The Lonely Wife / Charulata (English) Satyajit Ray. India. 1964

இந்திய திரையுலகத்தின் தலைமகன் சத்யஜித் ரே இயக்கிய காவியம். 1964ஆம் ஆண்டில் திரைக்கு வந்தது. நான் பார்த்த ரேயின் படங்களில் எனக்கு மிகவும் பிடித்த படம் இதுதான். கதை கூறும் முறை, படமாக்கப்பட்டிருக்கும் விதம், படம் முழுக்க நிறைந்திருக்கும் ஒரு கவித்துவத் தன்மை, கலைஞர்களின் பங்களிப்பு, குறைவான வசனங்களையும் ஆழமான முக வெளிப்பாடுகளையும் கொண்டு கதைக்கு உயிர்ப்பு தந்த தொழில் நேர்த்தி – இவை அனைத்தும் சேர்ந்துதான் ‘சாருலதா’வை ஒரு உயர்ந்த பீடத்தில் அமரச் செய்தன.
ரவீந்திரநாத் தாகூர் எழுதிய ‘நாஸ்டாநிர் (The Broken Nest) என்ற புதினம்தான் இந்தப் படத்திற்கு அடிப்படை. 19ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் கல்கத்தாவில் நடைபெறும் கதை.

Charulata, also known internationally as The Lonely Wife, is one of Satyajit Ray's most refined and emotionally complex films. Released in 1964, it is based on Rabindranath Tagore's 1901 novella Nastanirh (The Broken Nest).

1. The story

The film is set in late-19th-century Bengal, in an educated, affluent Bengali household.

Charu (Madhabi Mukherjee) is intelligent, cultured and sensitive, but emotionally isolated. Her husband Bhupati (Shailen Mukherjee) is deeply absorbed in politics and journalism. He loves his wife, but does not recognize how profoundly lonely she has become.

Bhupati invites his younger cousin Amal (Soumitra Chatterjee) to stay with them and encourage Charu's literary interests.

Amal and Charu gradually develop an intense intellectual and emotional connection. Their relationship is never presented crudely; Ray builds it through conversation, literature, glances, music, silence and shared creativity.

The central tragedy is that Charu discovers an emotional world outside her marriage at the moment she realises how much she has been neglected.

2. The meaning of "The Lonely Wife"

The English title is very important.

Charu is not lonely because she lacks material comfort. She lives in a beautiful house and belongs to an educated upper-class family.

Her loneliness is psychological and intellectual.

Bhupati provides security, but not companionship.

Ray therefore asks a subtle question:

Can a marriage be loving and yet leave one person profoundly alone?

That question makes Charulata remarkably modern.

3. Charu as a character

Charu is one of Ray's greatest female characters.

She is:

• intelligent
• observant
• artistically sensitive
• literate
• curious about the world
• emotionally restrained
• trapped by the social expectations of her time

She is not simply a "neglected wife." She has an independent inner life that society has given her very little opportunity to express.

Her movement from passive observation toward creative expression is one of the film's major arcs.

4. The famous opening

The opening sequence is extraordinary.

Charu moves through her large house while looking through opera glasses at the outside world.

This is more than a beautiful visual device.

The binoculars symbolize her position:

She can see the world, but she cannot participate fully in it.

She observes people, streets and life from behind the boundaries of her home.

Ray establishes her loneliness without explaining it verbally.

That is characteristic of his filmmaking.

5. Charu and Amal

The relationship between Charu and Amal is the emotional centre of the film.

They connect through literature and imagination.

Amal recognizes something in Charu that Bhupati has overlooked: her creative potential.

He encourages her to write.

Their intellectual intimacy gradually becomes emotionally dangerous.

But Ray deliberately avoids melodrama. There is no conventional declaration of passion.

Instead, attraction emerges through:

• exchanged looks
• teasing
• literary competition
• music
• shared experiences
• moments of silence
• physical proximity

The restraint makes the relationship more powerful.

6. Bhupati

Bhupati is not a villain.

This is crucial.

He genuinely loves Charu.

His failure is not cruelty but blindness.

He is so absorbed in his newspaper and political ideals that he assumes his wife is content.

Ray therefore avoids the easy explanation:

bad husband → unhappy wife.

Instead, the film presents something more complicated:

a decent husband who fails to understand the emotional needs of the person he loves.

7. Literature and the Bengali Renaissance

The film is deeply connected with the Bengal Renaissance of the 19th century.

Bhupati's newspaper represents political and intellectual modernity.

Charu and Amal represent another aspect of that modernity: literary and artistic awakening.

The household becomes a miniature representation of changing Bengali society.

Traditional domestic expectations exist alongside:

• journalism
• nationalism
• literature
• women's education
• individual freedom
• new ideas about marriage and identity

Charu stands at the centre of this transformation.

8. Ray's visual language

Charulata is one of Ray's most sophisticated films visually.

He frequently tells the story through composition rather than dialogue.

Windows

Windows repeatedly separate Charu from the outside world.

Doors

Doors become visual boundaries between emotional spaces.

Corridors

The large house often makes Charu appear physically small.

Mirrors

Mirrors suggest self-awareness and divided identity.

The garden swing

The famous swing sequence is particularly important.

Charu swings while experiencing a mixture of freedom, imagination and emotional excitement.

The movement of the camera and swing creates a temporary escape from the restrictions of domestic life.

9. The camera becomes psychological

One of Ray's great achievements is that the camera seems to enter Charu's consciousness.

We don't merely observe Charu.

We experience her curiosity.

We experience her boredom.

We experience her awakening.

We experience her uncertainty.

This is why Charulata is sometimes described as one of Ray's most psychologically sophisticated films.

10. The ending

The ending is deliberately ambiguous.

After the emotional crisis, Bhupati and Charu confront the possibility of reconciliation.

Ray famously avoids giving us a simple conventional resolution.

The final frozen image leaves the couple emotionally suspended.

This is essential.

Ray does not tell us:

"They lived happily ever after."

Nor does he tell us:

"Their marriage is finished."

Instead, the film ends with a question:

Can trust and intimacy be rebuilt after emotional betrayal?

