Search This Blog

Friday, December 2, 2016

Vacuum tube (old technology to make Electronics to get a whole lot faster without semiconductors )

Researchers are re purposing decades-old technology to build faster gadgets for the future, creating nano scale
Researchers are re purposing decades-old technology to build faster gadgets for the future, creating nano scale vacuum tubes that could dramatically improve the speed and efficiency of personal electronics and solar panels.
Vacuum tubes were originally used in the earliest digital electronic computers back in the 1930s and 1940s, before being replaced by transistors composed of semiconductors, which can can be manufactured much smaller, making today's computers, smartphones, and tablets possible.
that could dramatically improve the speed and efficiency of personal electronics and solar panels.
Vacuum tubes were originally used in the earliest digital electronic computers back in the 1930s and 1940s, before being replaced by transistors composed of semiconductors, which can can be manufactured much smaller, making today's computers, smartphones, and tablets possible.

But transistors have their limits in size and speed too, and we're getting closer than ever to reaching them. Now scientists from UC San Diego have gone back to the vacuum tube idea - and this time they've made them at tiny sizes and with far more efficient technology.
"This certainly won’t replace all semiconductor devices, but it may be the best approach for certain specialty applications, such as very high frequencies or high power devices," says lead researcher and electrical engineer, Dan Sievenpiper.
While transistors remain one of the most important inventions of the 20th century - and much smaller and more energy-efficient than the original vacuum tubes - scientists are now struggling to make them any tinier or more powerful than they already are.
What's more, electron flow through transistor semiconductor materials like silicon is slowed as electrons collide with atoms, and semiconductors also have what's called a band gap - where a boost of external energy is needed to get electrons moving.
The main advantage new nanoscale vacuum tubes have over semiconductor-based transistors is that they carry currents through air, rather than a solid material, and could be be much faster as a result.
The vacuum tube design (left), electric field enhancement (middle), and electric field distribution (right) of the new nanoscale structure. Credit: UC San Diego   
Freeing up electrons to carry currents through the air normally takes a large voltage or a powerful laser, both of which are difficult to do at the nanoscale, and which hampered the progress of early vacuum tubes.
To solve this problem, the team created a layer of special mushroom-style structures made of gold - known as an electromagnetic metasurface - and placed it on top of a layer of silicon dioxide and a silicon wafer.
When a low-powered voltage (less than 10 volts) and a low-powered laser are applied to this metasurface, it creates 'hot spots' with high-intensity electric fields, giving the structure enough energy to free the electrons from the metal.
In testing, this enabled the researchers to achieve a 1,000 percent (or 10-fold) increase in conductivity compared with nanoscale vacuum tubes without the metasurface. 
Right now, it's just a proof-of-concept demonstration, and there's a lot more work to be done to make the system practical for use in actual devices. But in the future, different metasurfaces could be designed to meet specific needs, such as new kinds of solar panels, the researchers suggest.
"Next we need to understand how far these devices can be scaled and the limits of their performance," says Sievenpiper.
Here's the team explaining their findings: Thanks: and

Benisagar: A 5th Century Vedic Hindu University

Evidence of a 5th Century AD Vedic Hindu university located at Benisagar village in West Singhbhum district (bordering Mayurbhanj in Orissa) has recently been unearthed by archaeologists. According to Mr Onkar Chauhan, archaeological superintendent of the Ranchi Chapter of the Archaeological Survey of India, the findings are based on the recovery of a seal, which bears characters of the Brahmi script belonging to the Gupta era. Mr Chauhan told The Statesman that the seal was discovered from the rain gullies of an ancient mound in August this year and is currently in the possession of a local villager. The seal, which is circular with a linear border, has a horizontal line bifurcating the motifs and the legends. The motifs are depicted on the upper half while the legends lie on the lower half. The motifs, according to Mr Chauhan, represent rosary beads, kamandalu and danda, while the legends comprise nine letters. It reads: Priyangu Dheyam Chaturvidya, translated, one who is well-versed in the four Vedas. The 5th century AD Brahmi script denotes the Sanskrit language.
Mr Chauhan said the archaeological remains of the place consist of low mounds, ruins of bricks and stone temple, apart from phallic and stone images. The mounds are scattered all over the area, but the many-layered remains converge at a particular spot known as Devasthan on the eastern embankment of a large tank - Benisagar - from which the village derives its name. The discovered seal is one that belonged to Brahmins. Mr Chauhan said that the large number of private seals discovered during excavations of Bhita and Basrah regions in Kutch bear resemblance to the Benisagar seal. In both cases, the script character used in the inscription measures 1.5 inches. While the Kutch seal dates back to the 8th century AD, the Benisagar seal belongs to the 5th century AD.
Researches revealed, the Vedic systems of learning were prevalent between 1st and 11th century AD. The four education systems included Charan, Agahara, Travidya and Chaturvidya. The seal recovered from Benisagar indicates that it was a seat of learning where the four Vedas were taught.

(source: Benisagar: A Nalanda contemporary seat of learning - Statesman News Service - October 18 2004).
Facts about Benisagar - This is situated in the border of West Singhbhum & Orissa.The place was named after the king Beni. This is famous for archaeological findings. The famous Khiching temple relate to the king Kichak of Mahabharat. According to local belief the Pandavas spent sometime over here during their Agyant Baas.

