யார் இந்த யாழ்ப்பாணத்தான்? இது ஓர் அரிய வீடியோ தொகுப்பு!

சாதிய வேர்படரும் புகலிடத்து மனநிலை

தமது பொருளாதார நிலைகளை வளப்படுத்தும் நோக்கில் கடும் உழைப்பில் கவனம் செலுத்திவருவதுபோல்; தமது பண்பாடு கலாசாரத்தில் எவ்வித மாற்றமும் நிகழாது பேணுவதிலும் புகலிடம்வாழ் எமது சமூகம் சாதனை படைத்துவருகிறது. அந்தவகையில் சாதியும்; எமது பண்பாட்டோடும், கலாசரத்தோடும் இணைந்தே நகர்ந்து வருகிறது.
குறிப்பாக அண்மைக்காலங்களில் சாதிய திமிர், சாதிய ஆணவம், சாதிய பெருமை பேசும் சம்பவங்களும் முகநூல் வழியாக பரிமாறப்பட்டு வருகிறது. இதனூடாக விஞ்ஞான தொழில் நுட்பங்களையும் ‘சாதகமாக’ பயன்படுத்தும் ஒரு சமூகமாக புதுப் பரிமாணம் பெற்று வருகின்றது.
புலம்பெயர் வெகுஜன ஊடகங்களும் இவ்வாறு சாதிய பாகுபாட்டைப் பேணும் வகையில் தமது பங்களிப்பையும் நல்கி வருகின்றது. அண்மையில் தீவிர தமிழ்தேசிய வாதியும், தமிழ் ஈழப்பற்றாளருமான துரைரெட்ணம் அவர்கள் முகநூல் உரையாடல் ஒன்றில் எழுத்தாளர் ரவிக்குமார் அவர்களை வெளிப்படையாகவே சாதிப் பெயர் கூறி இழிவு படுத்தினார். இச்செயலை கண்டித்து பல்வேறு எதிர்ப்புகள் எழுந்தது. இருப்பினும் I.B.C தொலைக்காட்சி நிறுவனம் துரைரெட்ணம் அவர்களுக்கு வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது வழங்கி கௌரவித்தது. இதனூடாக I.B.C தொலைக்காட்சி நிறுவனமும் சாதிய ஒடுக்குமுறை மனநிலை இருப்பிற்கான தனது பங்களிப்பை பிரக்ஞைபூர்வமாகவே மேற்கொண்டிருக்கின்றது.
புகலிடத்தில் தொடரும் சாதியத்தின் இருப்பும் அதன் நவீன போக்குகள் குறித்தும் நான் தொடர்ந்து பல்வேறு தளங்களில் பதிவுசெய்துகொண்டும், அதை எதிர்கொண்டும் வருகின்றேன். தற்போது இந்த முகநூல் வழியாக காட்சி தரும் சாதியம் மிக கொடூரமானதாக உள்ளது. விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஆரம்ப பெண்போராளிகளில் ஒருவரான புஸ்பராணி அவர்கள் முகநூல் வழியாக எதிர்கொண்ட சாதிய வன்கொடுமை மிக வக்கிரமானது. அவர் முன்வைக்கும் விமர்சனங்களை எதிர்கொள்வதற்கு சாதியை பயன்படுத்தும் வழியை மேற்கொள்ளும் ஒரு மனநிலையை நாம் எவ்வாறு புரிந்து கொள்வது?
சாதிய இருப்பு குறித்தும், அதற்கான ஒரு அரசியல் சொல்லாடலாக தலித் என்ற சொல்லையும் முன்வைத்து நாம் புகலிடத்தில் செயல்பட்டு வருகின்றோம். இதுகுறித்த அக்கறையுடனான உரையாடல்களையோ விமர்சனங்களையே மேற்கொள்ளாது ரௌடித்தனமான, காடைத்தனமான மிரட்டல்களின் பின்னால் உள்ள நோக்கம் என்ன? ‘தலித் என்ற சொல் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது.’எனும் அறிவித்தல் ஒன்று அண்மையில் முகநூலில் உலாவியது. ஆரோக்கியமான எதிர்வினை ஊக்கம் அற்ற இவ்வாறான அறிவித்தலின் பின்னாலுள்ள மிரட்டலின் நோக்கம் சாதி குறித்து பேசக்கூடாது என்பதாகவே கருதமுடிகின்றது. இந்த அனுபவத்தை நாம் யுத்தகாலத்தில், விடுதலைப்புலிகளின் போராட்ட காலத்தில் பெற்றவர்கள்.
விடுதலைப்புலிகளின் ஆயுதப்போராட்டத்தில் கொள்கையளவில் சாதிய பாகுபாட்டிற்கு தடைவிதிக்கப்பட்டது. சாதிய ஒழிப்பிற்கான சமூகவியல் காரணிகளின் அடிப்படைகளை கண்டறிவதோ அதைக் கண்டறிந்து அகற்றுவதோ விடுதலைப்புலிகளின் நோக்கமாக இருந்ததில்லை. ஆயுதப்போராட்டத்திற்கு சாதியம் ஒரு தடையாக இருந்ததே பிரதான நோக்கம். சாதியம் குறித்த சமூகவியல் ஆய்வென்பது விடுதலைப்புலிகளுக்கு பல்வேறு தரப்பினரையும் இணைக்கும் ஆயுதப்போராட்டத்திற்கு பாதகமாக அமையும் என்பதுவும் காரணமாக இருக்கலாம். விடுதலைப்புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளபோது சாதியம் முற்றாக ஒழிந்துவிட்டது எனும் கதையாடலும் நிகழ்ந்தது. மாறாக சாதிய வக்கிரங்களும், சாதிய ஒடுக்குமுறை மேலாதிக்கமும் மிகவும் பாதுகாப்பாக குளிரூட்டப்பட்ட பெட்டிக்குள் வைக்கப்பட்ட இறைச்சிபோல் பாதுகாத்து வைக்கப்பட்டது. சாதியத்தில் மெல்ல மெல்ல நிகழும் நடைமுறை மாற்றங்கள் என்பது சாதியம் முற்றாக அழிந்து போவதற்கான வாய்ப்பாக கருதமுடியாது. அனாகரிகமாக கருதப்படும் சில நடைமுறைகள் தவிர்க்கப்படவேண்டிய நிர்ப்பந்தங்கள் ஏற்படுகின்றது. இவ்வாறு வெளிப்படுத்தப்படாத நடைமுறைகள் அனைத்தும் சேர்ந்து சேர்ந்து மனங்களில் சேர்ந்து உறைந்துகொள்ளும். சாதிய ஒழிப்பு என்பது நடைமுறைகளில் இருந்து அகற்றவதல்ல! முற்றாக மனங்களில் இருந்து அகற்றுவதாகும்! எனவே ‘தலித் என்ற சொல் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது.’எனும் அறிவித்தலும் ஒரு பாசிச வன்முறை வெளிப்பாடு என கண்டித்து நாம் கடந்து செல்லவேண்டியதுதான்.

அதேபோல் இலங்கை அரசியலில் சாதிய பாகுபாடு குறித்து நாம் காணும் வெளிப்படையான ஒரு அம்சம்: வடபகுதியில் தற்போது பெரும்பான்மையான மக்கள் தலித் சமூகங்களை சேர்ந்தவர்களாக உள்ளனர். பாராளுமன்றத்தின் தமிழ் பிரதிநிதிகளில் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்தவர்கள் என்று எவரும் இல்லை. இக்குறைபாட்டை கவனத்தில் கொண்டு சென்றபோதும் அது பெரிதாக கண்டுகொள்ளப்படவில்லை. தலித் மக்களாலும் தெரிவுசெய்யப்பட்ட பிரதிநிதிகள்தான் அவர்கள். எனவே பொதுவாக தமிழ்பேசும் மக்கள் அனைவரின் பொது நலனுக்கான பிரதிநிதிகள்தான் அவர்கள் என்று யாராவது கருதினால். எனக்கு சிரிப்பு வாயால் வராது. வேறொரு வாசலால்தான் வரும். தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் பாராளுமன்றப் பிரதிநிதிகள் எவருமே சமூகத்தில் நிலவும் பிரச்சனைகளை தீர்ப்பதற்கோ, சமூகத்திற்கான அத்தியாவசிய தேவைகளை தீர்ப்பதற்கான கடமைகளை செய்பவர்களாகவோ இல்லை. அவர்கள் சிங்களவர்களையும், சிங்கள் அரசையும் குற்றம் சாட்டுவதையும், சிங்கள அரசுடன் இணக்கமாக எவராவது அரசியல் செய்தால் அவர்களை துரோகிகள் என அடையாளப்படுத்துவதுமே தமது பாராளுமன்றப் பிரதிநிதித்துவ கடமையாக கருதுகின்றார்கள்.
ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்தவர்கள் சமூகமட்டத்தில் பல்வேறு நிர்வாக-அதிகார புறக்கணிப்பிற்குள்ளாகி வருகின்றனர். எனவேதான் பாராளுமன்ற பிரதிநிதித்துவத்தினூடாக நிர்வாக-அதிகார மட்டத்திலான மறுக்கப்பட்டு வரும் உரிமைகளை பெறுவதற்கு அவர்களுக்கான அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் மிக அவசியமானது எனவும் கருதுகின்றேன்.
-தேவதாசன்-

Foundation Rienforcement for world's tallest flag pole.

Audi (car Production) கார்கள் தயாரிப்பதைப் பாருங்கள் .

"Be realistic, expect miracles." -Osho

"Be realistic, expect miracles." -Osho

To be optimistic is the key, because to be optimistic is to trust and have faith in the way creation works and the notion that your Higher Self has your back, because it always has and always will.

