பல பெயர்கள் வழங்கப்படுகின்றன. அவை திருவள்ளுவம், பொய்யாமொழி, முப்பால், தெய்வநூல், உத்தரவேதம், வாயுறை வாழ்த்து, தமிழ்மறை, பொதுமறை, திருவள்ளுவப்பயன் என்பன.
"குறள்' என்னும் சொல்லுக்கு "குறுகியது' என்று பொருள். இதனால் தான் வாமன அவதாரம் எடுத்து வந்த பெருமாளை "குறளப்பன்' என்று சொல்வர். குறளப்பன் என்ற பெயருடைய பெருமாளின் சன்னதி ஸ்ரீரங்கத்தில் உள்ளது. கேரளாவில் திருக்குறளப்பன் கோயில் இருக்கிறது. ஒன்றே முக்கால் அடியில் உலகக் கருத்துகளை உள்ளடக்கிய அருமையான நூல் இது.
திருக்குறளை அறத்துப்பால், பொருட்பால், இன்பத்துப்பால் என முப்பாலாகவும், எட்டு இயல்களாகவும் பிரித்துள்ளனர். அறத்துப்பாலில் இல்லறவியல் (குடும்பவாழ்வு), துறவறவியல், ஊழியல்(விதி) பற்றியும், பொருட்பாலில் அரசு இயல் (ஆட்சி சார்ந்தது), அங்கவியல்(அரசாங்கத்திலுள்ள வரி, படை, பாதுகாப்பு குறித்த அம்சங்கள்), ஒழிபு இயல்( இவை தவிர மற்றவை) பற்றியும், இன்பத்துப்பாலில் களவியல் (காதல்), கற்பியல் ஆகியவை பற்றியும் கூறப்பட்டுள்ளன. அறத்துப் பாலில் 38 அதிகாரங்கள், பொருட்பாலில் 70
அதிகாரங்கள், இன்பத்துப்பாலில் 25 அதிகாரங்கள் உள்ளன.
திருக்குறள் பாயிரத்தில் (முன்னுரை) நான்கு அதிகாரங்கள் உள்ளன. அதாவது கடவுள், மழை, துறவிகள், தர்மம் ஆகியவற்றை வாழ்த்திப் பாடிவிட்டு நூலுக்குள் நுழைகிறார் திருவள்ளுவர். கடவுள் வாழ்த்து, வான்சிறப்பு, நீத்தார் பெருமை, அறன் வலியுறுத்தல் என்ற முதல் நான்கு அதிகாரங்களும் முன்னுரையாக உள்ளன. இந்நூலில் ஒரு சிறப்பு என்னவென்றால், "குறிப்பறிதல்' என்னும் அதிகாரம் இரண்டு முறை வருகிறது. பொருட்பால் 71வது அதிகாரமும், இன்பத்துப்பால் 110வது அதிகாரமும் இந்தப் பெயரைக் கொண்டவை. பொருட்பால் குறிப் பறிதலில், மன்னனின் குறிப்பறிந்து அமைச்சர்கள் செயல்படுவது பற்றியும், இன்பத்துப் பால் குறிப்பறிதலில், காதலி தன் மேல் காதல் கொண்டிருக்கிறாளா என்று குறிப்பறிவது பற்றியும் வள்ளுவர் அருமையாக எழுதியுள்ளார். இந்தநூலுக்கு பழங்காலத்திலேயே பத்து பேர் உரை எழுதியுள்ளனர். திருக்குறள் 1730ம் ஆண்டில் லத்தீன் மொழியில் முதன் முதலாக மொழி பெயர்க்கப் பட்டது. இத்தாலி நாட்டில் இருந்து தமிழகம் வந்த வீரமாமுனிவர் இந்த அரும்பணியைச் செய்தார். இதன்பிறகு பலர் ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்தனர். இவர்களில் கிண்டர்ஸ்லே (1784), எப்.டபிள்யு. எல்லிஸ்(1812), ஜி.யு.போப்(1886), வ.வே.சு. அய்யர் (1916), கோ.வடிவேலு (1919), எம்.எஸ்.பூரணலிங்கம்( 1927), ராஜாஜி (1937), கஸ்தூரி ஸ்ரீனிவாசன்(1969) ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்கள். பிரெஞ்சு, ரஷ்யன், மலாய், பர்மீஷ், பிஜி, சைனீஷ், ஸ்பானிஷ், சிங்களம், சமஸ்கிருதம், ஜெர்மன், இந்தி, மராத்தி, குஜராத்தி, உருது, மலையாளம், கன்னடம், தெலுங்கு மொழிகளிலும் இது மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. ஜெர்மன் மொழியில் காமரர் என்பவர் 1980 லும், பிரெஞ்சு மொழியில் 1848, 1853ம் ஆண்டுகளிலும் ஏரியல், டெடுமாஸ்ட் என்ற அறிஞர்கள் மொழி பெயர்த்தனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.