Advanced Level (A/L) Chemistry new syllabus (Tamil medium, Sri Lankan syllabus) - Mr. M.R. Fahumudeen

Wednesday, November 30, 2016

Napping can Dramatically Increase Learning, Memory, Awareness, and More

According to experts, 10 to 20 minutes is quite enough to refresh your mind and increase your energy and alertness.  The sleep isn’t as deep as longer naps and you’re able to get right back at your day immediately after waking up. If you nap for 30 minutes you may deal with a 30 minute grogginess period because you wake up just as your body started entering a deeper stage of sleep.  The same can be said if you sleep for an hour, but on the other hand, these 60 minute naps provide an excellent memory boost. The longest naps— lasting about 90 minutes—are recommended  for those people who just don’t get enough sleep at night. Since it’s a complete sleep cycle, it can improve emotional memory and creativity.

Factory Officers – Sri Lanka State Plantation Corporations

களப்பிரர்கள் யார் ? (சுமார் கி.பி 300 - கி.பி 590)

களப்பிரர்கள் தமிழை ஆட்சி மொழியாக வைத்து சுமார் 300 ஆண்டுகள் , தமிழகத்தை ஆண்டனர் சிந்துவெளி நாகரீகத்தை சேர்ந்த பாளி வகை மொழியாக எழுதப்பட்டு வந்த தமிழுக்கு , இன்றைய வடிவத்தை கொடுத்தவர்கள் இவர்கள்.உலகப் பொது மறையாம் திருக்குறளை தமிழுக்குத் தந்தவர்கள் . தமிழுக்கு இலக்கணம் கொடுத்து தமிழை சீர்திருத்தி மறுமலர்ச்சி கொடுத்தவர்கள் இவர்கள் காலத்து நாணயத்தில் தமிழ் மொழி இடம் பெற்று இருக்கிறது தமிழ் பெண்கள் நெற்றியில் திலகம் இட வேண்டும் என்ற சட்டம் இயற்றி முதன் முதலாக தமிழகத்து பெண்களை குங்குமம் வைக்க செய்தவர்கள் களப்பிரர்கள் .குழந்தைகளுக்கு காது குத்தும் சம்பிரதாயமும் , களப்பிரர் காலத்து சமணத்தை சார்ந்த ஒரு வழக்கம் தான்

ஒவ்வொரு தமிழனும் , தமிழை நேசிப்பவர்களும் , களப்பிரர்கள் பற்றி தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியம் . ஆரியர்களை ஒடுக்கிய காரணத்தால். சுமார் 300 ஆண்டுகளாக தமிழகத்தை ஆண்ட களப்பிரர்கள் காலத்தை ,அதன்பிறகு வந்த மன்னர்களுக்கு உடன் இருந்து அரசாட்சிக்கு நல்வழி கூறுகிறேன் என்று வாழ்ந்த ஆரிய அமைச்சர்கள் , களப்பிரர்கள் பற்றிய வரலாற்றை முழுவதுமாக அழித்தனர் . அதன் பின் வந்த வரலாற்று ஆசிரியர்கள் களப்பிரர்கள் காலம் தமிழகத்தின் இருண்ட காலம் என்று சொல்லத் துவங்கினர். தமிழன் தமிழனாக வாழ்ந்த பொற்காலம் களப்பிரர்கள் காலம் என்பதே உண்மை .
திருக்குறள், சீவக சிந்தாமணி ,முதுமொழிக் காஞ்சி ,கார் நாற்பது , சிலப்பதிகாரம் , மணிமேகலை,களவழி நாற்பது ,இனியவை நாற்பது , திரிகடுகம் ,ஏலாதி அந்தாதி மற்றும் முத்தொள்ளாயிரம் , திருமந்திர , நாலடியார், காரைக்கால் அம்மையார் நூல்கள் களப்பிரர் காலத்தில் படைக்கப்பட்ட தமிழ் நூல்கள் அது வரை தமிழில் ,ஆசிரிய , வெண்பா, வஞ்சி ,கலி என்ற பா வகைகள் மட்டுமே இருந்தது . களப்பிரர்கள் காலத்தில் தான் தமிழுக்கு மறு மலர்ச்சி உருவாகி , தாழிகை , துறை, விருத்தம் போன்ற பா வகைகள் அறிமுகப் படுத்தப் பட்டன . அபிநயம் , காக்கை பாடினியம் , நத்தத்தம் , பல்காப்பியம் ,பல்காயம் போன்ற இலக்கண நூல்கள் இவர்கள் காலத்தில் தோன்றியவைதான் .களப்பிரர் காலத்தில் நாளந்தா பல்கலைக் கழகத்தின் தலைவராக ஒரு தமிழர் நியமிக்கப் பட்டு இருந்தார்