There is a difference between being optimistic and having false expectations, because having expectations on a specific way the miracles come to you will keep them away from you, but if you simply expect miracles for their own sake, not worrying or even bothering to care about what kind of or how they should come about then you are in the state of allowance that brings everything you need to you exactly when you need it.

Does luck exist?

In a sense luck doesn't exist, but you can still create the experience of being lucky if you FEEL lucky already. Feeling lucky and appreciation go hand in hand, so feel lucky, feel appreciation and expect the pot of gold to be revealed to you at the end of the rainbow, exactly when you need it to be there!!!

Your Higher Self takes care of the complicated details, it takes care of the bridge of incidents that lead up to the fulfillment of your miracle of desire being manifest, TRUST is the key word. Do you Trust yourself? This is the question because the Higher Self is who you truly are, the ego is simply an avatar it is operating from a higher level in this reality game simulation we call life on earth.

-Craig Krishna

அபோகலிப்டோ

இந்த ஹாலிவுட் படத்தை நிறைய பேர் பார்த்திருக்கலாம் - அமெரிக்க கண்டத்துல ஐரோப்பியர்கள் போறதுக்கு முன்னாடி - அந்த கண்டத்துல செவ்விந்தியர்கள் - எப்படி வாழ்ந்தாங்க என்பதை அழகா தத்ரூபமாக காட்டுற அற்புதமான படம்

ஒரு சின்ன கிராமமா வாழ்கின்ற ஒரு சந்தோஷமான சின்ன கூட்டத்தினர் - ஒரு பெரும் பலம் கொண்ட கூட்டத்தால் வேட்டையாடப்பட்டு - பலமான ஆண் பெண்களை அடிமையா அடிச்சிட்டு இழுத்துட்டுப் போவாங்க - அந்த அடிமையாப் போகிறவர்களில் ஒருத்தன் தான் கதாநாயகன் - எல்லாரையும் அடிமையாக்கிட்டு கூட்டிட்டு போறதுக்கு முன்னாடி நடந்த ஒரு பெரிய சண்டை நடக்கும் - அந்த நேரத்தில் தன்னோட நிறைமாத கர்ப்பிணி மனைவியையும் - நான்கு வயது நிரம்பிய தனது மகனையும் ஒரு கிணறு மாதிரியான பள்ளத்திற்குள்ள - கயிறு மாதிரியான ஒரு வேரை வைத்து இறக்கி - அவளை மட்டும் எதிரிகளிடமிருந்து அப்போதைக்கு காப்பாற்றி விடுவான் - இறக்கிவிட்ட பிறகு சொல்வான் - நான் எப்படியும் திரும்ப வந்துவிடுவேன் - நீ எனக்காக காத்திரு என்று

சொன்னமாதிரியே பல்வேறு போராட்டத்திற்கு பிறகு - தலை அறுபடப்போகிற தன் உயிரை காப்பாத்தி தன் மனைவியை இறக்கிவிட்ட தன் கிராமம் இருக்கும் அந்த பள்ளத்திற்கே வந்து விடுவான் - அவன் எப்படி அப்பேர்ப்பட்ட அடிமைத்தனத்திலிருந்தும் பல்வேறு எதிரிகளிடமிருந்தும் தன்னை காப்பாத்தி மீண்டுவருவான் என்பது தான் படத்தின் கதையே

இதுல ஒரு அழகான விசயம் என்னவென்றால் - ஒரு ஆண் வெளியுலகில் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு போராடுகிறானோ - அதை விட ஒரு பெண் நாலு சுவற்றுக்குள்ளும் போராடுகிறாள் என்பதை சொல்ற விதமா - அந்த பள்ளத்திற்குள் தன் மகனையும் நிறைமாத கருவினையும் வைத்துக் கொண்டு பல்வேறு மணிநேரம் உணவில்லாமல் ஒரு கர்ப்பிணி எப்படி தாக்குபிடிக்கிறாள் என்பதையும் அழகா காட்டிருப்பாங்க -

அந்த பள்ளத்திற்குள் ஒரு பெரிய மிருகம் வந்து விழுந்து விடும் - அதனிடமிருந்து தன்னையும் தன் குழந்தையும் காப்பாற்ற அந்த மிருகத்தோடு போரிடுவது - மகனுக்கு ஏற்பட்ட குழந்தைக்கு எறும்பால் சர்ஜரி பண்ணுவது - இதையெல்லாம் தாண்டி

திடீர்னு பெய்கின்ற மழையில் - அந்த பள்ளம் நீரால் நிறைந்து கொண்டிருக்கும் - கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நீர்மட்டம் உயர்ந்து - இடுப்பளவு - மார்பளவு - கழுத்தளவுன்னு கடைசியில தலையே மூழ்கி விடுற தருணத்தில் - தன் மகனை கழுத்தில் வைத்துக் கொண்டு அல்லாடும் தருணத்திலும் - வயிற்றிலி இருக்கும் தன் குழந்தையை - உயிரைக் கொடுத்து முக்கி பெற்று தன் ஒற்றைக் கையில் தூக்கி அந்த பிள்ளையையும் தண்ணீருக்கு வெளியே தூக்கி பிடித்துக் கொண்டு காப்பாற்றும் காட்சி இருக்கிறதே -
அப்படி இரண்டு குழந்தைகளையும் தூக்கிபிடித்த் தருணத்திலேயே - புருசனும் உயிர் தப்பித்து அந்த குழிக்குள் பார்ப்பதும் - அந்த குடும்பமே ஒருங்கிணையும் அற்புதமான காட்சி

எத்தனை முறை பார்த்தாலும் - முதல் முறை பார்ப்பது போல் பரவசம் ஏற்படுத்தும் பெண்ணின் வலிமையை உணர்த்தும் காட்சி

அபோகலிப்டோ - விமர்சனம்

ரூடி யங்பிளட், ஜோனாத்தன் பிரேவர், தலியா ஹெர்னாண்டஸ் நடிப்பில் மெல் கிப்சன் இயக்கியுள்ள படம். 

இன்று மனிதன் எவ்வளவோ முன்னேறிவிட்டான். நாகரிகத்தில் மேம்பட்டுவிட்டான். ஆனால் இதே மனிதன் ஒரு காலத்தில் மிருகங்களைப் போல வாழந்தவன் தான். நாகரிகமற்று திரிந்தவன் தான். அப்படி நாகரிக வெளிச்சம் படாத ஒரு காட்டுவாசி சமுதாயத்தில் நடந்த வாழவை பதிவு செய்து இருக்கிறார் இயக்குனர் மெல் கிப்சன். 

பார்க்கும் போது இன்றைய மனித நாகரிகம் பல கொடுமைகளையும் கொடூரங்களையும் சந்தித்த பின் தான் முன்னேறியிருக்கிறது என்று புரிந்து கொள்ளமுடியும். 

கதையின் தளம் அமெரிக்கப் பழங்குடி காட்டு வாழ் மக்களின் வாழ்க்கை. சூரிய வெளிச்சமும் நாகரிகக் காற்றும் நுழைய முடியாத அடர்ந்த காடு. அதில் வசிக்கும் ஒரு கூட்டம். குடியெடுத்தவன் தண்டல்காரன் என்பது போல் இந்தக் கூட்டத்தை ஆயுதம் தாங்கிய இன்னோரு கூட்டம் சிறைபிடித்துச் செல்கிறது. ஆடு, மாடுகளைப் பிணைப்பது போல் காடு, மேடு, மலை, ஆறு எல்லாவற்றையும் கடந்து அடித்து இழுத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள். 

நீண்ட தூரம் கடுமையான கொடுமையான பயணத்துக்குப் பிறகு ஒரு இடத்துக்குக் கொண்டு செல்லப்படுகிறார்கள். அது மாயன் சிட்டி என்கிற இடம். அவ்வூரில் ஒரு கோயில் இருக்கிறது. மனிதர்களை அடிமையாக வாங்கும் பெரிய சந்தையும் இருக்கிறது. கொண்டு செல்லப்பட்டவர்கள் வாங்கப்படுகிறார்கள். அவர்களை அங்கே உள்ள ஒரு தெய்வத்துக்கு பலி கொடுக்க இழுத்துச் செல்கிறார்கள். தாங்கள் தங்கள் ஊர் சுபிட்சமாக வாழ நரபலி கொடுக்க வேண்டும் என்பது அவர்களின் நம்பிக்கை. இந்த முரட்டு பக்திக்கும் மூட நம்பிக்கைக்கும் கொண்டு சென்ற ஆண்களை பலி கொடுக்கத் தீர்மானிக்கிறார்கள். இந்த நரபலியால் தெய்வத்தின் மனம் குளிர்ந்து நன்மை விளையும் என்று நம்புகிறார்கள். 

விலைக்கு வாங்கப்பட்டவர்கள் வரிசையாக இதயம் பிடுங்கப்பட்டு கழுத்தை வெட்டி பலி கொடுக்கப்படுகின்றனர். அவர்களில் அகப்பட்ட நாயகன் ரூடி எப்படி தப்பிக்கிறார். காட்டில் தன் கர்ப்பிணி மனைவி மற்றும் மகனை ஒரு பெரிய பள்ளத்தில் மறைத்து வைத்திருந்தை எப்படிக் காப்பாற்றுகிறார் என்பது தான் "அபோகலிப்டோ" படக்கதை. 

ஆங்கிலப் படம் என்றாலும் படம் முழுக்க பழங்குடியினர் மொழி பேசப்படுகிறது. அது புரியாது என்பதால் சப் டைட்டில் போடுகிறார்கள். 

ஏற்கனவே "பிரேவ் ஹார்ட்", "தி பேஷன் ஆப் தி கிறிஸ்ட்" படங்கள் இயக்கிய மெல் கிப்சன் விழிகளை விரிய வைக்கும் படியும் இதயங்களை உறைய வைக்கும்படியும் காட்சிகள் அமைப்பதில் வல்லவர். இந்தப் படத்திலும் அதைச் செய்திருக்கிறார். 

காடும், காடு சார்ந்த இடங்களையும் படமாக்கியிருக்கும் விதம் மிரட்டல். அடிமைகளாக இழுத்துச் செல்லப்படும் காட்சியில் ஆயுதம் தாங்கியோர் செய்யும் கொடூரம், வன்முறை நமக்குள் ஆத்திரமூட்டும் காட்சி. அவர்கள் கடந்து செல்லும் பாதையை படமாக்கியிருக்கும் விதம் நம்மை அவர்களுடனேயே எல்லா இடங்களுக்கும் அழைத்துச் செல்கிறது. மனித வியாபாரம் நடைபெறும் சந்தை காட்சியில் பிரம்மாண்டம் விழிகளை பிதுங்க வைக்கும். உயரமான நரபலி பீடம், கீழே லட்சக்கணக்கான மக்கள் ஆரவாரம் இதைப் பார்த்து கணகள் மிரளும்; இதயம் விரியும்; அப்பப்பா... எப்படி இதைக் காட்சியாக்கி இருப்பார்கள். கேமரா எங்கே நின்று சுழன்றியிருக்கும் என்று யூகிக்க முடியாதபடி கடுமையான உழைப்பு. 

கொடியவர்களிடம் சிக்கிக் கொண்ட நாயகன் தப்பித்து ஓடுவது நீண்ட நெடிய போராட்டம். இக்காட்சி சற்று நீளமானது தான் என்றாலும் ரசிக்க முடிகிறது. கர்ப்பிணி மனைவி ஆழமான பள்ளத்தில் சிக்கிக் கொள்வது மழை பெய்வது பள்ளம் நிரம்புவது நீரிலேயே பிரசவம் ஆவது என்று நம்மூர் சென்டிமெண்ட் காட்சியும் உண்டு. 

சற்றே நீளமான படம் என்றாலும் ஆரம்பத்தில் தொடங்கிய விறுவிறுப்பு கடைசி வரை தொடர்வது இயக்குனரின் வெற்றி!

நிழல்கள் என்பவை யாவை?...

விஞ்ஞானிகள் இதுவரை இருள் என்பது ஒளி இல்லாத நிலை என கருதினர்.ஆனால் புதிய ஆய்வுகள் அது அந்த அளவிற்கு உண்மை என நிரூபிக்கத்தொடங்கியுள்ளது. ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீனின் கருத்துப்படி ஒளியைவிட எதுவும் வேகமாக பயணிக்கமுடியாது.ஒருவேளை இருள் என்பது ஒளி இல்லாத நிலை எனில் அதனாலும் ஏறத்தாழ ஒளியின் திசைவேகத்தில் பயணிக்க இயலும்.ஒளி மறையும் வேகத்தில் இருளால் தோன்ற இயலும்.ஆனால் விசித்திரமான உண்மை என்னவென்றால் இருளால் அடிக்கடி ஒளியை விட வேகமாக நகர முடியும்.

ஒரு சுவரின்முன் நின்று கைகளை உயர்த்துங்கள்.பின்னர் கையை எவ்வளவு வேகமாக அசைக்க முடியுமோ அசையுங்கள்.நீங்கள் உங்கள் கையை எவ்வளவு வேகமாக அசைக்கின்றீர்களோ அதே வேகத்தில் உங்கள் நிழலும் அசையும்.இப்போது சுவற்றை விட்டு சிறிது தூரம் வந்து கையை அசையுங்கள்.இப்போது நிழல் பெரிதாக இருந்தாலும் இப்போதும் உங்கள் கையின் வேகத்திலேயே அசைகிறது.பெரிய நிழல் அதிக இடத்தை அடைத்தாலும் அதே வேகத்தில் செயல்படுகிறது.இப்போது இரவில் ஒரு பிரகாசமான விளக்கின் முன்னிலையில் நிலவை நோக்கி கையை அசைப்பதாக கற்பனை செய்யுங்கள்.இப்போது நிழல் உங்கள் கையின் வேகத்தில் அசைந்தாலும் நிலவினை அடையும் முன் பல்லாயிரக்கணக்கான மைல் பரப்பினை அடைக்கிறது.இப்போது உங்கள் கையினை போதுமான வேகத்தில் அசைத்தால் நிழலின் வேகம் ஒளியின் வேகத்தை விட அதிகமாகிறது.

இருள் எப்படி ஒளியை விட வேகமாக நகர்கிறது?ஐன்ஸ்டினின் சிறப்பு சார்பியல் கொள்கையின்படி ஒளியைவிட வேகமாக நகர்வது காலப்பயணத்திற்கு சமம்.ஆனால் ஒரு பொருளை ஒளியைவிட வேகமாக செலுத்த முடிவிலா ஆற்றல் தேவை எனவும் சார்பியல் கொள்கையில் கூறப்பட்டுள்ளது.நடைமுறையில் ஒரு பொருளை முடிவிலா ஆற்றலில் செலுத்துவது சாத்தியமற்றது.

ஆனால் இருளானது அண்டத்தில் காணப்படும் பருப்பொருள் அல்ல.ஒளியானது போட்டான்களால் ஆனது.இருள் எப்பொருளாலும் ஆக்கப்பட்டது அல்ல.எனவே அதற்கு வேகமாக செல்ல எவ்வித ஆற்றலும் தேவைப்படுவதில்லை.வேறுமாறி சொல்ல வேண்டுமானால் இருளால் இயற்பியலின் விதிகளுக்கு எவ்வித இடையூறும் அல்லாமல் காலத்தின் வழியே பயணிக்க முடியும்.

இக்கருத்தின்படி MIT விஞ்ஞானிகள் இப்போது நிழல்களை ஆராய்ந்து வருகிறார்கள்.

மனத்தைத் திறக்கும் குரலின் மகத்தான ஒளியில்

அந்தப்பாடலை
முதன்முறையாகக் கேட்கிறீர்கள்
சொல்லபோனால்
அந்த மொழியை

தன்னுடைய
காதலைச் சொல்கிறாளா
காதலின் வழி உணரும்
துயரைச் சொல்கிறாளா
அறியவியலா அந்த வரிகளினூடே
இணங்கி வழிகிற
பெண் ஒருத்தியின் குரலில்
உங்களுடைய மனம் திறக்கத் தொடங்குகிறது

அந்தக் குரல்
மழை பொழிந்த
இளமையை மீட்டெடுக்கிறதா
கதறியழுத மறக்கவியலாத கணத்தின்
நினைவை அழைத்து வருகிறதா
என்பதையெல்லாம்
ஒருபோதும் ஆராயவேண்டாம்

நிகழில்
மூடியிருக்கும் மனத்தைத் திறக்கும்
குரலின் மகத்தான ஒளியில்
நனைந்திருப்பதைத் தவிர
இந்தத் தனிமையின் இரவில்
வரமேதும் இல்லை. 

Sakthi Jothi

Rapid Elevation of Fatty Acid Metabolite May Act As a Tipping Point in Diabetes Development

Recently, the furan fatty acid metabolite, 3-carboxy-4-methyl-5-propyl-2-furanpropanoic acid (CMPF) was found to be significantly elevated in the plasma of patients with gestational and T2D. Further studies in animal models revealed a potential causal role of CMPF in diabetes development. However, the timing of the elevation in CMPF, and the role of CMPF in the deterioration of beta cell function during the progression to diabetes, before diabetes onset, has not yet been investigated.

Researchers performed a prospective study examining CMPF levels in human participants during a 5 year follow-up period and studies in prediabetic (high-fat diet, or HFD, and genetically predisposed) animal models to determine whether rapid elevation in plasma CMPF levels participates in the induction of beta cell failure and accelerates the pathological progression of diabetes.

Those who developed overt diabetes had a significant increase in CMPF over time, whereas prediabetics maintained chronically elevated levels, even up to 5 years before diagnosis. To evaluate the effect of increasing CMPF on diabetes progression, authors used obese, insulin-resistant models of prediabetes.

CMPF accelerated diabetes development by inducing metabolic remodeling, resulting in preferential utilization of fatty acids over glucose. This was associated with diminished glucose-stimulated insulin secretion, increased ROS formation, and accumulation of proinsulin, all characteristics of human diabetes.

Thus, an increase in CMPF may represent the tipping point in diabetes development by accelerating beta cell dysfunction.
Thanks http://sciencemission.com/

நான் - மகாகவி பாரதியார்

வானில் பறக்கின்ற புள்ளெலாம் நான், 
மண்ணில் திரியும் விலங்கெலாம் நான்; 
கானில் வளரும் மரமெலாம் நான், 
காற்றும் புனலும் கடலுமே நான்

விண்ணில் தெரிகின்ற மீனெலாம் நான், 
வெட்ட வெளியின் விரிவெலாம் நான்; 
மண்ணில்கிடக்கும் புழுவெலாம் நான், 
வாரியினுள் உயிரெலாம் நான்,

கம்பனிசைத்த கவியெலாம் நான், 
காருகர் தீட்டும் உரவெலாம் நான்; 
இம்பர் வியக்கின்ற மாட கூடம் 
எழில்நகர் கோபுரம் யாவுமே நான்,

இன்னிசை மாதரிசையுளேன் நான், 
இன்பத்திரள்கள் அனைத்துமே நான்; 
புன்னிலை மாந்தர்தம் பொய்யெலாம் நான், 
பொறையருந் துன்பப் புணர்ப்பெலாம் நான்.

மந்திரங்கோடி இயக்குவோன் நான், 
இயங்கு பொருளின் இயல்பெலாம் நான்; 
தந்திரங் கோடி சமைத்துளோன் நான். 
சாத்திர வேதங்கள் சாற்றினோன் நான்.

அண்டங்கள் யாவையும் ஆக்கினோன் நான், 
அவை பிழையாமே சுழற்றுவோன் நான், 
கண்டல் சக்திக் கணமெலாம் நான் 
காரணமாகிக் கதித்துளோன் நான்.

நானெனும் பொய்யை நடத்துவோன் நான், 
ஞானச் சுடர்வானில் செல்லுவோன் நான்; 
ஆனபொருள்கள் அனைத்தினும் ஒன்றாய் 
அறிவாய் விளங்குமுதற்சோதி நான்.

“Einstein’s Planet”

The First Exoplanet Detected Using the Special Theory of Relativity

Detecting alien worlds presents a significant challenge since they are small, faint, and close to their stars. The two most prolific techniques for finding exoplanets are radial velocity (looking for wobbling stars) and transits (looking for dimming stars). In 2013, a team at Tel Aviv University and the Harvard-Smithsonian Center for Astrophysics (CfA) discovered an exoplanet using a method that relied on Einstein’s special theory of relativity.

“Einstein’s planet,” formally known as Kepler-76b, a “hot Jupiter” that orbits its star every 1.5 days, was detected in using a method that looks for three small effects that occur simultaneously as a planet orbits its star. Einstein’s “beaming” effect causes the star to brighten as it moves toward us, tugged by the planet, and dim as it moves away. The brightening results from photons “piling up” in energy, as well as light getting focused in the direction of the star’s motion due to relativistic effects.

Its diameter is about 25 percent larger than Jupiter and it weighs twice as much. It orbits a type F star located about 2,000 light-years from Earth in the constellation Cygnus. The planet is tidally locked to its star, always showing the same face to it, just as the Moon is tidally locked to Earth. As a result, Kepler-76b broils at a temperature of about 3,600 degrees Fahrenheit.

Interestingly, the team found strong evidence that the planet has extremely fast jet-stream winds that carry the heat around it. As a result, the hottest point on Kepler-76b isn’t the substellar point (”high noon”) but a location offset by about 10,000 miles. This effect has only been observed once before, on HD 189733b, and only in infrared light with the Spitzer Space Telescope. This was the first time optical observations have shown evidence of alien jet stream winds at work..

Although the method can’t find Earth-sized worlds using current technology, it offers astronomers a unique discovery opportunity. Unlike radial velocity searches, it doesn’t require high-precision spectra. Unlike transits, it doesn’t require a precise alignment of planet and star as seen from Earth.

“We are looking for very subtle effects. We needed high quality measurements of stellar brightnesses, accurate to a few parts per million,” said team member David Latham of the CfA.
Although Kepler was designed to find transiting planets, this planet was not identified using the transit method. Instead, it was discovered using a technique first proposed by Avi Loeb of the CfA and his colleague Scott Gaudi (now at Ohio State University) in 2003. (Coincidentally, they developed their theory while visiting the Institute for Advanced Study in Princeton, where Einstein once worked.)

“This is the first time that this aspect of Einstein’s theory of relativity has been used to discover a planet,” said co-author Tsevi Mazeh of Tel Aviv University.

The team also looked for signs that the star was stretched into a football shape by gravitational tides from the orbiting planet. The star would appear brighter when we observe the “football” from the side, due to more visible surface area, and fainter when viewed end-on. The third small effect was due to starlight reflected by the planet itself.

Once the new planet was identified, it was confirmed by Latham using radial velocity observations gathered by the TRES spectrograph at Whipple Observatory in Arizona, and by Lev Tal-Or (Tel Aviv University) using the SOPHIE spectrograph at the Haute-Provence Observatory in France. A closer look at the Kepler data also showed that the planet transits its star, providing additional confirmation.

“Each planet-hunting technique has its strengths and weaknesses. And each novel technique we add to the arsenal allows us to probe planets in new regimes,” said CfA’s Avi Loeb.

Kepler-76b was identified by the BEER algorithm, whose acronym stands for relativistic BEaming, Ellipsoidal, and Reflection/emission modulations. BEER was developed by Professor Tsevi Mazeh and his student, Simchon Faigler, at Tel Aviv University, Israel.

“This was only possible because of the exquisite data NASA is collecting with the Kepler spacecraft,” added lead author Simchon Faigler of Tel Aviv University, Israel.The paper announcing this discovery has been accepted for publication in The Astrophysical Journal and is available online.

http://www.dailygalaxy.com/…/-einsteins-planet-the-first-ex…

http://mentalfloss.com/…/51819/terrible-weather-6-exoplanets

http://kepler.nasa.gov/news/nasakeplernews/index.cfm…

The Library of Celsus in Ephesus,Turkey

This library is one of the most beautiful structures in Ephesus. It was built in 117 A.D. It was a monumental tomb for Gaius Julius Celsus Polemaeanus, the governor of the province of Asia; from his son Galius Julius Aquila. The grave of Celsus was beneath the ground floor, across the entrance and there was a statue of Athena over it. Because Athena was the goddess of the wisdom. The scrolls of the manuscripts were kept in cupboards in niches on the walls. There were double walls behind the bookcases to prevent the them from the extremes of temperature and humidity. The capacity of the library was more than 12,000 scrolls. It was the third richest library in ancient times after the Alexandra and Pergamum. The facade of the library has two-stories, with Corinthian style columns on the ground floor and three entrances to the building. There is three windows openings in the upper story. They used an optical trick that the columns at the sides of the facade are shorter than those at the center, giving the illusion of the building being greater in size. The statues in the niches of the columns today are the copies of the originals. The statues symbolize wisdom (Sophia), knowledge (Episteme), intelligence (Ennoia) and valor (Arete). These are the virtues of Celsus. The library was restored with the aid of the Austrian Archaeological Institute and  the originals of the statues were taken to Ephesus Museum in Vienna in 1910. There was an auditorium ,which was for lectures or presentations between the library and the Marble Road, was built during the reign of the Emperor Hadrian.

WHAT IS NATURAL?

The conscious human mind thinks logically. But logical thinking of all human brains is not uniform thinking. The diversity in such logical thinking process of conscious human minds of different human beings creates conflict of understanding as to the truth of Nature or as to what is natural in true natural sense. The conscious human minds of different human beings have found certain logical concepts and terms based on such concepts such as natural, social, national, divine, spiritual, religious, scientific etc.

The natural things are actually innate things happening automatically. In case of human beings, such natural things can be said to be prompted by subconscious human mind. For example, hunger, digestion, sleep etc. are natural things. But it is found that even conscious human mind can engage in natural things knowingly meaning consciously. The inspirational things voluntarily undertaken by conscious human mind can be said to be natural things. But unfortunately, such inspiration is not uniform with all consciously active human minds. This creates inter human diversity in inspirational things assumed to be natural things.

In simple understanding, automatically generated things are natural things and things generated at voluntary intervention of conscious human mind are artificial things. For example, medically stimulated sleep, in fact artificially forced sleep, activated by consumption of sleeping pills is artificial thing. It is debatable whether any such voluntary technological intermeddling by conscious human mind/s with Nature’s original plan/creation found within natural science is natural or artificial? It is however a fact that the scientifically proved universal truths of Nature are natural things. Thus, if theory and practice of medical science is found to be same all over world as scientifically proved universal truth then it can be safely assumed to be a natural thing. In fact, the scientifically proved universal truths which cannot be debated or argued upon are all natural things. In this sense, even technological advances of conscious human mind/s are natural things being uniformly inspirational for almost all human minds. This is again based on logical assumption of conscious human mind/s that such inspiration is natural being moving from some unknown power called Nature.

It is pertinent to note that human mind is a complex combination of subconscious mind and conscious mind. It is, therefore, debatable to assume that what moves automatically/involuntarily from subconscious human mind is natural and what moves inspirationally/voluntarily from conscious human mind is artificial. It is, however, found to be true that things voluntarily forced by conscious human mind out of its logical thinking process can disturb the automatically operating natural system. For example, certain artificially created social concepts such as social insult, defamation etc. can drive human mind to go through psychological disturbances such as disappointment, frustration etc. There are many such concepts and terms such as human, social, national, divine, spiritual, religious etc. which are artificial creations of conscious human mind/s. However, these concepts do not have uniformity within human world and they are not scientifically proved to be universal truths of Nature. They have arisen out of human logical thinking for human convenience and human convenience is not found to be uniform. The understanding of these concepts differ from person to person leading to inter human concept conflicts, misunderstandings provoking unnecessary inter human disputes and/or wars. The whole confusion/mess is created in the field of law and justice if concept of rule of law is related to these artificial concepts which are not scientifically proved as universal truths. The human world is facing fear of religious terrorism because the concept of religion is not scientifically proved as universal truth. The fact that there are many religions in world is proof enough to prove this reality. Hence, it is debatable whether the concepts/terms such as human, social, national, divine, spiritual, religious etc. developed by conscious human mind/s are natural things?

The term “natural” is concrete term and the term “artificial” is abstract term. If aforesaid concepts/terms such as human, social, national, divine, spiritual, religious etc. are abstract terms on the ground that they are not scientifically proved as universal truths, then said concepts/terms have to be understood only as artificial and not natural. It is pertinent to note that what is natural for other animals may not be natural for human animals. The only logical reason for this difference in natural between non-human living things and human living things is that of placement of human living things by Nature at the end of ecological food chain or on the top of ecological pyramid. But this natural placement has created lot of confusions in conscious human minds with aforesaid abstract concepts/terms such as human, social, national, divine, spiritual, religious etc. which may not be true in true natural sense. The humans are compelled to debate and argue mainly on confused concepts or abstract terms. They cannot debate and argue on scientifically proved universal truths of Nature or natural things. An argument is sign of confusion in truth and end of argument by conviction of conscious human mind beyond any reasonable doubt is sign clarity in truth. –Adv.B.S.More

படிப்பின் அருமையை அற்புதமாய் கூறுகிறார் கேளுங்கள்.

Hydrogen Atom Emission and Absorption of Photons

The description we often read is of an electron emitting or absorbing a photon and thus moving to a higher or lower orbit. Just how can an electron do this? Is the electron full of photons?

The answer must be more realistic than that. Using the Bohr model of the atom we note that the electron has some speed which determines its orbit and there is some interaction with the positively charged proton via photons that prevents the electron from escaping.

For planets around a sun or moons around a planet, the speed and therefore momentum and kinetic energy increases as the orbital radius decreases. If the mass and therefore momentum increases for a given speed then the orbital radius increases. If the mass of the object around which the satellite is orbiting increases then to remain at the same orbital radius the orbiting object must increase speed or lose mass.

But in the case of the electron, an increase in energy means an increase in orbital distance. Does this mean the speed increases? If orbital speed of the electron was increased on its own then the electron would simply escape the atom altogether.

It seems to me that the most logical way to model this condition is to consider the electrostatic force binding the electron to the proton and the speed of the electron (kinetic energy) to change in sync, that is, together.

Consider the emission of a photon from the atom. It is usually said that the electron emits this energy on its own but it makes more sense to me that the electrical part of the photon is emitted from the force binding the electron to the nucleus and the magnetic component is transformed from the momentum of the electron. Together we have both less speed and less binding force (the negative electron to the positive proton), the two components combining to make up the emitted photon or a photon that is absorbed divides into more speed for the electron and more binding energy between the electron and proton.

Thus we have two forms of energy combining to form the emitted photon, the energy of the electron and the energy of the field between electron and proton, both of which contribute to a photon.

I note that a free electron can be kicked along by a photon (can interact with a photon) but does not absorb any photons. It seems clear that absorption requires special conditions, such as is present in the hydrogen atom, and that the electron, when part of an atom, can no more absorb or emit a photon than a free electron can ~ it requires both parts of the EM wave (Electric and Magnetic) to be absorbed simultaneously and symmetrically.

அவன் மனைவி - சிட்டி

மீனாக்ஷி அம்மாள் ரொம்பவும் நல்லவள். அவளுடைய மனப்பான்மையில் பொறாமையோ சந்தேகமோ கிடையாது. அன்பு நிறைந்த அவளுடைய சம்பாஷணை அவளை வெகுளி என்றே தோற்றுவிக்கும். விளைவைக் கருதாமல் எதைப் பற்றியும் விஸ்தாரமாகவே பேசிவிடுவாள். சந்தர்ப்பத்திற்கேற்றவாறு பரிபாஷையிலோ, இருபொருளாகவோ பேசும் வழக்கம் அவளிடம் கிடையாது. 

அந்த அம்மாளைப் பற்றி இவ்வளவு தெரிந்திருந்தும் அவளுடைய வார்த்தைகள் எனக்கு ஏன் குழப்பம் ஏற்படுத்தியது என்பதுதான் எனக்குப் புரியவில்லை. அவள் சொன்னது பொதுவாக இயற்கையாகவே இருக்கலாம். இருந்தாலும் அன்று அந்த நிலையில் லக்ஷ்மண் வீட்டில் விருந்தாளியாக இருந்த எனக்கு அசம்பாவிதமாகவே பட்டது. 

லக்ஷ்மண் வீட்டிற்கு நான் வர நேரிட்டதே சந்தர்ப்பங்களின் சூழ்ச்சிதான். சம்பவங்கள் மறந்துவிடலாம், உணர்ச்சிகளை வென்று விடலாம். காலப்போக்கில் இது சாத்தியம் என்று மனிதன் எப்பொழுதுமே தற்பெருமை கொள்கிறான். அதே மனிதன் சம்பவங்களின் கருவியாகவும், உணர்சசிகளின் அடிமையாகவும் மாறுவதை யார் எடுத்துச் சொல்வது? ஞானிகள் முயற்சிக்கலாம். ஆனால் ஞானமே அனுபவத்தின் விளைவுதானே? அனுபவம் அவசியமா. தவிர்க்க முடியாததா என்பதைப் பற்றி ஆராயக்கூட மனிதனுக்கு அவகாசம் இருப்பதில்லை, தன்னுடைய தோல்விகளையே வெற்றியாகக் கொண்டாடி மயக்கமடையும் இயல்பு ஜீவ ஜந்துக்களிடையே அபூர்வப் பிறவியான இந்த மனிதனுக்குத்தான் வாய்த்திருக்கிறது. 

கணக்கப் பரிசோதனைக்காக உத்தியோக முறையில் நான் மதுரைக்குச் சென்றபோது அந்த ஆபீஸில் நான் லக்ஷ்மணணை சந்திக்காமல் இருப்பதற்கு எனக்குப் போதிய காரணங்கள் இருந்தன. ஆனால் நாளை அவன் மாமியார் மீனாக்ஷிஅம்மாள் மனம் நொந்து கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டுமே? இந்த ஒரு காரணம்தான் நான் அவனைப் பார்த்துப் பேசும்படி செய்தது என்பதை இன்று என்னாலேயே நம்ப முடியவில்லை. மனத்திற்குள் ஒரு மனம் உண்டு. அதன் சேஷ்டைகள் பல என்று சொல்லுகிறார்களே, அதற்கு இது ஒரு உதாரணம் போலும். 

முதல்நாள் நான் அவனைப் பார்த்து அறிமுகம் செய்து கொண்ட போது பொதுவாகத்தான் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். என்னைப் பற்றி அதிகமாக நான் சொல்லிக் கொள்ளாமலிருந்தது எனக்கு வியப்பாகத் தான் தோன்றிற்று. மறுநாள் லக்ஷ்மணன் என்னைத் தேடி வந்து வீட்டுக்கு அழைத்த போது நான் சிறிது பின் வாங்கினேன். அவனுடைய மாமியாருக்கும் மனைவிக்கம் என்னை நன்றாக தெரியமென்பதையும், அவர்களுக்கு நான் ஒரு முறையில் உறவினர் என்பதையும் அறிந்து கொண்டு, அவன் நட்பும் சொந்தமும் கொண்டாட ஆரம்பித்து விட்டான். 

மறுத்துப் பயனில்லை என்று தெரிந்து அவனுடன் காப்பி மாத்திரம் சாப்பிட அவன் வீட்டுக்குச் சென்ற நான், அங்கேயே இரண்டொரு நாள் தங்கும்படி ஏற்பட்டதற்கு எனது மன உறுதியின்மையே காரணம் என்பதை நான் ஒப்புக்கொண்டுதான் ஆகவேண்டும். ஆனாலும் அன்பு ததும்பப் பேசி, அம்மாளின் குணத்தைக் கேவலம் மனஉறுதியுடன் எதிர்த்திருந்தால், சுய மரியாதை ஒன்றுதானே மிஞ்சி இருக்கும்? இல்லை, ஆவலும் மரியாதையும் கலந்த பண்புடன் நடந்து கொண்ட பார்வதியின் வரவேற்பைத்தான் புறக்கணிக்க முடியுமா? அவளுடைய கணவன் லக்ஷ்மணன் தான் கண்டுபிடித்த புதிய நட்பில் கர்மசிரத்தையும் மகிழ்ச்சியும் என் உறுதியைத் தகர்க்கும் முறையிலேயே அமைந்தது. 

ஏழு வருஷங்களுக்கு முன் பார்வதி என்னை மணந்திருக்க வேண்டியவள். அநேகமாய்ப் பூர்த்தியான ஏற்பாடுகள் அவளுடைய தந்தையின் மரணத்தினால் தடைப்பட்டன என்ற விவரத்தை அவ்வளவு வெளிப்படையாக, அவ்வளவு சீக்கிரமாக எங்கள் மூவர் முன்னிலையிலும் மீனாக்ஷி அம்மாள் சொல்லியிருக்க வேண்டாம். ஆனால் லக்ஷ்மணன் அதை சாதாரணத் தகவலாகவே பாவித்ததை அறிந்ததும் எனக்கு அவன் மேல் அதிக மதிப்பு ஏற்பட்டது. பார்வதி என்னை மணந்திருந்தால் அதிருஷ்டசாலியாக - ஒரு ஆபீஸர் மனைவியாக வாழ்ந்திருக்கலாம் என்று லக்ஷ்மணன் ஹாஸ்யமாகப் பேசியது எனக்கு சற்று ஆறுதலளித்தது. மனதில் தோன்றம் உணர்ச்சிகளை முகத்தில் காட்டாத பொம்மைத் தோற்றம் படைத்தவள் பார்வதி. சிறுபருவத்தில் அன்று நான் கண்ட அதே பதுமைபோல இன்றும் இருந்தாள். அவள் மனதில் என்ன நினைத்தாளோ என்பதை ஊகிக்க நான் துணியவில்லை. 

'என்னுடைய அதிருஷ்டம் அவருக்கு வாய்த்துவிட்டால் ஆபீஸராவது எப்படி?' என்று திரைச் சீலையிடம் பேசாமடந்தை பேசியது போல் அவள் கேட்டது எனக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. 

''ஏண்டியம்மா, உன் அதிர்ஷ்டத்திற்கு என்ன கொறைச்சல்? என்று மீனாக்ஷி அம்மாள் ஆரம்பித்தவுடன் நான் குறுக்கிட்டேன். 

''இன்னும் இரண்டு வருஷத்திற்குள் லக்ஷ்மணன் ஆஃபீஸர் ஆகவேண்டியது தானே!'' என்று சொல்லி உத்தியோக விஷயங்கள் சிலவற்றை விளக்கி, பேச்சின் போக்கை மாற்ற முயன்றேன்.

நான் வேறு பெண்ணை மணக்க நேரிட்டதைப் பற்றி ஆராயத் தொடங்கி விட்டாள். சரியான விவரங்களைக் கொடுத்து, கதையை முடித்து விடுவது என்று தீர்மானித்து நானே விளக்கினேன். 

பார்வதியின் தந்தை காலமானதால் அவளுக்கு சீக்கிரம் விவாகம் நடக்க முடியாத நிலையில் என்னைத் தேடி பல பெண்களின் பெற்றோர்கள் வந்ததையும், அவர்களில் ஒருவர் வெற்றி பெற்றதற்கு 

அவர் என்னுடைய பெற்றோர்களுக்கு 'பிள்ளையைப் பெற்றவர்கள்' என்ற முறையில் திருப்தி அளித்ததையும் ஒளிக்காமல் எடுத்துச் சொன்னேன். பார்வதிக்காக நான் காத்திருந்திருக்க வேண்டுமா என்பதைப் பற்றி அப்பொது நான் சிந்திக்கவில்லை. அன்று லக்ஷ்மண் வீட்டில் பேசிக் கொண்டிருந்த போது அப்படி சிந்திக்காமலிருந்தது சரிதானா என்ற ஒரு பிரச்சினை திடீரென்று என் மனதில் தோன்றிற்று. காதலும் வைராக்கியமும் கதைகளுக்குத்தான் பொருந்தும் என்ற நான் வேறு பெண்ணை மணக்க நேரிட்டதைப் பற்றி ஆராயத் தொடங்கி விட்டாள். சரியான விவரங்களைக் கொடுத்து, கதையை முடித்து விடுவது என்று தீர்மானித்து நானே விளக்கினேன். பார்வதியின் தந்தை காலமானதால் அவளுக்கு சீக்கிரம் விவாகம் நடக்க முடியாத நிலையில் என்னைத் தேடி பல பெண்களின் பெற்றோர்கள் வந்ததையும், அவர்களில் ஒருவர் வெற்றி பெற்றதற்கு அவர் என்னுடைய பெற்றோர்களுக்கு 'பிள்ளையைப் பெற்றவர்கள்' என்ற முறையில் திருப்தி அளித்ததையும் ஒளிக்காமல் எடுத்துச் 
சொன்னேன். பார்வதிக்காக நான் காத்திருந்திருக்க வேண்டுமா என்பதைப் பற்றி அப்பொது நான் சிந்திக்கவில்லை. அன்று லக்ஷ்மண் வீட்டில் பேசிக் கொண்டிருந்த போது அப்படி சிந்திக்காமலிருந்தது சரிதானா என்ற ஒரு பிரச்சினை திடீரென்று என் மனதில் தோன்றிற்று. காதலும் வைராக்கியமும் கதைகளுக்குத்தான் பொருந்தும் என்ற கொள்கையைக் கொண்ட எனக்கு அம்மாதிரி அப்பொழுது தோன்றியது விசித்திரமாயிருந்தது. பார்வதியைப் பார்த்தேன். பார்க்கக் கூடாதென்று நினைத்தவன்தான், அப்பொழுது அவள் எங்களுக்கு உணவு பரிமாறிக் கொண்டி ருந்தாள். அவளும் என்னைப் பார்த்த அந்த நொடி நேரத்தில், ஏதோ ஒரு அறைகூவலை உணர்ந்தேன்; இல்லை. அது என் மனோ பிரமை என்று எனக்கே சொல்லிக் கொண்டேன். விளக்கொளியில் அவளுடைய முகம் வழக்கமான அமைதிக்கு மாறாகத் தோன்றிற்று. 

சாப்பாடு முடிந்ததும் நானும் லக்ஷ்மணனும் அவன் அறையில் அமர்ந்து பல விஷயங் களைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். காரியாலய அலுவல் முறை நுணுக்கங் களிடையே சொந்த விஷயங்களும் எங்கள் பேச்சுக்குப் பொருளாயின. என்னைப் பற்றி வீட்டில் வந்து சொன்னவுடன் அவனுடைய மாமியார் என்னுடைய பூர்வோத்தரமெல்லாம் எடுத்துச் சொல்லி உறவை விளக்கியத்தைப் 
பற்றி சொன்னான். தாய் தந்தையற்ற தனக்கு மீனாக்ஷிஅம்மாள் எவ்வளவு ஆதரவாய் இருந்தாள் என்பதையும் பெருமையாகச் சொல்லிக் கொண்டான். 

பார்வதியின் தந்தை மறைந்த இரண்டு வருஷங்களுக்குப் பிறகு, அவளுக்கு வயதாகிவிட்டது என்ற கவலை மிகுதியினால் அவளைத் தனக்குக் கொடுக்க மீனாக்ஷி அம்மாள் முன் வந்தாள் என்று லக்ஷ்மணன் சொன்னபோது எனக்கு அவன் மீது ஏற்பட்ட மரியாதை இன்னும் அதிகமாயிற்று. பார்வதியைப் பற்றியும் அவன் பாராட்டிப் பேசியபோது அதை நான் மிகவும் ஆவலுடன் ஆமோதிக்க முற்பட்டதை திடீரென்று உணர்ந்து நானே நிறுத்திக் கொண்டேன். 

'உன்னை வீட்டுக்கு அழைத்து வர வற்புறுத்தியதில் என் மாமியாருக்கு இருந்த ஆவல் பார்வதிக்கு இல்லை என்றுதான் நான் நினைத்தேன்' என்று லக்ஷ்மணன் சொன்ன போது இந்த சம்பாஷநணையை வேறு பொருளைப் பற்றித் திருப்ப வேண்டுமென்று தீர்மானித்தேன். ஆனால் லக்ஷ்மணன் மேலும் விளக்கினான். 

'இப்பொழுதுதான் தெரிகிறது. தனக்க வரனாகப் பார்க்கப்பட்டவன் நீ என்றால், வெட்கமாயிருக்காதா பார்வதிக்கு...! ஏன் தூக்கம் வந்து விட்டதா?'' 

தூக்கம் வந்து விட்டதாகப் பாசாங்கு செய்தால் தான் சர்ச்சை முடியும் போலிருந்தது. ஆனால், படுத்த பிறக எனக்குத் தூக்கம் வரவில்லை என்பது என்னுடைய ரகஸ்யமாகத்தானிருக்க வேண்டும். 

மனதில் தோன்றிய பல நினைவுச் சுழல்களுடன் போராடிய களைப்பினாலோ என்னவோ நெடுநேரம் கழித்துத்தான் தூங்கினேன். 

கபடமற்ற தன்மையிலும், நினைத்ததைப் பேசுவதிலும் லக்ஷ்மணனும் மீனாக்ஷி அம்மாளும் போட்டி போட்டது எனக்குப் பலவிதத்திலும் சிரமமாக இருந்தது. மறுநாள் எனக்கு ஓய்வு. லக்ஷ்மணன் மட்டும் ஆஃபீஸுக்குப் போயிருந்தான். நான் பல நண்பர்களைப் போய் சந்திக்க வேண்டும் என்று சொல்லி வெளியேற முயற்சித்தது வீணாயிற்று. அன்பின் அடிப்படையில் தோன்றிய அவர்களுடைய 
வற்புறுத்தலை எதிர்க்க சக்தியில்லை. 

அன்றுதான் மீனாக்ஷிஅம்மாள் அப்படிப் பேசினாள். என்னுடைய விவாகம், என் மனைவி, குழந்தைகளைப் பற்றி விவரமாகத் தெரிந்து கொள்ள ஆவலுற்றாள். என்னுடைய இரண்டு குழந்தைகளையும் பற்றி நான் சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது பார்வதி மிகவும் ஆர்வத்துடன் கவனித்ததைக் கண்ட அந்த அம்மாள் சொன்னாள். 

''பார்வதிக்கு குழந்தைகள்னா அவ்வளவு பிரியம். எதிர்த்த வீட்டுக் குழந்தை எப்பொழுதும் இங்கேதானிருக்கும்! ஊம்... ஆச்சு, வருஷம் ஏழு ஓடிப் போயிடுத்து.. இருக்காத விரதம் இல்லை. செய்யாத நோம்பில்லெ... ராமேஸ்வரம் கூட போகணும்னுதான்... மாப்பிள்ளெக்கு லீவு கெடைக்கணும்... ஆமா இப்போ ஒன் ஆத்துக்காரி வெறுமனத்தானே இருக்காள்? 

கதவோரத்தில் நின்று கொண்டிருந்த பார்வதியின் முகத்தை நான் பார்க்கவில்லை. அவள் என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் என்றதற்காக நான் ஏன் உண்மையை மறைத்தேன் என்று எனக்கே விளங்கவில்லை. 

'ஆமாம்' என்று ஒரே வார்த்தையில் பொதுப்படையாக மீனாக்ஷிஅம்மாளுக்கு பதில் அளித்தேன்.

'என்னமோ பாவம்.. அப்படியே இருக்கட்டும்... அவளும் சம்சாரி ஆயிட்டா. பார்வதி வயசுதானே... ஏதோ அவ அப்பா உயிரோடெ இருந்து நிச்சயமானபடியே கலியாணம் நடந்திருந்தா இன்னிக்கி பார்வதியும் ரெண்டு கொழுந்தைகளோடே...' 

''ஐயோ, போறமேம்மா... என்ன, அவருக்குத் தான் எப்பிடி இருக்கும், இப்பிடியே பேசிண்டிருந்தா?' 

திகைத்து நிமிர்ந்து பார்த்தேன். ஆம், பார்வதிதான் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். துணிந்து அவள் முகத்தைப் பார்த்தேன். நான் தான் தலைகுனிந்தேன். 