11. Why the film is considered a masterpiece

Charulata combines several levels of storytelling:

Level	What the film explores
Personal	Loneliness and desire
Marriage	Emotional neglect
Gender	Women's restricted opportunities
Literature	Creativity and self-expression
Society	19th-century Bengali modernity
Politics	Nationalism and journalism
Psychology	Desire, guilt and uncertainty
Cinema	Visual storytelling

Very few films integrate these dimensions so naturally.

12. Madhabi Mukherjee's performance

Madhabi Mukherjee gives an exceptionally subtle performance.

Much of Charu's emotional life is communicated through her eyes and facial expressions rather than dialogue.

She can appear:

• bored
• amused
• curious
• playful
• embarrassed
• excited
• disappointed
• devastated

often within very small changes of expression.

Her performance is one reason Charu remains such a memorable character in Indian cinema.

13. Soumitra Chatterjee and Shailen Mukherjee

Soumitra Chatterjee, as Amal, brings youthful intelligence and charm without turning Amal into a conventional romantic hero.

Shailen Mukherjee, as Bhupati, is equally important because he makes the husband sympathetic.

The emotional triangle works precisely because none of the three characters is reduced to a stereotype.

14. Ray's music

Ray composed the music himself.

Music is not merely background decoration. It contributes to the emotional architecture of the film.

Songs and musical motifs express feelings that the characters cannot openly articulate.

The literary and musical atmosphere also connects the film to Tagore's cultural world.

15. A feminist reading

Although made in 1964, Charulata can be read as a remarkably sophisticated feminist film.

The central issue is not simply that Charu is "lonely."

It is that society has failed to provide an educated woman with an adequate sphere for her intelligence and creativity.

Charu has education.

She has leisure.

She has intelligence.

She has artistic ability.

But she does not have genuine agency.

Her emotional crisis partly emerges from this contradiction.

16. The deeper tragedy

The deepest tragedy is perhaps not the love triangle.

It is that Charu discovers herself only through a relationship that society cannot permit to develop.

Amal awakens her literary and emotional self.

But once that awakening occurs, she cannot simply return to being the woman she was before.

That is why the ending is so powerful.

The problem is no longer simply:

"Will Charu and Bhupati remain married?"

It becomes:

"Can Charu remain herself within that marriage?"

17. Connection with Tagore

Ray was fascinated by Tagore and his work.

Charulata is particularly interesting because Ray does not merely "illustrate" Tagore's novella. He translates its emotional world into cinematic language.

Tagore's themes of:

• individual freedom
• emotional conflict
• social convention
• women's lives
• intellectual awakening

become visual experiences in Ray's hands.

A useful way to understand the film

I would summarize Charulata in four words:

Isolation → Awakening → Desire → Uncertainty

Isolation: Charu is emotionally and intellectually confined.

Awakening: Amal stimulates her creativity and curiosity.

Desire: Emotional intimacy develops beyond the boundaries of marriage.

Uncertainty: The film refuses to provide an easy answer about what happens next.

That refusal is one of Ray's greatest achievements.

Final assessment

Charulata is not primarily a film about adultery. It is a film about loneliness, intellectual companionship, women's selfhood, and the painful consequences of awakening to one's own desires.

It is also one of the best examples of how cinema can communicate inner emotion without excessive dialogue or melodrama.

The Japanese Wife

The Japanese Wife (இந்திய ஆங்கில திரைப்படம்) – கவித்துவத் தன்மை நிறைந்த ஒரு அருமையான காதல் கதை. படத்தின் இயக்குநர் : அபர்ணா சென். ஆங்கிலப் படமாக இருந்தாலும், வங்காள மொழியைத் தாய் மொழியாகக் கொண்டவர்கள், வங்காள மொழியிலேயே இதில் பேசுவார்கள். ஜப்பான் மொழி உரையாடல்களும் இருக்கின்றன.

2010ஆம் ஆண்டில் திரைக்கு வந்தது இப்படம். ‘The Japanese Wife’ என்ற பெயரில் வங்காள எழுத்தாளரான குணால் பாசு எழுதிய கதையே இந்தப் படத்திற்கு அடிப்படை.
வங்காளத்தைச் சேர்ந்த ஒரு கிராமத்து பள்ளிக்கூட ஆசிரியருக்கும், ஜப்பானைச் சேர்ந்த ஒரு இளம் பெண்ணுக்குமிடையே அரும்பும் ஆழமான காதலை மையமாக வைத்து எடுக்கப்பட்டிருக்கும் படம் இது.

The Japanese Wife (2010) is an Indian romantic drama directed by Aparna Sen, based on a short story by Kunal Basu. It is a unique Indo-Japanese film told in Bengali, English, and Japanese.

Story

The film follows Snehamoy Chatterjee (Rahul Bose), a humble schoolteacher living in the Sundarbans of West Bengal. He begins a pen-friendship with Miyage (Chigusa Takaku), a young Japanese woman.

Over the years, their letters develop into deep love. Without ever meeting in person, they decide to marry through correspondence and remain devoted to each other for many years. Financial limitations, family responsibilities, and distance prevent them from meeting, yet they continue to support each other emotionally through letters.

Meanwhile, Snehamoy's childhood friend Sandhya (Raima Sen) harbors feelings for him, adding emotional complexity to the story.

Themes

The film explores:

• Love beyond physical presence.
• Loyalty and commitment.
• Loneliness and emotional connection.
• Cultural harmony between India and Japan.
• The power of handwritten letters in sustaining relationships.

Rather than relying on dramatic twists, the film unfolds quietly, focusing on the emotional depth of its characters.

Cast

• Rahul Bose as Snehamoy
• Chigusa Takaku as Miyage
• Raima Sen as Sandhya
• Moushumi Chatterjee as Mashi (Snehamoy's aunt)

Reception

The film received widespread critical acclaim for its restrained storytelling, performances, cinematography, and emotional sincerity. It won several awards, including recognition at international film festivals, and is often regarded as one of Aparna Sen's finest works.

If you enjoy slow-paced, poetic, emotionally rich cinema similar to the works of Satyajit Ray or Yasujirō Ozu, The Japanese Wife is well worth watching. It has an IMDb rating of 7.6/10, reflecting its strong appreciation among viewers who enjoy thoughtful, character-driven films.