களப்பிரர்கள் கன்னட மாநிலத்தில் இருந்து வந்தவர்கள் என்று கூறினாலும் அது ஒரு வரலாற்று திரிபு தானே தவிர உண்மையல்ல என்பதற்ககு பல ஆதாரங்கள் கிடைத்து இருக்கின்றன. அரசின் ஆட்சி முறையில் ஒடுக்கப்பட்ட இனக் குழு மக்கள் ஒன்றிணைந்து போராடி அரசை கையிலெடுத்த முயற்சியே களப்பிரர்கள் என்றும் ஒரு கூற்று உண்டு . காலப்பறையர் என்பதே களப்பிரர் என மருவியது என்கின்றனர் சிலர் கி.பி.3ஆம் நூற்றாண்டில் ஆண்ட அரசர்கள் விளிம்புகளிலுள்ள இனக்குழு சமூகங்களை தமது விவசாய விரிவாக்கத்திற்குள் கொண்டு வந்து அவர்களின் உழைப்பின் ஒரு பகுதியை வரி என்ற பெயரில் அரசு கஜானாவில் சேர்ப்பது நடை முறையாக இருந்து வந்து இருக்கிறது . பார்ப்பனர்களுக்கு தானமாக அவர்களது நிலங்களும், அரசனுக்கு வரியாக அவர்களது வியர்வையின் விளைபொருள்களும் வன்முறையாக கைப்பற்றப்பட்டன. இதற்கு எதிரான எதிர்ப்பு என்பது தொடர்ந்து விளிம்புகளிலிருந்த அடித்தட்டு மக்களிடமிருந்து வந்து கொண்டே இருந்தது. அரச மையங்களின் விவசாய மயமாக்கலுக்கு எதிரான இனக்குழு மக்களின் இந்த எதிர்ப்பின் உச்சக்கட்டமே களப்பிரர் காலம்...” என்கிறார் ஆய்வாளர் பர்டன் ஸ்டெயின்
பர்டன் ஸ்டெயின் கூற்றுப்படி களப்பிரர்கள் இந்த மண்ணுக்கே உரியவர்கள். அவர்கள் தமிழர்கள்தான் என்று க.ப. அறவாணன் போன்றவர்களும் தெரிவிப்பதாக பொ.வேல்சாமி பதிவு செய்கிறார்.
களப்பிரருடைய ஆட்சி தமிழக அரசியலில் ஒரு பெரும் மாறுதலை ஏற்படுத்தியதோடல்லாமல் சமயம், சமுதாயம் கலாசாரத் துறைகளில் சில புரட்சிகரமான மாறுதல்களைத் தோற்றுவித்தது. களப்பிரர் வைதீக மதங்களுக்கு எதிராகவும், பௌத்தம், சமணம் ஆகிய மதங்களுக்கு ஆதரவாகவும் செயல்பட்ட காரணமாகவும் தொன்றுதொட்டு வந்த பல சமயக் கோட்பாடுகள் பாதிக்கப்பட்டன. பாண்டிய நாட்டில் சமணத்தின் செல்வாக்கு அதிகரித்தது. அடிப்படையில் களப்பிரர்கள் அவைதீக மரபைச் சார்ந்தவர்கள். தொடக்கத்தில் பௌத்தத்தையும் பின் சமணத்தையும் ஆதரித்திருக்கிறார்கள். இதற்கு முன்பிருந்த ஆட்சியாளர்களால் பார்ப்பனர்களுக்கு பிரமதேயம் உள்ளிட்ட பல்வேறு பெயர்களில் வழங்கப்பட்டிருந்த தானங்களை ரத்து செய்துள்ளனர். அந்த நிலங்கள் பொதுப்பயன்பாட்டிற்கு கொண்டுவரப்பட்டுள்ளன. பார்ப்பனர்களுக்கு சமூகத்தில் இருந்த முன்னுரிமைகளை ரத்து செய்கின்றனர். மக்கள் மற்றும் அரசர்களின் செல்வத்தை கபடமாகப் பறிக்கும் பார்ப்பனர்களின் சடங்குகள், வேள்விகள் தடை செய்யப்பட்டன. இதற்கு அடிப்படையாக இருந்து உதவிய கிராமப்புற கட்டமைப்பினை பயன்படுத்தி வந்த வேளாளர்களின் தனித்த ஆதிக்கமும் கட்டுக்குள் நிறுத்தப்பட்டன, அல்லது மறுக்கப்பட்டன.ஆரியர்களை தீவிரமாக எதிர்த்து , அவர்களை ஒடுக்கிய காரணாத்தால் , களப்பிரர்கள் இந்து மதத்திற்கு எதிரானவர்கள் என்ற பிரச்சாரத்தை ஆரியர்களை கையில் எடுத்து செயல்பட துவங்குகின்றனர்
.முன்னூறு ஆண்டுகள் தமிழகத்தை ஆண்ட களப்பிரர்கள் 7 ம் நூற்றாண்டில் , கொடுங்கண் பாண்டியன் , சிம்ஹ விஷ்ணு பல்லவன் மற்றும் சில சாளுக்கிய மன்னர்களால் களப்பிரர்கள் தோற்கடிக்கப் பட்டனர். மயிலை சீனி வேங்கடசாமி களப்பிரர்களின் இருண்ட காலத்தை பற்றி விவரமான ஆய்வு நூல் எழுதியுள்ளார்

Govindarajan Vijaya Padma

Monday, November 28, 2016

Brazilian wasp’s venom kills cancer cells without harming normal cells

Wasps get their fair share of bad press. They have painful stingers, and they're not as useful (or cute) to us as bees. However, their time to step in the spotlight may be just around the corner: Their venom has been shown to attack cancer cells while leaving healthy cells alone.
The cancer-targeting toxin in the wasp is called MP1 (Polybia-MP1) and until now, how it selectively eliminates cancer cells was unknown. According to new research, it exploits the atypical arrangement of fats, or lipids, in cancer cell membranes. Their abnormal distribution creates weak points where the toxin can interact with the lipids, which ultimately pokes gaping holes in the membrane. These are sufficiently large for essential molecules to start leaking out, like proteins, which the cell cannot function without.
The wasp responsible for producing this toxin is the Polybia paulista. The toxin has so far been tested on model membranes and examined using a broad range of imaging techniques.

Friday, November 25, 2016

Artificial Spinal Cord Wirelessly Restores Walking in Paralyzed Monkeys

Reversing paralysis : According to Dr. Andrew Jackson, a neuroscientist at Newcastle University in the UK, as early as the end of this decade, we may witness patients with spinal cord injuries regain control of their own two legs and walk again.
The field of brain-machine interfaces is moving so fast that blink, and you might miss the latest breakthrough. Within the past year or so, BMIs have allowed paralyzed patients to Google on a tablet with brain waves, grasp objects using robotic surrogates and control a variety of prosthetic hands and other devices. And just a few months ago, a surprisingly study showed that implants that directly stimulate the spinal cord helps paraplegic patients recover some voluntary movement of their own legs.

Yet even amongst this slew of incredible advances, Courtine’s study stands out.
By implanting a wireless neural prosthetic into the spinal cord of paralyzed monkeys, a team led by Dr. Grégoire Courtine at the Swiss Federal institute of Technology (EPFL) in Lausanne, Switzerland achieved the seemingly impossible: the monkeys regained use of a paralyzed lower limb a mere six days after their initial injury without requiring any training.
The close-looped system directly reads signals from the brain in real-time and works on the patients’ own limbs, which means it doesn’t require expensive exoskeletons or external stimulation of the patient’s leg muscles to induce the contractions necessary for walking. That’s huge: it means the system could be readily used by patients in their own homes without doctor supervision.…/Artificial-Spinal-Cord-Wirelessly… …

Cecile G. Tamura

நீங்காத இரகசியங்கள் நிரம்பியதாக

Sakthi Jothi
இன்று காலையில்
நினைவுக்கு வந்தது
தாழம் பூக்களின் வாசனை

பூக்கள் என்றாலே
வண்ணத்திற்கும் முந்தி நிற்பது
தாழம்பூ தனிவகை

இரவு மின்னலின் போது
இரகசியமாக இதழ் அவிழும்
இந்தப் பூவிற்கு
மயக்கும் மணம் உண்டு

இயலும் மட்டும்
பார்த்துப் பார்த்துச்
செய்யப் பழகியதாலோ என்னவோ
எதையும் செய்து கொள்ளத்
தோன்றாதவளாகவே இருக்கிறேன்

ஒற்றைப் பின்னலிட்டு
தாழம்பூச் சூட்டி விடும் போது
அம்மா சொல்வாள்
தனிநிறம் இல்லாமல் போனாலும்
ஊருக்கென்று மணக்குமாம் தாழம்பூ”

உலர்ந்த திராட்சைகளை
அறிவாய்தானே தோழி
அனலோடிய எனதுடல்
அப்படித்தான் வாடியிருக்கிறது

மாநகர அடுக்ககத்தின்
சின்னஞ்சிறு இடுக்குகளிலிருந்து
புறாக்களின் குரல் கேட்டுத்தானே
இன்று கண் விழித்தேன்

நீ அறியக்கூடாத இரகசியம்
ஒன்றுமில்லை என்னிடம்
என்னைவிட்டு நீங்கிய நாள்
ஓர் அமாவாசை இரவு

நிலவோடு சேர்ந்து நாட்கள்
வளர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன
தேய்ந்து மறைகின்றன
அவன் நினைவில்
அலைந்து திரிந்த பிறகு
அன்றாடம் வீடடைகிறேன்

அவன் நிகழ்த்திய
எந்த ஆட்டத்திலும்
பங்கு கொள்ளாமலேயே
பரிசு பெற்றாற் போல
மகிழ்வுற்ற மனம்தான்
எனதிந்த துன்பத்திற்கு காரணம்

உடுத்திய ஆடைகளை
அவிழ்ப்பது போல
அவ்வளவு எளிதல்ல
உறுத்திடும் நினைவுகளை களைவது
அது என்னை
தளர்வடையச் செய்துகொண்டிருக்கிறது தோழி.

அதற்காக நடந்த யுத்தங்களை
அதற்காக சரிந்த ராஜ்யங்களை
அதன்பொருட்டு உருண்ட மகுடங்களை
அதை வேண்டி
மரித்த உயிர்களைப் பற்றி
பலவாகப் படித்த போதெல்லாம்
அவள் நம்பவேயில்லை

பேதையாக இருந்து
பேரிளம் பெண்ணென
அவள் வளர வளர
அதிலிருந்து மீள முயன்று
அதற்குள்ளாகவே வீழ்கிறவர்களாக
அநேகமானவர்களை சந்தித்து விட்டாள்

நீங்காத இரகசியங்கள் நிரம்பியதாக
குறையாத அதிசயங்கள் கொண்டதாக
மென்மேலும் கொண்டாடப் படவேண்டியதாக
தன்னுடலை உணர்ந்துகொண்டிருக்கும் அவள்
இப்போது அறிந்திருக்கிறாள்
ஒரு ஆணுடைய வாழ்வின்
அதிஅவசியமான தேவை அதுவென.

What is memory?

The mechanism of memory remains one of the great unsolved problems of biology. Grappling with the question more than a hundred years ago, the German zoologist Richard Semon formulated the concept of the engram, lasting connections in the brain that result from simultaneous “excitations”, whose precise physical nature and consequences were out of reach of the biology of his day. Neuroscientists now have the knowledge and tools to tackle this question, however, and this Forum brings together leading contemporary views on the mechanisms of memory and what the engram means today.

Fig. 1

Synaptic connectivity between engram cells as a mechanism for memory storage. a Cellular connectivity in a feedforward excitatory circuit, b synaptic configuration, c dendritic spine density, and d protein synthesis state, shown in a naïve circuit, a circuit during encoding, a circuit after consolidation, or a circuit in an amnesic condition. Engram circuit, cells, and synapses are displayed in green, non-engram in gray. In the naïve state, the circuit displays a variety of synaptic patterns, including strong (thick gray lines) and weak synapses (thin gray lines) as well as silent synapses (dotted lines) exclusively expressing NMDA receptors. During encoding, a network of engram cells is recruited. The preferential connection between engram cells occurs either by potentiation of existing connections (blue dotted circles) or by unsilencing synapses (red dotted circles). A spine density increase supports the synaptic changes. During consolidation, the steady state synthesis of AMPA receptors is shifted to a higher level and the disruption of consolidation with protein synthesis inhibitors (PSI) results in retrograde amnesia. However, during PSI-induced amnesia, memory storage persists within an engram-specific set of weak synaptic connections

Wednesday, November 23, 2016

A new type of atomic bond has been discovered

An electron corrals a nearby atom closer, creating a supersized molecule – for a fraction of a second
Flitting chemical bond makes giant butterfly molecules
A new type of atomic bond has been discovered
And it forms a whole new class of molecules.

Physicists built a new, supersized molecule made of atoms held together by a far-roaming electron – like a flock of sheep being herded by a sheepdog.
Reporting in Nature Communications, the team from Germany and America created fleeting “butterfly” Rydberg molecules they predicted on paper 14 years ago – and which could find a place in quantum computers.
The new kind of molecule is bound by a lone electron ranging extremely far from its nucleus and whizzing around another atom, herding it close like a sheepdog does a stray sheep.
“It's a whole new way an atom can be bound by another atom," says Chris Greene a physicist at Purdue University, who co-authored the research.
Back in 1888, when most scientists didn’t believe in atoms, Swedish physicist Johannes Rydberg found a formula that reproduced colours of light emitted by different chemical elements.
Some 25 years later, Danish physicist Niels Bohr built on Rydberg’s ideas when he described the ‘solar system’ model of the atom, with the nucleus at the centre orbited by electrons.
One of Bohr’s central ideas was that if you give an electron a kick of energy, you can promote it to a higher energy level, meaning it orbits further, on average, from the nucleus.
Rydberg atoms are extreme examples of this. The outermost electron, promoted to an extremely high energy, can roam up to 1,000 times further from the nucleus than normal.
Rydberg atoms are also atomic monstrosities. They can be up to a millionth of a metre in diameter. That might seem small, but it’s about the size of an Escherichia coli bacterium, which is built from about 90 billion regular atoms.

In 2002, Greene and his team predicted that the free-ranging electron of a Rydberg atom might be used to form a new kind of chemical bond.
They worked out the shape of the atomic orbitals (describing the probability of finding an electron at a particular position around the nucleus) and found it looked like a butterfly – hence the name.
Now they’ve made one.

Since the molecule would be bound by only the “tiniest conceivable” force, Greene knew their only hope using ultracold, almost motionless atoms. His team used rubidium, an element chosen for cold atom experiments because it’s easy to manipulate with lasers.
Greene’s team cooled rubidium gas to just 10 millionths of a degree above absolute zero. Using a laser, they gave an electron a kick of energy, knocking it from its usual orbit out into a super-excited state and creating a Rydberg atom.

They then used the laser again to corral another rubidium atom into just the right distance nearby. That’s when the excited electron took over.
“This electron is like a sheepdog,” says Greene. This herding creates a tiny force of attraction holding the two atoms together in the very fragile butterfly state.
Though the molecule lasted only about five millionths of a second, it was long enough to study.
The butterfly state caused changes in the frequency of light that the Rydberg molecule absorbed. By detecting these changes, the team could measure the energy of binding between the two atoms.
This is not the first kind of Rydberg molecule created. Back in 2007, scientists managed to coax two Rydberg atoms together, each with a herding electron, to form a molecule that looked a little like an extinct marine animal called a trilobite.
The butterfly Rydberg is different because only one atom needs to be in a super-excited state. The other is passively herded.
From a practical point of view, Rydberg molecules have a very high electric dipole moment (in essence, the separation of charge within the molecule) coming from the large distance between the negative electron and positive nucleus.
This means they can be moved around with electric fields 100 times weaker than those needed for regular atoms – useful for setting up the long-range interactions between atoms needed for quantum computing.
For now, Greene plans to see if the ranging electron can herd more than one atom.…/10/102…/weak-atomic-bond,-theorized-14-year……/ab…/10.1103/PhysRevLett.104.010502…/new-kind-of-chemical-bond-make……/jo…/v458/n7241/full/nature07945.html…/A-giant-molecule-stuns-the-sci…

This computer-generated image is of a strange molecule that has shocked chemists. It is as big as a bacterium and should exist in the real world according to research.

Around 200,000,000,000,000,000 conventional atoms would fit on the full stop at the end of this sentence. They are mostly empty space - the positively charged nucleus, where most mass resides, is 100,000 times smaller than the overall atom, which is a mist of negative charge, consisting of one or more electrons.

But the molecule shown here, consisting of only two atoms, is enormous - about one millionth of a metre across, about the same size as an E-coli bacterium.

The predictions that these fragile giants should exist have been published in the Journal of Physics by Edward Hamilton and Prof Chris Greene of the University of Colorado, with Dr Hossein Sadeghpour of the Harvard-Smithsonian Centre for Astrophysics in Cambridge, near Boston.

These are called "butterfly Rydberg states", where butterfly refers to the shape and state refers to the way electrons are distributed around an atom or molecule. Rydberg acknowledges pioneering work in the late 1800s by Johannes Rydberg that helped in the development of quantum mechanics.

This image shows the likelihood of finding an electron in orbit around the molecule (the peaks correspond to where it is most likely to be), calculated by the most successful theory in science, quantum mechanics.

Two years ago, Prof Greene and colleagues, including Prof Alan Dickinson of the University of Newcastle, found a novel and bizarre class of molecular states that involved electron motion that are far more complicated than previously thought. "They showed an uncanny resemblance to a trilobite, and for this reason they were dubbed trilobite states," he said.

Now the team has found a related but different butterfly Rydberg state, which once again is vast compared with conventional atoms and molecules.

Although the practical importance of this work is unclear, the finding has caused a buzz among scientists.

"The main excitement about this work in the atomic and molecular physics community has related to the fact that these huge molecules should exist and be observable, and that their electron density should exhibit amazingly rich, quantum mechanical peaks and valleys," said Prof Greene.

At least one well-known chemist has told Prof Greene that he was shocked by the work because he had thought that everything was known about the simplest molecules that consist of two atoms.

The giant molecules, which are extremely tenuous, have not yet been seen in a laboratory, but a team at the University of Connecticut is now looking for them.

Credit : Vienna University of Technology

"இசைமேதை" Dr.பாலமுரளிகிருஷ்ணா அவர்கள் மறைவு

கர்நாடக இசைக்கு உலக அளவில் சேவை செய்த பெருமை இசை ஜாம்பவான் பாலமுரளிகிருஷ்ணாவிற்கு உண்டு. 5 வயதில் பாட ஆரம்பித்தவர் இறுதிவரை 81 ஆண்டுகளாக பாடி இசைக்கு தொண்டாற்றிய பெருமை அவருக்கு உள்ளது.
தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், மலையாளம், சமஸ்கிருதம் என பல இந்திய மொழிகளில் பல பாடல்களை பாடியவரின் மறைவு திரையுலகிற்கு மிகவும் பேரிழப்பு.
அவரின் மறைவிற்கு வருத்தம் தெரிவித்து கமல்ஹாசன், தனுஷ், விஷால், பிரசன்னா, ஜி.வி.பிரகாஷ் , பாடகி சின்மயி ஆகியோர் ட்விட்டரில் அனுதாப செய்தி வெளியிட்டுள்ளனர்.
"இசைமேதை" Dr.பாலமுரளிகிருஷ்ணா அவர்களின் மறைவு, இசையுலகில் ஈடுசெய்ய முடியாதது...........
நமது"இதயஅஞ்சலியை" மகா மேதைக்கு செலுத்துவோம்.

Tuesday, November 22, 2016

ஜெயமோகனின் வன்மம்

அரவிந்தன் சிவக்குமார்
Dr.அரவிந்தன் சிவக்குமார்
“The construction of a lunatic asylum costs 6 million marks. How many houses at 15,000 marks each could have been built for that amount?”
“ஒரு மனநலக்காப்பகம் கட்டுவதற்கு 6 மில்லியன் மார்க்குகள் செலவாகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அதே தொகை இருப்பின் 15000 மார்க்குகள் வீதத்தில் எத்தனை வீடுகள் கட்டியிருக்க முடியும்?”- (1934ஜெர்மானிய பள்ளி கணக்கு பாடப்புத்தகத்திலிருந்து)
முதலாம் உலகப்போர் முடிந்த தருவாயில், ஜெர்மனியில் ஒரு புத்தகம் வெளிவந்தது. 1920-ல் நீதிபதி காரல் பைண்டிங், மனநல மருத்துவர் ஆல்ப்ரெட் ஹோக் ஆகியோர் எழுதிய அந்தப் புத்தகம், 30-களின் இறுதியில் தொடங்கவிருந்த யூதர்களின் ’ஹொலோகாஸ்ட்’ மற்றும் ‘இறுதித் தீர்வு’க்கான விதையாக இருக்கும் என்று பெரும்பாலானவர்களுக்கு தெரியாமலேயே இருந்தது.
‘வாழ்வதற்குத் தகுதியில்லாதவரின் வாழ்வைச் சிதைப்பதற்கான அனுமதி’ என்ற தலைப்பில் வெளிவந்த அந்த புத்தகத்தின் சாரம் இதுதான்:
வாழ்வதற்கு லாயக்கற்றோர் பட்டியலில் இருக்கும் மனநோயாளிகள், மூளை வளர்ச்சி குன்றியவர்கள், ஊனமுற்றவர், வயது முதிர்ச்சியினால் முடங்கிக் கிடப்பவர்கள் ஆகியோருக்கு பொருளாதார ரீதியில் செலவு செய்வது தேவையற்றது; எனவே அவர்களுக்கு ’விடுதலை’ அளிக்க கருணைக்கொலை என்ற வழிமுறையே சிறந்ததாகும் என்று அந்த புத்தகத்தில் கார்ல் பைண்டிங்கும் ஹோக்கும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தனர்.
சகமனிதனுக்குத் துளியளவும் பயன்படாத உயிர்கள், சமூகத்திற்கு மிகப்பெரிய பொருளாதாரச் சுமையாக இருக்கிறார்கள்; அதனால் அவர்களுக்கு விடுதலை அளிக்கவேண்டும்; அது கொலையல்ல, கருணைக்கொலை; சட்டரீதியாகவும் அதற்கு அனுமதி வழங்கப்படவேண்டும் என்றும் அவர்கள் வாதிட்டனர். ஜடங்களாய் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் இவர்களுக்கு மரணம் விடுதலை கொடுக்கும் ,மேலும் இவர்களைப் பராமரிப்பதால் ஏற்படும் கடுஞ்சுமையிலிருந்து சமூகத்திற்கும் விடுதலை கிடைக்கும் என்றும் கூறினார்கள்.
’சமூகத்தில் மனிதர்கள் மரபுரீதியாகச் சமமானவராக இருக்கமுடியாது’ என்ற கருத்தியலை, அறிவியலாளர்கள் மற்றும் படித்த மேட்டுக்குடியினர் மெல்ல ஏற்றுக்கொள்ளும் அளவுக்கு, மரபியல் நிபுணர்கள், மானுடவியலாளர்கள், மனநல மருத்துவர்கள், பல்வேறு அறிவியல் இதழ்வெளியீடுகள், புத்தகங்கள் மூலம் மீண்டும் மீண்டும் ஊசியில் ஏற்றப்பட்டது. மேலும், இந்தக் கருத்தியலை அரசியல் சட்டகத்தில் புகுத்தி தூய இனத்தை உருவாக்குவதற்காகவும் தகுதியற்றவரை ஒதுக்கி விலக்குவதற்கான ஒரு புதிய அரசியல் கருத்தியல் உருவாக்கப்பட்டது.
1912-ல் அமெரிக்க உளவியலாளரும் யுஜெனிக்ஸ் அமைப்பின் முன்னோடியுமான ஹென்ரி கோடார்ட் என்பவர் ஆய்வுக்கட்டுரை ஒன்றை வெளியிட்டார். அறிவுத்திறன் அலகிடுதலில்(IQ) சிறிது மாற்றம் செய்து, அறிவுத்திறன் 50 முதல்70 வரை உள்ளவர்கள் அமெரிக்க ஜனநாயகத்திற்கு தகுதியற்றவர்கள் என்றவர், அவர்களை ‘மோரான்’கள் என்ற புதிய பதத்தில் அழைத்ததுடன், அவர்களை தனி காலனிகளில் அடைக்கவேண்டும் என்றும் கூறினார். மேலும் மோரான்கள் நாட்டின் பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தல் ஏற்படுத்துபவர்கள் குற்றச்செயல்களுக்கு முக்கிய காரணமானவர்கள் என்றும் குறிப்பிட்டார்.
மோரான்களின் சந்ததிகள் உருவாகாமல் இருக்கவும் ஒரு வலுவான , பரிசுத்தமான அமெரிக்க மரபுணுகளை உருவாக்கவும் வேண்டுமென்றால் மோரான்களுக்கு குடும்பக் கட்டுப்பாடு செய்யவேண்டும் என்றார். அதன்படி, ஒப்புதலின்றி பல ஆயிரக்கணக்கானோருக்கு விரைகள், கருப்பைகள் பிடுங்கி எறியப்பட்டன.1907 முதல் 1939 வரை 27 அமெரிக்க மாகாணங்களில் 30000த்திற்கும் மேற்பட்டோர் வலுக்கட்டாயமாக அறுவை சிகிச்சை செய்யப்பட்டனர்
எல்லிஸ் தீவில் வெளிநாடுகளிலிருந்து அமெரிக்காவிற்கு குடியேறச் சென்றவர்களை கோடார்ட் ஆய்வுசெய்தார். கொடார்டின் கீழ் பணிபுரிந்தவரகள் குடியேறியவர்களை பார்த்தமாத்திரத்திலேயே  மோரான் என்று முத்திரையிட்டனர். மோரான்கள் என்று முத்திரை குத்தப்பட்டவர்கள் விரட்டப்பட்டனர்.
கோடர்டின் இந்த ’ஆய்வு’ முடிவுகள் பிற்காலத்தில் நாஜி ஜெர்மனியில் மரபணுத் தூய்மை இனவாதம், வலதுசாரி பாசிச அரசியல் கருத்தியலுக்கு வலுசேர்த்தது. மரபணுரீதியாக தாழ்நிலையில் உள்ளவர்கள் அறுவைச்சிகிச்சையின் மூலம் ஒடுக்கப்படவேண்டும் அல்லது தனி காலனிகளில் ஒதுக்கப்படவேண்டும் என்ற வாதம் மேலோங்கியது. நடைமுறையிலும் அரங்கேறியது.
முதலாம் உலகப்போரின் தொடக்கத்தின்போது கோடார்டின் எழுத்துகளும், போர் முடிந்தவுடன் இருந்த பொருளாதாரத் தேக்கநிலையும், கார்ல் பைண்டிங் மற்றும் ஆல்பெரெட் ஹோக் எழுதிய புத்தகமும் இரண்டாம் உலகப்போரில் ஹிட்லரின் பல்வேறு புதிய திட்டங்களுக்கு அடிக்கல் நாட்டியது.
பொருளாதார நெருக்கடியை சமாளிக்க யார் தேவை யார் தேவையில்லை என்று தரம் பிரித்து ,வாழ்வதற்கு லாயக்கற்றவர்களுக்கு மரணமே பரிசு என்று கொல்வது நியாயப்படுத்தப்பட்டது.  முன்னர் வெளிவந்த புத்தகங்கள், அறிவியல் கட்டுரைகளில் அதற்கான மேற்கோள்கள் எடுத்துரைக்கப்பட்டது. மேலும் நெருக்கடி நிலையில் ஏற்பட்ட சமூகக் கொந்தளிப்பை அரசின் மீது திரும்பாமல் திசை திருப்பி அப்பாவி நோயர், வயோதிகர், மனவளர்ச்சி குன்றியவர் மீது குவியச் செய்து திட்டமிட்ட படி படுகொலைகளை நிகழ்த்தி வெற்றியும் கண்டது பாசிச அரசு.
1930களின் முற்பகுதியில் நாசி ஜெர்மனியில் தொடங்கிய அப்பாவி மக்கள் மீதான கொடூர வன்முறை தாக்குதல் நினைத்துப் பார்க்கமுடியாத அளவிற்கு துல்லியமாக திட்டமிடப்பட்டு மேல்மட்டத்திலிருந்து கீழ்வரை மிகவும் நேர்த்தியாக செயல்படுத்தபட்டது. 1934 கில் தொடங்கிய கட்டாயக் கருத்தடை அறுவை சிகிச்சைகள் 3 லட்சம் முதல் – 4 லட்சம் மாற்றுத்திறனாளிகள் (மோரான்கள், மனச்சிதைவு நோயாளிகள், வலிப்பு நோயாளிகள்) என்று பல்வேறு மனநல நிறுவனங்கள், திருச்சபை நடத்தும் வைத்திய நிறுவனங்களில் அரங்கேறியது. ரோமன் கத்தோலிக்க திருச்சபை பாதிரியார்கள், பிஷப்கள் அதை எதிர்த்தனர். இந்த கட்டாயக் கருத்தடையைச் செயல்படுத்த கருத்தடைச் சட்டமும், இரண்டு மருத்துவர் ஒரு நீதிபதி உள்ளடக்கிய 200 மரபணு சுகாதார நீதிமன்றங்கள் ஜெர்மனி முழுவதும் தொடங்கப்பட்டன. கடுமையாக கருத்தடைகள் அரங்கேற்றப்பட்டன. ஆரிய இனத்தைத் தூய்மைப்படுத்த வேண்டிய முக்கியத்துவம் அதற்கான தேவை, அதற்கு ’தடை’யாக, ’பொருளாதார சுமையாக’ இருக்கும் மனநலம் பாதித்தவர், மனவளர்ச்சி குன்றியவர் என பலவிதமானவர்கள் வலுக்கட்டயாமக கருத்தடை செய்யப்பட்டனர். அதே சமயம் மக்கள் ஆதரவை வலுப்படுத்த திரைப்படங்கள் மூலமாகவும், பல்வேறு அரசு செய்தித் தொடர்பு நிறுவனங்கள் மூலமாகவும் ஹிட்லரின் கட்டாயக் கருத்தடை சேவை நியாயப்படுத்தப்பட்டது.
பள்ளிக் கணக்குப் பாடப்புத்தகத்தில் உபயோகமில்லா உயிர்களின் பொருளாதாரச் சுமைக்குறித்தும்  மாணவர் மனதில் புகுத்தப்பட்டது. கத்தோலிக்க மதகுருமார்களின் எதிர்ப்பொலியும் ஒரு சில மருத்துவர்களின் எதிர்ப்பொலியும் சேர ