 “The king, queens and all the citizens of the city gave their minds to Rama. ‘Return home quickly, doing Your work successfully, O delight of the Raghu dynasty.’” (Janaki Mangala, 28)
purabāsī nṛp rāninha sanga diye mana |
begi phireu kari kāju kusala raghunandana ||
For Rama to return home, He’d have to be successful in His work. The king, queens and townspeople knew this, so they wished Him the best as He departed from their vision. The delight of the Raghu dynasty, the bright full moon to dissipate the darkness of ignorance and despair that envelops the material world, was departing with the sage Vishvamitra. This was no camping trip or pleasure vacation. Rama, though only a young child, had the most difficult responsibility put on His shoulders. But just as He had previously bore the burden of the world as the boar incarnation Varaha, Rama would dutifully accept the responsibility of protecting the sages.
One can only imagine what the people in the town were thinking. Rama was their cherished prince, the eldest son of the King of Ayodhya, Maharaja Dasharatha. Though there was variety in classes, with not every person belonging to the royal order, everyone felt as though Rama was part of their family. This occurs when there is good government and the king is respected for his implementation of justice. As Rama’s younger brother Lakshmana would note several years later, Rama was so respected that even those He punished couldn’t find anything bad to say about Him.
 Police and other authority figures are not liked because of the power they wield. Does every student like the teacher of the classroom? Do workers not despise their bosses for their position? Rama had to deliver justice on behalf of the people, but even those He punished respected Him. As a beautiful child not yet twelve years of age, Rama was taken away from His home, bringing Lakshmana with Him. Vishvamitra insisted on this protection, though, so what could anyone say? Dasharatha was ready to send the royal army into the forest to act as protection, but the muni insisted that the only person he required was Rama.
It is interesting to note that the onlookers seeing Rama off did not curse the muni or hold any grudge against him. Vishvamitra was equally as exalted as Dasharatha, and the people understood that he was in significant danger. He was a brahmana after all, so by nature, quality and work he lived in the mode of goodness, the highest of the three modes of material nature.
Goodness equates to knowledge, sort of like following the instruction manual for an appliance that you just bought. In the mode of goodness one accepts the proper guidelines to attain a beneficial end. In the mode of passion, you are driven by the desire to get a reward, so you end up expending so much effort to reach an eventual neutral position. The mode of ignorance is bereft of both knowledge and a worthy fruit to enjoy. While there may be so many varieties of activity that include combinations of the three modes of nature, thus making it difficult to decide what is good and what isn’t, any behavior that gradually increases one’s real knowledge can be considered part of the mode of goodness.
What is real knowledge as opposed to fake? Real knowledge pertains to the self, the essence of identity. There is a larger collection of energy pervading nature, but at the core we are individuals. We are tiny sparks of that giant energy, so we have the same properties as the sum collection and also its origin. The sun is a gigantic body of fire and heat, and its many rays are tiny samples of that body. At the same time, just because the sunshine leaves the sun doesn’t mean that the sun is altered in any way.
We living entities are tiny samples of God, who is known as Brahman to those unaware of His transcendental features. The mode of goodness allows for the realization of Brahman, wherein we see ourselves and every other living entity as individual sparks of pure spirit covered by temporary manifestations of matter. The mode of goodness is better than passion and ignorance, and one who wants to realize the true destination, the proper home for the spirit soul, should follow the advice of someone living in that highest mode, a person who is Brahman realized.
 Vishvamitra lived in the mode of goodness as a matter of procedure, but he had transcended all the modes of nature. He was devoted to the Supreme Personality of Godhead by occupation, so there was no question of ignorance with respect to the Lord’s features, a fact evident during his visit to Ayodhya to get Rama to be his escort. A band of night-rangers, those living in the mode of ignorance, was harassing the sages living in the forest at the time. On one side you had a ghoulish creature who can change their shape at will, sort of like a terrorist who dresses up in civilian clothes to avoid attack by the military. At the last second they reveal who they are to the unsuspecting target.
The brahmanas, on the other hand, have no weapons. Fighting is reserved for those in the mode of passion, for one can only fight when they see bodily distinctions. The brahmanas know the equality of spirit, so to the best of their ability they try to avoid conflict. Dasharatha had jurisdiction over the particular areas besieged by the Rakshasas hailing from Lanka, so Vishvamitra did the right thing by approaching the king.
The sage’s credentials were well known to the people, so they also indirectly prayed for his welfare by thinking of Rama. Shri Rama, the Supreme Lord in the form of a warrior prince, is never alone. His closest associates and those people He protects are intimately tied to Him. By praying that Rama would do His work successfully, it automatically meant that those who would be protected by Rama would get the full blessings of the Lord.
The strain on the mother and father was the hardest, for they lived with Rama every single day. They made the ultimate sacrifice by putting their son in the custody of a sage who was being attacked. Despite their willingness to part with Rama, they never stopped thinking about Him. In the highest form of spiritual practice known as bhakti-yoga, or devotional service, thinking is as good as doing. Hearing about the Lord is as good, if not better, than seeing Him face to face. With sight mental distractions can arise and the consciousness isn’t forced to focus as much. With hearing, attention is required, and as the focused thoughts stay in the mind, there is a stronger link formed to the object in question.
 Thinking of Rama in separation is the superior method of worship because the longing creates a strong attachment. The exalted yogis of the past all practiced this method of worship, and most of the time not on purpose. The Supreme Lord knows best on how others can worship Him, so He creates situations where the mood of separation can flourish. In His descent to earth as Lord Krishna, the same Rama created separation from the gopis of Vrindavana, who thought of the Lord so often that they are considered the topmostdevotees by exalted spiritual masters and saints like Shrila Rupa Gosvami, Shrila Sanatana Gosvami, and their teacher, Shri Krishna Chaitanya Mahaprabhu, who is Krishna Himself.
Worship in separation is not a theoretical exercise, for the object in question must be real for the effects to manifest. To know that Rama is real is to have some interaction with Him, even if for only a brief moment. The absolute nature of Rama’s names, forms, pastimes and attributes does not apply to His external energy of matter. For instance, we cannot worship a tree in separation, no matter how hard we try. Attempting to imitate the principles of bhakti-yoga practice - which are so nicely presented in sacred texts like theShrimad Bhagavatam and Bhagavad-gita through explicit instruction and in real-life stories documented in works like the Janaki Mangala and Ramayana - on objects not personally related to God does not work. Making up gods, inventing systems of religion, and denying the Lord’s existence outright are failing methods.
For those of us living in the present age, the worship in separation of the Supreme Lord can best take place through regularly reciting the holy names: “Hare Krishna Hare Krishna, Krishna Krishna, Hare Hare, Hare Rama Hare Rama, Rama Rama, Hare Hare”. These names are not sectarian, nor are they powerful sound vibrations addressing a fictitious person. The strength in chanting this sacred mantra lies in the potency of the beneficiary, in His absolute ability to deliver the surrendered souls through the mind. The residents of Ayodhya felt the burn of separation from Rama’s departure, but they were soothed by the memory of His activities. The very mention of His name would cause joy, bringing to life His vision at a time when He was far away.
 Raghunandana, the delight of the Raghu dynasty, would indeed return home successfully. He wouldn’t come back alone though. He would bring with Him a new wife, along with wives for His three younger brothers. Vishvamitra’s request for Rama’s company would serve many purposes. It would show that Dasharatha was a man true to his promise to protect the brahmanas. It would allow the citizens of Ayodhya to worship Rama in separation, and it would also remove the influence of the Rakshasas from the forests in question. Since the above referenced verse is from the Janaki Mangala written by Goswami Tulsidas, we know that the ultimate purpose served by Vishvamitra was to bring Rama to the sacrificial arena in Tirahuta, where the svayamvara of the daughter of King Janaka was taking place. The delight of the Raghu clan would soon delight the many onlookers by lifting Lord Shiva’s enormously heavy bow and winning the goddess of fortune’s hand in marriage. Thus Rama’s time in the forest was extremely fruitful.
In Closing:
Though seeing Rama leaving made them depressed,
Still the citizens prayed for the Lord’s success.
Hopes that along with Lakshmana Rama would return,
So His pleasurable sight to soothe separation’s burn.
The king, queens and citizens for departure came out,
To see off the one person they couldn’t live without.
In the forest of many issues Shri Rama would take care,
To marry Sita Devi after Rakshasas away He scared.
Vishvamitra Muni lived in pure goodness,
Thus able to bask in Supreme Lord’s sweetness.
 |
Tuesday, March 6, 2012
Bon Voyage
!! Pesto Chicken Kebabs with Roasted Veg Pasta Recipe !!
Enjoy cooking tasty Arabic food and learn how to make Pesto chicken kebabs with roasted veg pasta.
You can sneak a few vegetables that might normally be refused into this scrumptious low fat supper.
Easy
Serves 4, plus leftovers for 4
Preparation and cooking times
Preparation time 20 mins
Cook time 40 mins
Low-fat
Ingredients
1 butternut squash , around 700g/1lb 9oz, halved
2 courgettes , cubed
1 onion , chopped
2 red peppers , deseeded and cut into 2cm/1in pieces
4 thyme sprigs, leaves removed
4 tbsp olive oil
4 boneless, skinless chicken breasts , cut into 2cm/1in pieces
juice 1 and a 1/2 lemons
4 tbsp pesto
16 cherry tomatoes
600g penne pasta
Method
1. Heat oven to 200C/fan 180C/ gas 6. Put the vegetables into a large roasting tin. Scatter with the thyme and season. Drizzle with 2 tbsp olive oil and roast for 40 mins, turning halfway.
2. Meanwhile, soak 8 wooden skewers. Put the chicken into a shallow dish, then mix with the lemon juice and pesto.
3. Thread the chicken and tomatoes onto the skewers, then put onto a roasting tray. Drizzle with the rest of the olive oil and roast for 20 mins, turning once, until the chicken is cooked through. Boil the pasta. Toss half of the roasted vegetables and pasta together, then serve with the pesto chicken kebabs.
Regards,
SaNa
SaNa
Scientists revolutionize electron microscope
by Biomechanism 0
Researchers at the University of Sheffield have revolutionised the electron microscope by developing a new method which could create the highest resolution images ever seen.For over 70 years, transmission electron microscopy (TEM), which ‘looks through’ an object to see atomic features within it, has been constrained by the relatively poor lenses which are used to form the image.
The new method, called electron ptychography, dispenses with the lens and instead forms the image by reconstructing the scattered electron-waves after they have passed through the sample using computers. Continue reading below…
Scientists involved in the scheme consider their findings to be a ‘first step’ in a ‘completely new epoch of electron imaging’. The process has no fundamental experimental boundaries and it is thought it will transform sub-atomic scale transmission imaging.
Project leader Professor John Rodenburg, of the University of Sheffield’s Department of Electronic and Electrical Engineering, said: “To understand how material behaves, we need to know exactly where the atoms are. This approach will enable us to look at how atoms sit next to one another in a solid object as if we’re holding them in our hands.
“We’ve shown we can improve upon the resolution limit of an electron lens by a factor of five. An extension of the same method should reach the highest resolution transmission image ever obtained; about one tenth of an atomic diameter. No longer does TEM have to be bound by the paradigm of the lens, its Achilles’ heel since its invention in 1933.”
The technique is applicable to microscopes using any type of wave and has other key advantages over conventional methods. For example, when used with visible light, the new technology forms a type of image that means scientists can see living cells very clearly without the need to stain them, a process which usually kills the cells.
The new method also disposes of the need to put a lens very close to a living sample, meaning that cells can be seen through thick containers like petri dishes or flasks. This means that as they develop and grow over days or weeks, they do not have to be disturbed.
Plans are even being put into place with the European Space Agency to take the new, more robust, microscope technology to the moon in 2018 to examine the structure of moon soil.
Professor Rodenburg added: “We measure diffraction patterns rather than images. What we record is equivalent to the strength of the electron, X-ray or light waves which have been scattered by the object – this is called their intensity. However, to make an image, we need to know when the peaks and troughs of the waves arrive at the detector – this is called their phase.
“The key breakthrough has been to develop a way to calculate the phase of the waves from their intensity alone. Once we have this, we can work out backwards what the waves were scattered from: that is, we can form an aberration-free image of the object, which is much better than can be achieved with a normal lens.
“A typical electron or X-ray microscope image is about one hundred times more blurred than the theoretical limit defined by the wavelength. In this project, the eventual aim is to get the best-ever pictures of individual atoms in any structure seen within a three-dimensional object.”
The ground-breaking results were part of a three-year study costing £4.3 million which was funded by the Engineering and Physical Sciences Research Council (EPSRC).
The investigation was carried out with the help of Phase Focus Ltd, a University of Sheffield spin-out company, and Gatan Inc.
Ptychographic electron microscopy using high-angle dark-field scattering for sub-nanometre resolution imaging was published in Nature Communicationson Monday 5 March 2012.
ஆஞ்சநேயருக்கு ஏன் வடை மாலை ?
ஒரு முறை வட நாட்டில் இருந்து ஓர் அன்பர்
மஹா பெரியவாளைத் தரிசிக்க வந்தார். மனம்
குளிரும் வண்ணம் அவரது தரிசனம் முடிந்த
பிறகு, சற்றே நெளிந்தவாறு நின்றார்.
இவரது மனதில் ஏதோ கேள்வி இழையோடுகிறது
போலும் என்று தீர்மானித்த பெரியவா, “என்ன
சந்தேகம். கேளுங்கோ” என்றார்.
அந்த வட நாட்டு அன்பருக்கு ஆஞ்சநேயர் குறித்த
ஒரு சந்தேகம் நெடு நாட்களாகவே இருந்து
வந்தது. இது குறித்துப் பலரிடமும் விளக்கம்
கேட்டு விட்டார். ஆனால் எவரிடம் இருந்தும்
சரியான பதில் வரவில்லை. அவர், அந்த
சந்தேகத்தை மஹா பெரியவாளிடம்
கேட்கலாமா என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த
போதுதான் , ஸ்வாமிகளே உத்தரவு கொடுத்து
விட்டார்.
“ஆஞ்சநேயரைப் பற்றி எனக்கு ஒரு சந்தேகம்…”
இழுத்தார் அன்பர்.
“வாயுபுத்திரனைப் பத்தியா… கேளேன்” என்றார்
ஸ்வாமிகள்.
“ஸ்வாமி.. ஆஞ்சநேயர் பலருக்கும் இஷ்ட
தெய்வமாக இருக்கிறார். எல்லாருமே அவரை
வணங்கி அருள் பெறுகிறார்கள். ஆனால்
அவருக்கு அணிவிக்கப்படும் மாலை பற்றித் தான்
என் சந்தேகம்….”
பெரியவா மெளனமாக இருக்கவே… அன்பரே தொடர்ந்தார்:
“அனுமனுக்குத் தென்னிந்தியாவில் காரமான
மிளகு கலந்த வடை மாலை சாற்றுகிறார்கள்.
ஆனால் நான் வசிக்கும் வட இந்தியாவிலோ
ஜாங்கிரி மாலை சாற்றுகிறார்கள். ஏன் இப்படி
வித்தியாசப்படுகிறது ?”
பதிலுக்காக மஹா பெரியவாளையே பார்த்துக்
கொண்டிருந்தார் வட நாட்டில் இருந்து வந்த
அன்பர். தன்னுடைய நீண்ட நாளைய
சந்தேகத்துக்கு, பெரியவாளிடம் இருந்தாவது
தகுந்த பதில் வருமா என்கிற எதிர்பார்ப்பு அவரது
முகத்தில் இருந்தது.
கேள்வி கேட்ட வட நாட்டு அன்பர் மட்டுமல்ல…
பெரியவா சொல்லப் போகும் பதிலுக்காக அன்று
அங்கு கூடி இருந்த அனைவருமே ஆவலுடன்
இருந்தனர்.
ஒரு புன்முறுவலுக்குப் பிறகு பெரியவா பதில்
சொல்ல ஆரம்பித்தார்.
“பெரும்பாலோர் வீட்டில் கைக்குழந்தைகள்
சாப்பிடுவதற்கு அடம் செய்தால், வீட்டுக்கு
வெளியே குழந்தையை இடுப்பில் தூக்கிக்
கொண்டு வந்து, ‘அதோ பார் நிலா…’ என்று
சந்திரனை அந்தக் குழந்தைக்கு வேடிக்கை காட்டி
உணவை சாப்பிட வைப்பார்கள் பெண்கள்.
அழகான நிலாவையும் வெளிக்காற்றையும்
சுவாசிக்க நேரும் குழந்தைகள் அடம் பண்ணாமல்
சமர்த்தாக உணவை சாப்பிட்டு விடும் .
சம்பந்தப்பட்ட அம்மாக்களுக்கும் இது
சந்தோஷத்தைத் தரும். உங்களில் பலர்
வீடுகளிலும் இது நிகழ்ந்திருக்கும்.
சாதாரண குழந்தைகளுக்கு நிலா விளையாட்டுப்
பொருள் என்றால், ராமதூதனான அனுமனுக்கு
சூரியன் விளையாட்டுப் பொருள் ஆனது. அதுவும்
எப்படி ? பார்ப்பதற்கு ஏதோ ஒரு பழம் போல்
காட்சி தந்த சூரியனை அடுத்த கணமே தன்
கையில் பிடித்துச் சாப்பிட வேண்டும் என்று தீராத
ஆசை ஏற்பட்டது அனுமனுக்கு.
அனுமன் கைக்குழந்தையாக விளையாடிக்
கொண்டிருந்தபோது வானத்தில் செக்கச்செவேல்
என்று ஒரு பழம் போல் ‘ஜிவுஜிவு’ என்று
தோற்றமளித்த சூரியன், அவரை மிகவும் கவர்ந்து
விட்டது. மனித வாழ்க்கையின் ஜீவாதாரத்துக்குக்
காரணமான சூரியனை, சாப்பிடுவதற்கு உகந்த
ஒரு பழம் என்று நினைத்து விட்டார் அனுமன்.
வாயுபுத்திரன் அல்லவா ? அடுத்த கணமே அது
தன் கையில் வந்து விட வேண்டும் என்று
விரும்பினார். வாயு வேகத்தில் வானத்தில்
பறந்தார். பிறந்து சில நாட்களே ஆன ஒரு
பச்சிளங்குழந்தை, சூரியனையே
விழுங்குவதற்காக இப்படிப் பறந்து செல்வது
கண்டு தேவர்கள் திகைத்தனர். வாயுபுத்திரனின்
வேகத்தை எவராலும் தடுக்க முடியவில்லை.
அதே நேரத்தில் ராகு கிரஹமும் சூரியனைப்
பிடித்து கிரஹண காலத்தை
உண்டுபண்ணுவதற்காக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.
ஆனால், அனுமன் சென்ற வேகத்தில் ராகு
பகவானால் செல்ல முடியவில்லை. சூரியனைப்
பிடிப்பதற்காக நடந்த இந்த ரேசில் அனுமனிடம்
ராகு பகவான் தோற்றுப் போனார். இந்த
நிகழ்ச்சியின் முடிவாக, அனுமனுக்கு ஒரு
அங்கீகாரம் கொடுத்தார் ராகு பகவான்.
அதாவது, தனக்கு மிகவும் உகந்த தானியமான
உளுந்தால் உணவுப் பண்டம் தயாரித்து எவர்
ஒருவர் அனுமனை வணங்குகிறாரோ , அவரை
எந்தக் காலத்திலும் தான் பீடிப்பதில்லை எனவும்,
தன்னால் வரும் தோஷங்கள் அனைத்தும்
நிவர்த்தி ஆகி விடும் எனவும் ராகு பகவான்
அனுமனிடம் தெரிவித்தார். இந்த உணவுப்
பண்டம் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்றும் ராகு
பகவான் அனுமனிடம் சொன்னார். அதாவது தன்
உடல் போல் (பாம்பு போல்) வளைந்து இருக்க
வேண்டும் எனவும் சொன்னார். அதைதான்
உளுந்தினால் ஆன மாலைகளாகத் தயாரித்து
அனுமனுக்கு சமர்ப்பிக்கிறோம். ஆக, ராகு
தோஷத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பவர் உளுந்து
தானியத்தால் ஆன வடை மாலைகளை
அனுமனுக்குச் சார்த்தி வழிபட்டால், ராகு
தோஷம் நிவர்த்தி ஆகி விடும் என்பது இதில்
இருந்து தெரிகிறது.
இப்போது மிளகு வடை மற்றும் ஜாங்கிரி
விஷயத்துக்கு வருகிறேன்.
வடையாகட்டும்… ஜாங்கிரி ஆகட்டும்.
இரண்டுமே உளுந்தினால் செய்யப்பட்டவை தான்.
தென்னிந்தியாவில் இருப்பவர்கள் அனுமனுக்கு
உளுந்து வடை மாலை சாற்றுகிறார்கள். இங்கே
உப்பளங்கள் அதிகம் உள்ளன. இங்கிருந்து பல
வெளி நாடுகளுக்கும் உப்பு அதிக அளவில்
ஏற்றுமதி ஆகிறது. ஆகவே, உப்பும் உளுந்தும்
கலந்து கூடவே மிளகும் சேர்த்து பாம்பின் உடல்
போல் மாலையாகத் தயாரித்து, அனுமனுக்கு
சார்த்தி வழிபடும் வழக்கம் நம்மூரில் அதிகம்
உண்டு.
வட இந்தியாவில் பல மாநிலங்களில் கரும்பு
விளைச்சல் அமோகமாக இருக்கிறது. சர்க்கரை
பெருமளவில் அங்கு உற்பத்தி ஆகி,
வெளிநாடுகளுக்கெல்லாம் ஏற்றுமதி ஆகிறது.
தவிர, வட இந்தியர்கள் இனிப்புப் பண்டங்களை
அதிகம் விரும்பிச் சாப்பிடுபவர்கள். அதுவும்,
அவர்களுக்குக் காலை நேரத்திலேயே — அதாவது
பிரேக் ஃபாஸ்ட் வேளையில் இனிப்புப்
பண்டங்களையும் ரெகுலர் டிஃபனோடு சேர்த்துக்
கொள்வார்கள். அவர்கள் இனிப்பு விரும்பிகள்.
எனவேதான், அவர்கள் உளுந்தினால் ஆன
ஜாங்கிரி மாலையை அனுமனுக்கு சாரதி
வழிபடுகிறார்கள்.
எது
எப்படியோ… அனுமனிடம் ராகு பகவான்
கேட்டுக் கொண்டபடி உளுந்து மாலைகள்
அனுமனுக்கு விழுந்து கொண்டே இருக்கின்றன.
அது உப்பாக இருந்தால் என்ன… சர்க்கரையாக
இருந்தால் என்ன.. மாலை சார்த்தி வழிபடும்
பக்தர்களுக்கு ராகு தோஷம் தொலைந்து
போனால் சரி” என்று சொல்லி விட்டு, இடி
இடியெனச் சிரித்தார் மஹா பெரியவா.
பெரியவாளின் விளக்கமான இந்த பதிலைக்
கேட்ட வட நாட்டு அன்பர் முகத்தில் பரவசம்.
சடாரென மகானின் திருப்பாதங்களுக்கு ஒரு
நமஸ்காரம் செய்து தன் நன்றியைத் தெரிவித்தார்.
கூடி இருந்த அநேக பக்தர்களும் பெரியவாளின்
விளக்கத்தால் நெகிழ்ந்து போனார்கள்.
winter
Trees, Lithuania
This winter has been extremely beautiful in Lithuania. It was an early morning and minus 25 degrees Celsius outside.
Mount Wellington, Tasmania
This was captured on Mount Wellington in the capital city of Tasmania, the island state of Australia.
West Yellowstone, Montana
This picture is of trees covered in snow, taken outside of West Yellowstone, Montana.
Monument Valley, Utah
Sovetov Peak, Kazakhstan
Viceroy Bali Resort ( Its Haven )
Nestled on a hill near Bali’s Valley of the Kings, Viceroy Bali Resort offers accommodation units that combine comfort and privacy. The 25 villas of the resort are integrated within this scenic landscape, allowing each of the guests here to enjoy exquisite views from the comfort of their cottage-like dwelling. Despite their partially-rustic appearance, the villas come with the latest electronic amenities, as well as a pool and private outdoor spaces for relaxation.
Some of the features of the resort include a bar with a famous collection of scotches and cognacs, a restaurant serving a contemporary French menu influenced by exotic Asian flavors, a Spa offering sublime views of the Petanu River valley, a conference room, a gymnasium and a helicopter pad. Even though the uniqueness and charm of this resort derives from its secluded nature, for visitors wanting to experience local culture, the village of Ubud lies just minutes away.
Some of the features of the resort include a bar with a famous collection of scotches and cognacs, a restaurant serving a contemporary French menu influenced by exotic Asian flavors, a Spa offering sublime views of the Petanu River valley, a conference room, a gymnasium and a helicopter pad. Even though the uniqueness and charm of this resort derives from its secluded nature, for visitors wanting to experience local culture, the village of Ubud lies just minutes away.
Subscribe to:
Posts (Atom)