Varaha sculpture, the third avatar of Vishnu**

பூஜை அறை எப்படி அமைக்க வேண்டும்?

மனதிற்கு நிம்மதியை தருவது ஆண்டவன் சன்னிதி. அது போலவே ஒரு வீட்டில் உள்ள பூஜை அறையும். அது எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பதற்கு சில முக்கிய குறிப்புகள் வருமாறு. ஒரு வீட்டில் பூஜை அறை வட கிழக்கில் அல்லது வடக்கில் அல்லது கிழக்கில் அமைக்கப்பட வேண்டும். பெரிய வீடாக இருந்தால் வீட்டின் மையப்பகுதியில் பூஜை அறை அமைக்கலாம். ஒரு பெரிய வீட்டில் இரண்டு தளங்கள் இருந்து எல்லோரும் அந்த வீட்டில் ஒரு குடும்பமாக வசித்தால் அவற்றில் தரை தளத்தில் பூஜை அறை இருக்க வேண்டும்.

பூஜை அறையில் கடவுளின் படம் அல்லது உருவம் கிழக்கு திசை பார்த்து இருக்க வேண்டும். அதாவது நாம் வணக்கும் போது கடவுளின் படங்கள் கிழக்கு பார்த்து இருக்க வேண்டும். மேற்கு நோக்கியும் இருக்கலாம். பூஜை அறையின் வழிபடும் பகுதியில் வட கிழக்கு மூலையில் ஒரு பித்தளை சொம்பில் அல்லது டம்ப்ளரில் நீர் பிடித்து வைக்க வேண்டும். இந்த நீரை தினமும் மாற்ற வேண்டும். தென்கிழக்கு மூலையில் குத்து விளக்கை வைத்து விளக்கேற்ற வேண்டும். முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டியது, பூஜை அறையில் இறந்து போன முன்னோர்களின் புகைப் படங்களை வைக்கக் கூடாது.

பூஜை அறையை குப்பைகள் இன்றி சுத்தமாக வைத்திருக்க வேண்டும். பூஜை அறை சுவர்களின் வண்ணம் வெள்ளை அல்லது இள மஞ்சள் அல்லது நீல நிறத்தில் இருக்க வேண்டும். பூஜை அறையை வழிபடுவதற்கு, தியானம் செய்வதற்கு மட்டும் பயன் படுத்த வேண்டும். சில வீடுகளில் இடப் பற்றாக்குறை காரணமாக படுக்கை அறை அல்லது சமையல் அறை சுவர்களில் உள்ள அல மாரிகளை பூஜை அறையாக பயன்படுத்துவதுண்டு. அப்படி இருந்தால் வழிபடும் நேரம் தவிர அந்த அலமாரியை மூடி வைக்க வேண்டும். அதாவது கதவு இருந்தால் அதை அடைத்து வைக்க வேண்டும். அப்படி இல்லா விட்டால் துணித்திரை கொண்டு மூடி வைக்க வேண்டும்.

சில சமயங்களில் கதவு உள்ள மரப்பெட்டிகளில் கடவுள் படங்களை வைத்து வழிபடுவதும் உண்டு. இதை சமையல் அறையின் வட கிழக்கு மூலையில் வைக்கலாம். பூஜை அறைக்கு இரண்டு கதவுகள் இருக்க வேண்டும். அவை வெளிப்புறமாக திறக்கும்படி இருக்க வேண்டும். ஒரு பூஜை அறை மாடிப்படிகளின் கீழ் அமைந்து இருக்கக் கூடாது. பூஜை அறையில் மந்திர உச்சாடனங்களை தினமும் ஒன்றிரண்டு தடவை ஒலிபரப்பாகும்படி செய்ய வேண்டும் அல்லது நாமும் வாய்விட்டு உச்சாடனம் செய்யலாம். இது வீட்டில் நேர்மறை எண்ணங்களை கொண்டு வரும். அனைத்தையும் விட பூஜை அறையில் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி, தீர்க்கமாக நமது பிரார்த்தனையை கடவுளிடம் முன் வைக்க வேண்டும். அது ஒரு நிமிடம் நீடித்தாலும் கூட போதுமானது.

வான்கா

வான்கா – உலகமெங்கும் உயர்வாக பேசப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பெயர் இது. தன்னுடைய தனித்தவத் திறமையால் காலத்தைக் கடந்து நிலை பெற்று நிற்கும் அழியாத ஓவியங்களை வரைந்து, வரலாற்றில் தன்னுடைய பெயரைப் பதித்து விட்டு மறைந்து விட்டான் அந்த அற்புத கலைஞன். அவனுடைய வாழ்க்கையை இர்விங் ஸ்டோன் ஆங்கிலத்தில் ‘Lust for Life’ என்ற பெயரில் நூலாக எழுதியிருந்தார். நான் அதை தமிழில் மொழி பெயர்த்திருக்கிறேன். நான் மொழி பெயர்த்த நூல்களில் மிகச் சிறந்த நூல் என்று இதை கூறுவேன். ஓவியத்தை உயிரென நினைக்கும் அந்த மகா கலைஞனின் வாழ்க்கையில்தான் எத்தனை காதல்கள்! எத்தனை காதலிகள்! லண்டனில் தங்கியிருந்து, ஓவியங்கள் விற்பனை செய்யப்படும் ஒரு விற்பனை நிலையத்தில் வான்கா பணியாற்றுகிறான். தங்கியிருந்த வீட்டின் சொந்தக்காரியின் மகள் ஊர்ஸூலாவை காதலிக்கிறான். அவனும் அவளும் ஒன்றாக நடப்பார்கள்… உரையாடுவார்கள்… சிரிப்பார்கள்… விளையாடுவார்கள்… உண்பார்கள். இறுதியில் தன் காதலை வான்கா வெளிப்படுத்தும்போது, தனக்கு ஏற்கெனவே வேறொரு இளைஞனுடன் நிச்சயமாகி விட்டது என்கிறாள் அவள். வான்காவின் முதல் காதல் தோல்வி அது! இரண்டாவதாக தன்னுடைய உறவுக்கார பெண்ணும், தன்னைவிட சற்று வயதில் மூத்தவளும், கணவனை இழந்த விதவையும், ஒரு குழந்தைக்கு அன்னையுமான ‘கே’ என்ற பெண்ணை காதலிக்கிறான். ஒரு நாள் அவன் அதை வெளிப்படுத்த, அவள் அதை மறுத்ததுடன் நிற்காமல், அவனை விட்டே விலகிச் சென்று விடுகிறாள். இது அவனுடைய இரண்டாவது காதல் தோல்வி! அடுத்து இரண்டு குழந்தைகளுக்கு தாயாகவும், ஒரு குழந்தையை வயிற்றில் வைத்துக் கொண்டு இருப்பவளுமான ஒரு ஏழை விலை மாதுவை அவன் சந்திக்கிறான். அவளை கிட்டத்தட்ட மனைவியாகவே வான்கா ஏற்றுக் கொள்கிறான். அவளுடன் குடும்ப வாழ்க்கையே நடத்துகிறான். ஒரு கட்டத்தில் ‘அவளா? ஓவியமா?’- என்று முடிவு எடுக்கக் கூடிய சூழ்நிலை உண்டாகும்போது, ‘ஓவியம்தான்’ என்று அவன் தீர்மானிக்கிறான். ‘வின்சென்ட் வான்கா உலகத்தில் படைக்கப்பட்டதே ஓவியம் வரைவதற்காகத்தான்!’ என்று அவளிடமே அவன் கூறுகிறான். அத்துடன் அந்த வாழ்க்கைக்கு முற்றுப் புள்ளி. இது அவனுக்கு கிடைத்த மூன்றாவது தோல்வி. நான்காவது – அவன் மீது காதல் வைத்த ரக்கேல் என்ற அழகான இளம் பெண். ‘பார்’ ஒன்றில் பணியாற்றும் அவளுக்கு வான்காவின் காது மீது அளவற்ற ஆசை! அவள் ஆசைப்படுகிறாள் என்பதற்காக மதுவின் போதையில் தன் காதையே துண்டாக அறுத்து, தாளில் சுற்றிக் கொண்டு போய் அவளிடம் தருகிறான் வான்கா. என்ன செய்கிறோம் என்று கூட தெரியாத ஒரு நிலை!
ஓவிய மேதை வின்சென்ட் வான்காவின் வாழ்க்கையை ஒரு புதினத்தைப் போன்று மிகவும் சுவாரசியமாக எழுதியிருக்கும் இர்விங் ஸ்டோனின் அபார எழுத்தாற்றலுக்கு தலை வணங்குகிறேன்.

இவர் தனது வாழ்நாளில் விற்பனை செய்த ஒவியம் ஒன்றே ஒன்றுதான்
வன்கா சென்ற நூற்றாண்டின் இறுதியில் வாழ்ந்து மறைந்த இணையில்லாத கலைஞன்
 

Vincent Van Gogh

 

Vincent Van Gogh

இவரின் ஓவியங்களுக்கு இன்று விலை மதிப்பிடுவது சிரமமான காரியம் இருந்தாலும் உலகின் மிகப்பொரிய பணக்காரர்களும் புராதன ஓவியங்களைச் சேகரிப்பவர்களும் இவர் பூர்த்தி செய்யாமல் விட்ட ஓவியங்களுக்குக்கூட பல கோடி ரூபாய் தரப் போட்டி போடுகிறார்கள்


ஓவியர்களின் வரலாற்றை புரட்டிப் பார்த்தால் ஆதிகால மனிதன் வரைந்த குகை ஓவியங்களிள் ஆரம்பித்து ரேனேசான்ஸ் என்று பல படிகளைக்க் கடந்து இம்பிரஷனிஸம் என்ற ஸ்டைலில் ஓவியங்கள் வரையப்படடுமுக் கொண்டிருந்த காலம் இது.அதாவது பத்தொன்பதாவது நூற்றாண்டு.இந்த காலகட்டத்தில் ஹாலந்து நாட்டில் பிறந்த வின்சட் வான் கா என்ற ஓவியம் ஓவியக் கலைக்கே ஒரு புதிய திருப்பத்தைக் கொடுத்தான் அவன் வரைந்த ஓவியங்களைத்தான் சரித்திரம் நுஒpசநளளழைnளைஅ என்ற ஓவிய ஸ்டைலுக்கே மூலம் என்று போற்றிப் புகழ்ந்தது
வான் காவின் ஓவியங்களைப்போலவே அவரது வாழ்கையும் உலகப் பிரசித்தி பெற்றது மைக்கல் ஏஞ்சலோ பிக்காஸோ போன்ற ஓவியர்கள் கூட எத்தனையோ இன்னல்களையும் கஷ்டங்களையும் அனுபவித்திருக்கிறார்கள் என்றாலும் இந்த உலக மகா கலைஞனின் அளவுக்கு வேறு எவராவது கஷ்டப்படிருப்பார்களா என்பது சந்தேகமே
இவர் பிறப்பதற்க்கு முன்பே இவரது குடும்பத்தை சோகம் படர்ந்திருந்தது
1853ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 30ம் திகதி வான்கா பிறந்தார் அதற்க்கு ஒரு வருடத்திற்க்கு முன்னால் இதே திகதிகளில் பிறந்து சில வாரங்களுக்குள்ளாகவே இறந்து போய்விட்ட இவரது அண்ணனின் பெயரையே இவருக்கும் சூட்டினார்கள்
சிறுவன் வான்காவுக்கு நினைவு தெரிய ஆரம்பித்த நாட்களிலேயே இறந்து போன தன் அண்ணனின் பெயரைத் தாங்கி வாழ்வதில் ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மை ஏற்ப்பட்டது வான் காவின் அப்பா ஓரு எழ்மையான பிராட்டஸ்டண்ட் மத போதகர் அவரிடம் இருந்து உபதேசங்கள் கிடைத்தளவிற்க்கு சிறுவன் வான்காவிற்க்கு அப்போது வாழ்கை கிடைக்க வில்லை
இதெல்லாம் சிறுவன் வான் காவின் மனதைப் பிழிந்து எடுக்க கோபக்காரனாகவும் முரடனாகவும் மாறினான் வான் கா
வான் காவின் தொல்லை பொறுக்காமல் பல மைல் தள்ளி இருக்கும் பள்ளிக்கூடத்துக்கு இவனை பெற்றோர் அனுப்பினார்கள் வான்காவுக்கு படிப்பின் மீது நாட்டம் வரவில்லை கடைசி முயற்சியாக வெளியூரில் ஓவியக் கூடம் நடத்தும் உறவினர் வீட்டுக்கு இவனை எடுபிடி வேலைக்கென அனுப்பிவைத்தனர்.அங்கு தான் ஓவியங்கள் என்றால் என்ன என்பதை சிறுவன் வான்கா பார்த்தான்.அப்போது வான் காவிற்க்கு வயது பதினாறு
வாழ்கை என்னவாக ஆவது என்று தெரியாமல் குழம்பிய வான் கா தன் அப்பாவைப் போலவே தானும் மத போதகர் ஆகிவிடலாமோ என்று கூட யோசித்தார் சகோதரப்பாசம் தாய் தந்தைப் பாசத்திற்காக ஏங்கிய வான்கா லண்டனில் தங்கி வேலை தேடிக்கொண்டிருந்த சமயம் அவர் தங்கியிருந்த வீட்டின் உரிமையாளருடைய  பெண்ணைக் காதலித்தார் .அது ஒரு தலைக் காதல் அந்தப் பெண் இவரது காதலை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை காதலில் தோல்வியடைந்த துக்கத்தில் அவர் விலை மாதுகளின் வீடுகளில் சரனடைந்து தனது வாழ்கையினையும் வீணாக்கிக்கிக் கொன்டார்.அதன் பின் அவர்களிலேயே ஒரு பெண்ணைத் திருமணமும் செய்து கொண்டார்.மனைவியாக வந்தவள் ஒரு அடாங்காதவள் வான் கா தனது மன வாழ்கையில் கூட நின்மதியடையவில்லை அவள் மிகவும் கொடுமைப்படுத்தினால் !பல வருடங்கள் வான் கா பேசாமல் இருந்தாலும் அதற்க்கு மேல் தாக்குப் பிடிக்கமுடியாமல் இருந்ததால் கடைசியில் இத்திருமணமும் முறிந்து போனது
தனது 33 வது வயதில் அவர் ஓவியன் ஆகலாம் என்று முடிவெடுத்தபோது பெயின்டும் பிறசும் வாங்கக் கூட அவரிடம் பணம் இருக்கவில்லை வான் கா வின் வாழ்கையில் அவர் மீது அன்போடும் கரிசனையோடும் இருந்த ஒரே உறவு அவரது சகோதரர் .அவரின் பண உதவிமூலமே வான் கா தனது வாழ் நாள் முழுவதையும் கழித்தார்.இவர் ஒவியங்கள் தீட்டினார் அவ் ஓவியங்கள் தான் ஓவிய சரித்திரத்தையே மாற்றியமைக்கப் போகின்றது என்று யாரும் அறிந்திருக்க வில்லை கடைசிக் காலத்தில் அவரின் புத்தி பேதலித்திருந்தது பைத்தியம் முற்றி தனது காதை தானே அறுத்துக்கெண்டு நடுத்தெருவில் ஓடும் அளவிற்க்கு அவரது பைத்தியம் முற்றி இருந்தது மனநல மருத்துவமனைக்கும் வீட்டுக்குமான அடம் மாற்றி பொண்டிருந்தபோது தான் காலத்தை வெல்லப் போகும் 200 ஓவியங்களை அவர் தீட்டினார் அதுவும் வாழ்வின் கடைசி நாள் நெருங்க நெருங்க ஒருநாளைக்கு ஒரு அமர ஓவியம் என்ற வேகத்தில் வான் கா ஓவியங்களைப் பெற்றெடுத்தார் இருந்தாலும் தனது வாழ்நாளில் அவர் விற்பனை செய்த ஒவியம் ஒன்றே ஒன்று தான் அவர் தங்கியிருந்த வாடகைப்பணத்திற்க்கு ஈடாக ஒரு சமயம் அவரது ஓவியத்தை வீட்டுக்காரர் வாங்கி போயிருக்கிறார்.இப்போது அந்த ஒவியத்தின் விலை பல கோடி
கடைசியில் 1890ம் ஆண்டு அவர் ஒரு நாள் துப்பாக்கியினால் தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொன்டு இறந்து போனார்.

start night

start night

start night

வான்கா மரணமடைவதற்கு ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு அவரது ஓவியங்கள் பற்றி மெர்க்யூர் டி பிரான்ஸ் என்ற மதிக்கத்தக்க சஞ்சிகை ஒன்றில் மிகப்பெரிய கட்டுரை வந்திருந்தது. வான்காவின் படைப்புகள்மீது மிகவும் சாதகமான விமர்சனங்களைச் சொல்லிய இக்கட்டுரை இரு காரணங்களால் முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. அவரது வாழ்நாளில் இதைப்போன்று எழுதப்பட்ட ஒரு கட்டுரை வேறொன்று இல்லை. அத்துடன் இந்தக் கட்டுரைக்கு வான்காவே கடித வடிவில் விமர்சகருக்கு எதிர்வினையும் ஆற்றியிருப்பது கூடுதல் முக்கியத்துவம். அதுவே இக்கடிதமாகும்.

அன்புக்குரிய திரு. அவ்ரியருக்கு,   
  மெர்க்யூர் டி பிரான்ஸ் சஞ்சிகையில் வெளிவந்த விமர்சனத்துக்கு மிகுந்த நன்றி. அத்துடன் அந்த எழுத்து என்னை ஆச்சரியப்படவும் வைத்தது. உங்கள் விமர்சனமே ஒரு கலைப்படைப்பாக இருந்தது. உங்களது வார்த்தைகளாலேயே வண்ணங்களை உருவாக்குகிறீர்கள். உங்கள் விமர்சனத்தில் எனது ஓவியப் பதாகைகளை நான் மறு கண்டுபிடிப்பு செய்தேன். ஆனால் அவை என்னுடைய ஓவியங்களைவிட சிறப்பாகவும், செழுமையாகவும், முக்கியத்துவம் வாயந்ததாகவும் இருந்தன. மான்டிசெலி மீது எனக்கு மிகுந்த மரியாதை உண்டு. அதற்குப் பிறகு பால்காகின்மீது நான் அதிக மதிப்பு வைத்துள்ளேன். ஆர்லெஸில் அவருடன் சில மாதங்கள் பணியாற்றினேன். 
காகின் கூறுணர்வு கொண்ட கலைஞராவார். அவர்தான் ஒரு நல்ல ஓவியம் என்பது ஒரு நல்ல செயலுக்கு ஒப்பானது என்று எனக்கு ஞாபகப்படுத்தியவர். குறிப்பிட்ட தார்மீகப் பொறுப்பின் நினைவின்றி அவருடன் பொழுதுபோக்குவது கடினமானது. நாங்கள் பிரிவதற்கு சில நாட்கள் முன்பு, எனது உடல்நலமின்மை மனநல விடுதிக்குக் கொண்டு சென்றது. அவரது காலியான இடம் ஓவியத்தை நான் வரைய முயற்சி செய்துகொண்டிருந்தேன்.
அவரது நாற்காலி குறித்த ஓவியம் அது. இருண்ட கருஞ்சிவப்பான பச்சை நிற மெத்தை கொண்ட நாற்காலி அது. ஒரு நபரின் இன்மையில் ஒளிரும் மெழுகுவர்த்தியும் சில நவீன நாவல்களும் உள்ளன. உங்களுக்கு வாய்ப்பிருந்தால் அந்த ஓவியத்தை மீண்டும் பாருங்கள். அதில் பச்சையும் சிகப்பும் சிதறடிக்கப்பட்டிருக்கும். அப்போது உங்கள் கட்டுரை மேலும் கூர்மையாக இருப்பதை நீங்கள் உணர்வீர்கள். நீங்கள் என்னைப் பற்றி பேசுவதற்கு முன் காகினுக்கும் மாண்டிசெலிக்கும் சிறப்புச் செய்துள்ளீர்கள். மீதியுள்ளது எனக்கு. இந்த வேளையில் மீண்டும் எனது மதிப்பிற்குரிய நன்றியை கூறிக்கொள்கிறேன். வசந்த காலத்தில் பாரீஸ் வரும்போது நேரில் உங்களைச் சந்தித்து நன்றி சொல்வேன். 
வின்சென்ட் வான்கா

தமிழில் 42 எழுத்துக்களுக்கு தனியாக பொருள் உண்டு.

தமிழில் உள்ள மொத்த எழுத்துக்கள் 247, இந்த 247 எழுத்துக்களில் 42 எழுத்துக்கள் ஓரெழுத்து சொல்லாக விளங்குகின்றன, அதாவது இந்த 42 எழுத்துக்களுக்கும் தனியாக பொருள் உண்டு.


அ -----> எட்டு
ஆ -----> பசு
ஈ -----> கொடு, பறக்கும் பூச்சி
உ -----> சிவன்
ஊ -----> தசை, இறைச்சி
ஏ -----> அம்பு
ஐ -----> ஐந்து, அழகு, தலைவன், வியப்பு
ஓ -----> வினா, மதகு - நீர் தாங்கும் பலகை
கா -----> சோலை, காத்தல்
கூ -----> பூமி, கூவுதல்
கை -----> கரம், உறுப்பு
கோ -----> அரசன், தலைவன், இறைவன்
சா -----> இறப்பு, மரணம், பேய், சாதல்
சீ -----> இகழ்ச்சி, திருமகள்
சே -----> எருது, அழிஞ்சில் மரம்
சோ -----> மதில்
தா -----> கொடு, கேட்பது
தீ -----> நெருப்பு
து -----> கெடு, உண், பிரிவு, உணவு, பறவை இறகு
தூ -----> வெண்மை, தூய்மை
தே -----> நாயகன், தெய்வம்
தை -----> மாதம்
நா -----> நாக்கு
நீ -----> நின்னை
நே -----> அன்பு, நேயம்
நை -----> வருந்து, நைதல்
நொ -----> நொண்டி, துன்பம்
நோ -----> நோவு, வருத்தம்
நௌ -----> மரக்கலம்
பா -----> பாட்டு, நிழல், அழகு
பூ -----> மலர்
பே -----> மேகம், நுரை, அழகு
பை -----> பாம்புப் படம், பசுமை, உறை
போ -----> செல்
மா -----> மாமரம், பெரிய, விலங்கு
மீ -----> ஆகாயம், மேலே, உயரம்
மு -----> மூப்பு
மூ -----> மூன்று
மே -----> மேன்மை, மேல்
மை -----> அஞ்சனம், கண்மை, இருள்
மோ -----> முகர்தல், மோதல்
யா -----> அகலம், மரம்
வா -----> அழைத்தல்
வீ -----> பறவை, பூ, அழகு
வை -----> வைக்கோல், கூர்மை, வைதல், வைத்தல்
வௌ -----> கௌவுதல், கொள்ளை அடித்த

Young Innovator Achieves Childhood Dream at Intel ISEF Cancer Diagnose method at 15 years

In this video you can see Jack Andraka explain how he achieved this wonderful feat in science / technology and medicine - A new method of diagnosing cancer - This can save millions of lives and billions of dollars if fully integrated. The applications of his findings are infinite.

AJANTA CAVES

AJANTA CAVES ...The Ajanta Caves (Ajiṇṭhā leni; Marathi: अजिंठा लेणी) in Aurangabad district of Maharashtra, India are about 300 rock-cut Buddhist cave monuments which from about 1500BCE. 

The style of Ajanta has exerted a considerable influence in India and elsewhere, extending, in particular, to Java. With its two groups of monuments corresponding to two important moments in Indian history, the Ajanta cave ensemble bears exceptional testimony to the evolution of Indian art, as well as to the determining role of the Buddhist community, intellectual and religious foyers, schools and reception centres in the India of the Gupta and their immediate successors.

The caves are situated 100 km north-east of Ellora, 104 km from Aurangabad and 52 km from Jalgaon Railway Station. They are cut into the volcanic lava of the Deccan in the forest ravines of the Sahyadri Hills and are set in beautiful sylvan surroundings. These magnificent caves containing carvings that depict the life of Buddha, and their carvings and sculptures are considered to be the beginning of classical Indian art.

The 29 caves were excavated beginning around 200 BC, but they were abandoned in AD 650 in favour of Ellora. Five of the caves were temples and 24 were monasteries, thought to have been occupied by some 200 monks and artisans. The Ajanta Caves were gradually forgotten until their 'rediscovery' by a British tiger-hunting party in 1819.

The Ajanta site comprises thirty caves cut into the side of a cliff which rises above a meander in the Waghora River. Today the caves are reached by a road which runs along a terrace mid-way up the cliff, but each cave was once linked by a stairway to the edge of the water. This is a Buddhist community, comprising five sanctuaries or Chaitya-grihas (caves 9, 10, 19, 26 and 29) and monastic complex sangharamas or viharas. A first group of caves was created in the 2nd century BC: the chaitya-grihas open into the rock wall by doorways surmounted by a horse-shoe shaped bay. The ground plan is a basilical one: piers separate the principal nave from the side aisles which join in the apsis to permit the ritual circumambulation behind the (commemorative monument). This rupestral architecture scrupulously reproduces the forms and elements visible in wooden constructions.

A second group of caves was created at a later date, the 5th and 6th centuries AD, during the Gupta and post-Gupta periods. These caves were excavated during the supremacy of the Vakatakas and Guptas. According to inscriptions, Varahadeva, the minister of the Vakataka king, Harishena (c. AD 475-500), dedicated Cave 16 to the Buddhist sangha while Cave 17 was the gift of the prince, a feudatory. An inscription records that the Buddha image in Cave 4 was the gift of some Abhayanandi who hailed from Mathura.

The earlier architectural formulas were re-employed but treated in an infinitely richer and more ample manner. The decoration attained, at this time, an unequalled splendour: the statuary is numerous (it was already permissible to represent Buddha as a human; these representations are found both on the facades and in the interior). Finally, the wall painting, profuse and sensitive, constitutes, no doubt, the most striking artistic achievement of Ajanta.

Under the impulse of the Gupta dynasty, Indian art in effect reached its apogee. The Ajanta Caves are generally decorated with painted or sculpted figures of supple form and classic balance with which the name of the dynasty has remained synonymous. The refined lightness of the decoration, the balance of the compositions, the marvellous beauty of the feminine figures place the paintings of Ajanta among the major achievements of the Gupta and post-Gupta style and confer on them the ranking of a masterpiece of universal pictorial art.

Source: UNESCO/CLT/WHC

The caves include paintings and sculptures described by the government Archaeological Survey of India as "the finest surviving examples of Indian art, particularly painting",which are masterpieces of Buddhist religious art, with figures of the Buddha and depictions of the Jataka tales.

The caves were built in two phases starting around the 1500century BCE, with the second group of caves built around 400–650 BCE according to older accounts

The caves are located in the Indian state of Maharashtra, 104 kilometres (64 miles) from the city of Aurangabad.

They are 100 kilometres (62 miles) from the Ellora Caves, which contain Hindu and Jain temples as well as Buddhist caves, the last dating from a period similar to Ajanta. The Ajanta caves are cut into the side of a cliff that is on the south side of a U-shaped gorge on the small river Waghora (or Wagura), and although they are now along and above a modern pathway running across the cliff they were originally reached by individual stairs or ladders from the side of the river 35 to 110 feet below.

The area was previously heavily forested, and after the site ceased to be used the caves were covered by jungle until accidentally rediscovered in 1819 by a British officer on a hunting party. They are Buddhist monastic buildings, apparently representing a number of distinct "monasteries" or colleges. The caves are numbered 1 to 28 according to their place along the path, beginning at the entrance. Several are unfinished and some barely begun and others are small shrines, included in the traditional numbering as e.g. "9A"; "Cave 15A" was still hidden under rubble when the numbering was done.

Further round the gorge are a number of waterfalls, which when the river is high are audible from outside the caves.

The caves form the largest corpus of early Indian wall-painting; other survivals from the area of modern India are very few, though they are related to ancient paintings at Sigiriya in Sri Lanka. The elaborate architectural carving in many caves is also very rare, and the style of the many figure sculptures is highly local, found only at a few nearby contemporary sites, although the Ajanta tradition can be related to the later Hindu Ellora Caves and other sites.

SAI BABA USES UNCONVENTIONAL WAYS TO CURE

The ways of saints cannot be predicted, they use all sorts to cure devotees of their sickness which are unconventional even by traditional or modern standards. In Sai Satcharitra Chaper XII Sai Baba said "Those who are fortunate and whose demerits have vanished; take to My worship. If you always say 'Sai, Sai' I shall take you over the seven seas; believe in these words, and you will be certainly benefited. I do not need any paraphernalia of worship – either eight-fold or sixteen-fold. I rest there where there is full devotion". Here we see one more such case of unconventional treatment given by Sai Baba after His Mahasamadi

Smt Mani Sahukar author of the book The Saint of Shirdi had a severe throat infection in 1950. Being a sincere student of Hindustani classical songs, she was unable to sing due to her throat infection. She consulted many doctors but in vain. She then visited Shirdi and prayed at SAI SAMADHI for the cure of her sore throat. When she returned to her room behind Gurusthan at about 7.30pm, she heard something rustling in her sari and a small paper packet dropped on the floor. Wondering what it could be, she picked it up and opened it and guess what she found. No, not udhi but seven tiny white globules commonly used in homeopathy. Her friend on hearing this from Mrs Sahukar, told her to take those tablets as SAI prasad which the latter did by putting them all in her mouth. On her return home from Shirdi, Mrs. Sahukar found to her immense joy that her throat was clear and she could sing as before. Wow! What a miracle.

BOLO SHRI SAINATH MAHARAJ KI JAI!

RAPE... The Story of one Indian woman (!)..

After being raped, I was wounded; My honour was not: Sohaila Abdulali
"When I fought to live that night, I hardly knew what I was fighting for. A male friend and I had gone for a walk up a mountain near my home. Four armed men caught us and made us climb to a secluded spot, where they raped me for several hours, and beat both of us. They argued among themselves about whether or not to kill us, and finally let us go.

At 17, I was just a child. Life rewarded me richly for surviving. I stumbled home, wounded and traumatized, to a fabulous family. With them on my side, so much came my way. I found true love. I wrote books. I saw a kangaroo in the wild. I caught buses and missed trains. I had a shining child. The century changed. My first gray hair appeared.

Too many others will never experience that. They will not see that it gets better, that the day comes when one incident is no longer the central focus of your life. One day you find you are no longer looking behind you, expecting every group of men to attack. One day you wind a scarf around your throat without having a flashback to being choked. One day you are not frightened anymore.

Rape is horrible. But it is not horrible for all the reasons that have been drilled into the heads of women. It is horrible because you are violated, you are scared, someone else takes control of your body and hurts you in the most intimate way. It is not horrible because you lose your “virtue.” It is not horrible because your father and your brother are dishonored. I reject the notion that my virtue is located in my vagina, just as I reject the notion that men’s brains are in their genitals.

If we take honor out of the equation, rape will still be horrible, but it will be a personal, and not a societal, horror. We will be able to give women who have been assaulted what they truly need: not a load of rubbish about how they should feel guilty or ashamed, but empathy for going through a terrible trauma.

The week after I was attacked, I heard the story of a woman who was raped in a nearby suburb. She came home, went into the kitchen, set herself on fire and died. The person who told me the story was full of admiration for her selflessness in preserving her husband’s honor. Thanks to my parents, I never did understand this.

The law has to provide real penalties for rapists and protection for victims, but only families and communities can provide this empathy and support. How will a teenager participate in the prosecution of her rapist if her family isn’t behind her? How will a wife charge her assailant if her husband thinks the attack was more of an affront to him than a violation of her?

At 17, I thought the scariest thing that could happen in my life was being hurt and humiliated in such a painful way. At 49, I know I was wrong: the scariest thing is imagining my 11-year-old child being hurt and humiliated. Not because of my family’s honor, but because she trusts the world and it is infinitely painful to think of her losing that trust. When I look back, it is not the 17-year-old me I want to comfort, but my parents. They had the job of picking up the pieces.

This is where our work lies, with those of us who are raising the next generation. It lies in teaching our sons and daughters to become liberated, respectful adults who know that men who hurt women are making a choice, and will be punished.

When I was 17, I could not have imagined thousands of people marching against rape in India, as we have seen these past few weeks. And yet there is still work to be done. We have spent generations constructing elaborate systems of patriarchy, caste and social and sexual inequality that allow abuse to flourish. But rape is not inevitable, like the weather. We need to shelve all the gibberish about honor and virtue and did-she-lead-him-on and could-he-help-himself. We need to put responsibility where it lies: on men who violate women, and on all of us who let them get away with it while we point accusing fingers at their victims."

- Sohaila Abdulali.

What your choice says about your personality (Personality Test)

Look at the tree and Choose the one that is Immediately most appealing to you.
Don’t think about it too long, just choose, and find out
what your choice says about your personality. write down your choice in the comments.
.
.
.
.
.
.
.......................................................................

The results!

1. You are a generous and moral (not to confuse with moralizing) person. You always work on self-improvement. You are very ambitious and have very high standards. People might think that communicating with you is difficult, but for you, it isn't easy to be who you are. You work very hard but you are not in the least selfish. You work because you want to improve the world. You have a great capacity to love people until they hurt you. But even after they do. . . you keep loving. Very few people can appreciate everything you do as well as you deserve.

2. You are a fun, honest person. You are very responsible and like taking care of others. You believe in putting in an honest day's work and accept many work-related responsibilities. You have a very good personality and people come to trust you easily. You are bright, witty and fast-thinking. You always have an interesting story to tell.

3.You are a smart and thoughtful person. You are a great thinker. Your thoughts and ideas are the most important. You like to think about your theories and views alone. You are an introvert. You get along with those who likes to think and learn. You spend a lot of time, thinking about morality. You are trying to do what is right, even if the majority of society does not agree with you.

4. You are perceptive and philosophical person. You are a unique, one soul of your kind. Next to you there's no one even slightly similar to you. You are intuitive and a bit quirky. You are often misunderstood, and it hurts you. You need personal space. Your creativity needs to be developed, it requires respect of others. You are a person who clearly sees the light and dark sides of life. You are very emotional.

5. You are self-assured and in charge. You are very independent. Your guiding principle in life is 'I'll do it my way.'. You are very self-reliant and know how to stay strong for yourself and the people you love. You know exactly what you want and are not afraid of pursuing your dreams. The only thing you demand from people is honesty. You are strong enough to accept the truth.

6. You are kind and sensitive. People relate to you very well. You have many friends and you love helping them. You have this warm and bright aura that makes people feel good when they are around you. Every day, you think about what you can do to improve yourself. You want to be interesting, insightful and unique. More than anybody else in the world, you need to love. You are even ready to love those who don't love you back.

7. You are happy and unflappable. You are a very sensitive and understanding person. You are a great listener who know how to be non-judgmental. You believe that everybody has their own journey in life. You are open to new people and events. You are highly resistant to stress and rarely worry. Normally, you are very relaxed. You always manage to have a good time and never lose your way.

8. You are charming and energetic. You are a fun person who knows hot to make people laugh. You live in a state of harmony with the universe. You are spontaneous and enthusiastic. You never say no to an adventure. Often, you end up surprising and even shocking people. But that's just how you are. . . You always remain true to yourself. You have many interests and if something proves of interest to you, you will not rest until you acquire a profound knowledge of this area.

9. You are optimistic and lucky. You believe that life is a gift and you try to achieve as much as possible and put this gift to the best use possible. You are very proud of your achievements. You are ready to stick by the people you care about through thick and thin. You have a very healthy approach to life. The glass is (at least) half full for you. You use any opportunity to forgive, learn, and grow because you believe that life is too short to do otherwise.