எதிர்வீட்டுக் குழந்தையின் வருகை ஒரு நல்ல வாய்ப்பாகக் கிடைத்தது. அந்தக் குழந்தையை அருகில் அழைத்துக் கொள்ள முயன்றேன். குழந்தை திமிறிக் கொண்டு பார்வதியிடம் ஓடிற்று. பார்வதியின் உள்ளத்தில் தொனித்த சிரிப்பு அவளுடைய பார்வையில் தெரிந்தது. 

''ஏதோ நான் ஒளர்றேன். பைத்தியக்காரி. நீதான் சொல்லப்பா இருக்காதா? ஒடப் பொறந்தான் மாதிரி வந்திருக்கே. பார்வதிக்கு நீதான் ஆசிர்வாதம் பண்ணணும்.'' 

மீனாக்ஷிஅம்மாளின் பரிசுத்த மனதிற்கு இந்த வார்த்தைக்கள் அத்தாட்சியாக ஒலித்தன. ஆனால், சற்றுமுன் அவள் சொன்னதை பார்வதி ரசிக்கவில்லை என்பது உண்மைதானா என்று அனாவஸ்யமான கேள்வி என் மனதைக் கவ்விற்று. 

எழுந்து லக்ஷ்மணன் அறைக்குச் சென்று ஒரு புத்தகத்தை எடுத்தேன். படிக்க முயன்றேன். மனம் குழம்பிக் கிடந்தது. பார்வதி அந்தக் குழந்தையுடன் கொஞ்சுவது லேசாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. 

மீண்டும் புத்தகத்தில் ஈடுபட்டேன். அறை கதவருகில் பார்வதி நிற்பது போல்... இல்லை. பார்வதிதான் நின்று கொண்டிருந்தாள், குழந்தையுடன். 

''இந்த மாமாவெக் கேக்கறயா.. இந்த மாமா எங்காத்து மாமா. ஊர்லேர்ந்து வந்திருக்கா. அவாத்துலே ஒரு பாப்பா இருக்கானாம். அவனெ இங்கே அழைச்சுண்டு வரச் சொல்லு, உன்னேடெ விளையாடா?' 

இப்படி எதிர்பாராத விதமாய் பார்வதி முகமலர்ச்சியுடன் வந்து பேசியதில் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியிலிருந்து நான் விடுபடுவதற்கள் அவள் மீண்டும் சொன்னாள்: 

'அம்மா ஒரு அசடு; ஏதாவது பேத்தும். நீங்க ஏதாவது நெனச்சுக்காதீங்கோ.'' 

''ஏன்? அதனாலென்ன? அம்மா சொன்னதுலெ ஒன்னும்...' எப்படி முடிப்பதென்று தெரியாமல் தயங்கினேன். மீனாக்ஷிஅம்மாளுக்கு பரிந்து பேசுவதால் ஏற்படக்கூடிய விபரீதப் பொருளையும் பார்வதி ஆமோதிப்பதால் நேரும் மரியாதையற்ற நிலைமையையும் நினைத்துத் தவித்தேன். 

அப்பொழுது லக்ஷ்மணன் வந்தது எவ்வளவோ உதவியாயிருந்தது. 

''என்ன.. பார்வதி என்ன சொல்கிறாள்? என்னைப் பத்தி ஒண்ணும் புகாரில்லையே? தேவலையே. நேத்தெல்லாம் ஒரேடியா பேசாம இருந்தாள். எனக்குக்கூட நீ என்ன நெனப்பையோன்னு..' என்று லக்ஷ்மண் ஆரம்பித்தான். 

'ஏன்? பார்வதி என்ன எனக்குப் புதுசா? மாமி சொன்ன மாதிரி நான் இப்பொ அவளுக்குத் தமையன் இல்லையா?'' என்றேன். 

பேசத் தெரியாமல் நிலைமையை சமாளிக்க சும்மா பேத்தினேன் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். பார்வதி குழந்தையுடன் உள்ளே சென்று விட்டாள். லக்ஷ்மணன் ஆஃபீஸ் விஷயமாக சில தகவல்களைக் கொடுத்தான். எங்கள் பேச்சு உத்தியோக ரீதியில் வளர்ந்து கொண்டு போயிற்று. அந்தக் குழந்தை ஓடி வந்தாள். 

''மாமா, மாமி கோயிலுக்குப் போகணும்னு சொல்றா. இந்த மாமாவும் வருவாளோல்லியோ?' என்றான் என்னைக் காண்பித்து. 

''ஆம்! மறந்தே போய்விட்டேன். போகலாமா கோவிலுக்கு? என் அதிர்ஷ்டம் வீட்டிலும் மீனாக்ஷிஅம்மன், கோவிலிலும் மீனாக்ஷி' என்று சிரித்துக் கொணடே லக்ஷ்மணன் உள்ளே சென்றான். 

கோவிலுக்குள் நுழைந்ததும் தூண்களில் உள்ள உலக பிரசித்தமான சிற்பங்களைப் பார்த்து மகிழ்வதில் நான் சற்று பின் தங்கிவிட்டேன். பொற்றாமரைக் கரையில் சுவர் ஓவியங்களை பார்வதி குழந்தைக்குக் காண்பித்துக் கொண்டிருந்தாள். லக்ஷ்மணன் அங்கு எதிர்ப்பட்ட ஒரு நண்பனுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தான். நான் அவர்களை அணுகியபோது பார்வதியின் தோற்றத்தில் காணப்பட்ட பொலிவு எனக்கு ஒரு புதுமையாக இருந்தது. என்னைப் பார்த்ததும் லக்ஷ்மணன், ''பார்வதியும் நீயும் போய்க் கொண்டிருங்கள், இதோ வந்துவிட்டேன்' என்றான். 

பார்வதி என்னைப் பார்த்தாள். அவள் உதடுகளில் ஏதோ புன்முறுவல் போலத் தோன்றிற்றே ஒழிய, பார்வை மிகவும் நிதானமாகவே இருந்தது. லக்ஷ்மணன் சொன்னபடி முன்னோக்கிப் போகத் தயாராயிருந்த அவளைத் தொடர்ந்தேன். இருவரும் அம்மன் சந்நிதியை நெருங்கினோம். அந்தக் குழந்தை பார்வதியைக் கேட்டது. 'ஏம் மாமி, இந்த மாமாவாத்து மாமி எங்கே?'' 

''நீயே கேளேன் இந்த மாமாவெ..'' என்றாள் பார்வதி. 

'ஏன் மாமி, நீங்க பேசமாட்டேளா மாமாவோடெ?'' 

பார்வதி குலுங்கச் சிரித்தாள். 

''போக்கிரி. நீதானே மொதல்லெ கேட்டே.. பார்த்தேளா, இவளொடெ துடுக்குத்தனத்தெ!' என்றாள் என்னைப் பார்த்து. 

''உன்னோடெ பழகுறாளோல்லியோ?...' என்றேன். 

''ஏன்.. நான் துடுக்கா இருக்கேனா?' 

''இப்போ எப்படியோ? முந்தி எல்லாம்!' 

'ஓஹோ! பழைய கதையைச் சொல்றேளா?' 

அவள் கேட்ட மாதிரியில் எனக்கு உற்சாகம் குன்றிவிட்டது. ஆனால் அவள் மட்டும் குதூகலமாகவே இருந்தாள். என் மனைவி, குழந்தைகளைப் பற்றி தன் தாயாரைப் போலவே பல பேர்வாகள் கேட்க ஆரம்பித்தால்... 

லக்ஷ்மணண் வரவில்லை. சிறிது நேரம் காத்திருந்து விட்டு சுவாமி சந்நிதிக்கும் போய்விட்டு வரும் போதுதான் அவனை மீண்டும் சந்தித்தோம். அதற்குமுன் நான் அவனைத் தேடிய போதெல்லாம் பார்வதி 'வருவார்' என்று பொதுவாகச் சொன்ன போது அவள் குரலில் தொனித்த அலட்சியம் எனக்குப பிடிக்கவில்லை. தான் எங்களை விட்டுப் பிரிந்து விட்டதைப் பற்றி லக்ஷ்மணனும் அதிகக் கவலைப் படவில்லை. மறுநாள் சினிமாவுக்குப் போகலாம் என்று லக்ஷ்மணன் சொன்னபோது நான் தட்டிக் கழிக்க முயன்றேன். 

''நீ வந்திருக்கேன்னு தானே... வா.. போகலாம்' என்று லக்ஷ்மண் வற்புறுத்திய போது நானும் அவனும் மட்டும் போவதாக நினைத்தேன். பார்வதி கூட வந்ததும், லக்ஷ்மணன் டிக்கட் வாங்கப் போனபோது அவள் என் அருகில் நின்று கொண்டு, அன்றைய படத்தின் கதையை சொல்லிக் கொண்டிருந்த போதும் எனக்கு மிகவும் சங்கடமாகவே இருந்தது. தியேட்டருக்குள் படம் நடக்கும் போது ஒவ்வொரு கட்டத்தையும் பார்வதி எனக்கு விளக்கிக் கொண்டே வந்தாள். அவளுடைய குதூகலமும் முக மலர்ச்சியும் எனக்கு விந்தையாகவே இருந்தது. படத்தில் என் மனம் செல்லவில்லை. 

மறுநாள், ஊருக்குப் புறப்பட்டு விடுவதென்று தீர்மானித்தேன். 

லக்ஷ்மணன், மீனாக்ஷிஅம்மாள் இருவருடைய அன்பையும், ஆதரவையும் மீறிக் கொண்டு புறப்படுவது கஷ்டமாய்த் தான் இருந்தது. இருந்தாலும் வந்த காரியம் முடிந்துவிட்டது. சென்னை சேர்ந்து ரிப்போர்ட் எழுத வேண்டுமென்று சொல்லி தப்பித்தேன். மீனாக்ஷிஅம்மாள் வழக்கம் போல் உபசரிப்பை அதிகரித்தாள். நான் என் மனைவி மக்களை அழைத்துக் கொண்டு வந்து ஒரு மாதமாவது தங்க வேண்டுமென்றாள். 

பார்வதி இதை ஆமோதித்ததாகத் தெரிய வில்லை. ஆனால் மிகவும் சந்தோஷத்து டனேயே காணப்பட்டாள். அவளுடைய நடத்தையில், ஒரு விசேஷ பரபரப்பு இருந்தது. அடிக்கடி என் தேவைகளை கவனித்க் கொண்டிருந்தாள். பலமுறை நான் இருக்கும் பக்கம் வந்து பேசுவதற்கு முயன்றாள். லக்ஷ்மணனும் மீனாக்ஷி அம்மாளும் இல்லாத சமயங்களில் இந்த முயற்சியை அவள் மேற் கொண்டதை அறிந்தேன். 

அவளைப் பற்றி எனக்கு ஏற்பட்ட வியப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வெறுப்பாக மாறும்போல் இருந்தது. கூடிய மட்டும் லக்ஷ்மணன் கூடவே பேசிக்கொண்டிருந்து நாளை கழித்த விட்டேன். 

மாலை ரயிலுக்குப் போவதற்கு வண்டி கொண்டு வருவதற்காக லக்ஷ்மணன் போய்விட்டான். நானும் வருகிறேன் என்று சொன்னதை அவன் கேட்கவில்லை. அன்று மீனாக்ஷிஅம்மாள் அவசரமாக என் குழந்தை களுக்காக செய்த பக்ஷணங்களை பார்வதி கட்டி வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். மீனாக்ஷி அம்மாள் ரேழி அறைக்கு வந்து என்னுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

'எல்லாரையும் கேட்டதாகச் சொல்லு. அவளைக் கட்டாயம் அழைச்சுண்டு வா. உடம்பைப் பார்த்துக் கொள்ள சொல்லு என்று வழக்கமான புத்திமதிகளை சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். 

பார்வதி வந்தாள். 'அம்மா, அடுப்பிலே எண்ணெய் தீய போறது' என்றாள். மீனாக்ஷிஅம்மாள் உள்ளே விரைந்தாள். 

பார்வதி என்னைப் பார்த்துக் கொண்டு பாதியிலேயே நின்றாள். அடுப்பிலிருந்த எண்ணெயை அவளே கவனித்திருக்கலாமே என்று எனக்குப் பட்டது. என்னிடம் ஏதோ சொல்லப் போகிறாள் என்று எனக்கு என் மனம் எச்சரித்தது. புறப்படும் சமயத்தில் நாடக ரீதியில் ஒன்றும் நிகழ்ந்து விடக்கூடாது என்ற உறுதியில் நான் எழுந்து வாசலுக்குச் செல்ல முயன்றேன். 

'உட்காருங்களேன்; அவர் வந்துவிடுவார். இப்பொ உங்களோடே கொஞ்சம் பேசணும்'. இந்தத் துணிகரமான சொற்களைக் கேட்டுத் திடுக்கிட்டேன். என் ஆச்சரியம் கோபமாக மாறிற்று. இரண்டு நாட்களாக அடக்கி வைத்திருந்த ஆத்திரம் முழுவதும் வெளிப்பட்டது. 

''தெரியும் அம்மா, பார்வதி, ரொம்ப புத்திசாலித்தனமான விஷயம். என்னோடே தனியாப் பேசணும்னு நீ ஆசைப்படுவது ரொம்ப தெளிவாய்த் தெரிகிறது. இவ்வளவு கேவலமான நடத்தையை உன்னிடம் நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. நான் இங்கே வந்தது என் தவறு. ஆனால், அன்பை அள்ளிக் கொடுக்கும் உத்தமமான லக்ஷ்மணனுக்கு துரோகம் செய்ய நீ நினைத்தால் அதற்கு என்னை உடந்தையாக்க வேண்டாம். உன்னைக் கல்யாணம் செய்து கொள்ளத் தவறியது என் அதிர்ஷ்டம் என்று இப்பொழுது தான் தெரிகிறது. இனிமேல் இந்த வீட்டுப் பக்கம் நான் வரப் போவதில்லை. சீ! ஒரு கல்யாணமான பெண்ணுக்கு இவ்வளவு..' 

ரிக்ஷா வரும் சத்தம் கேட்டது. என் வெறுப்பை வார்த்தைகளில் கொட்டிவிட்டு அறையைவிட்டு வெளியேற முயன்றேன். என் திகைப்பு பயமாக மாறும் முறையில் பார்வதி குறுக்கே நின்றாள். 

''எல்லாம் சொல்லியாச்சா? நான் சொல்ல வந்ததை சொல்லிவிடுகிறேன். ரெண்டு நாள் உங்களிடம் ஒன்று சொல்ல நினைத்தது உண்மைதான். அது என்ன தெரியுமா? நான் என் கணவருடன் சந்தோஷமாயிருக்கிறேன். எனக்கு ஒரு குறையுமில்லை என்பதுதான் குழந்தையில்ல என்பது அம்மாவுக்கு குறையாகத்தான் இருக்கும். என் மட்டில் சந்தோஷமாகவே இருக்கிறேன். என்னைப் பற்றி வேறு விதமாக நினைக்க வேண்டாம் என்று சொல்லத்தான் வந்தேன். அதற்குள் என்ன விபரீதப் பேச்சு! புருஷாள் வழக்கந்தானே! கடைசியில் வாக்குக் கொடுத்தீர்களே, இனிமேல் இங்கே வருவதில்லைன்னு அதைக் காப்பாற்றுங்கள்! அதுவே எனக்கு செய்யற பெரிய உபகாரம்!' பழைய பதுமை ரூபத்திலேயே பார்வதி நின்றாள். வார்த்தைகள் ஒலித்தனவே ஒழிய உதடுகூட அசையவில்லை. 

நான் ஸ்தம்பித்து நின்றுவிட்டேன். தேவதை போல் தோன்றிய பார்வதியின் காலில் விழுந்து நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டுமென்று தோன்றிற்று. என்னுடைய சிறுமையை உணர்ந்து வருந்த நேரம் கிடைக்கவில்லை. வண்டி வந்துவிட்டது. லக்ஷ்மணன் உள்ளே வந்தான். மீனாக்ஷிஅம்மாளிடம் சொல்லிக் கொண்டு புறப்பட்டேன். 

'கட்டாயம் மாமியையும் குழந்தைகளையும் அழைச்சிண்டு வரணும்' என்று கலகலப்புடன் பார்வதி சொன்னது எனக்கு குழப்பத்தை அதிகரித்தது. வாசலில் ரிக்ஷா காத்துக் கொண்டிருந்தது. 

*****

Wonderful shades.

Death of the champ Omar Mukhtar

The last moment of martyr Omar Mukhtar [History repeat itself]

Mukhtar was tried, convicted, and sentenced to be executed by hanging [by Italians] in a public place. The fairness of his trial has been disputed by historians and scholars. When asked if he wished to say any last words, he replied with the Qur'anic clause:

“Inna lillahi wa inna ilayhi raji’un.”

"From Allah we have come, and to Allah we will return."

Italian Libya was formed from the colonies of Cyrenaica and Tripolitania which were taken by Italy from the Ottoman Empire in 1912 after the Italo-Turkish War of 1911 to 1912. Both Cyrenaica and Tripolitania, along with Fezzan, were merged into Italian Libya in 1934.

The colony expanded after concessions were made from the British colony of Sudan and a territorial agreement with Egypt. The Kingdom of Italy at the 1919 Paris “Conference of Peace” did not receive anything of the German colonies, but as a compensation was given from Great Britain the Oltre Giuba and France agreed to give some Saharan territories to the Italian Libya. After many discussions during the 1920s, it was only until 1935 that the Mussolini-Laval agreement was reached and Italy received the Aouzou strip that was added to Libya, but this agreement was not ratified later by France.

Libya was lost as a colony in early 1943 when it was occupied by the Allied powers near the end of the North African Campaign.

Omar Mukhtar was born in eastern Cyrenaica, Al Butnan District, in the village of East Janzur east of Tobruk. He was orphaned early and was adopted by Sharif El Gariani.

A teacher of the Qur’an by profession, Mukhtar was also skilled in the strategies and tactics of desert warfare. He knew local geography well and used that knowledge to advantage in battles against the Italians, who were unaccustomed to desert warfare. Mukhtar repeatedly led his small, highly alert groups in successful attacks against the Italians, after which they would fade back into the desert terrain. Mukhtar’s men skillfully attacked outposts, ambushed troops, and cut lines of supply and communication. The Italian army was left astonished and embarrassed by his guerrilla tactics.

Omar Mukhtar led the rebellion against Italian occupation of Libya for 20 years until his capture and execution at the old age of 70.

The Sanusies previously fought with him against the French and British, did not come to his aid in time. Instead, many of them became loyal to the Italians by giving them Muslim lands in exchange for clemency, montly salaries, and free taxation from the latter.

Mukhtar’s struggle of nearly twenty years came to an end on September 11, 1931, when he was wounded in battle near Slonta, then captured by the Italian army.

Mukhtar was tried, convicted, and sentenced to be executed by hanging [by Italians] in a public place. The fairness of his trial has been disputed by historians and scholars. When asked if he wished to say any last words, he replied with the Qur'anic clause:

“Inna lillahi wa inna ilayhi raji’un.”

"From Allah we have come, and to Allah we will return."

On September 16, 1931, in the hope that the Libyan resistance movement would wither and die without him, Mukhtar was hanged in front of his followers in the concentration camp of Sollouq the orders of the Italian court. They forced the Libyans to watch their hero been hanged. There were no considerations of human rights in the Libya. 

Double treadwheel crane in Pieter Bruegel's The Tower of Babel - 1563.

The Obama's on their wedding day, 1992.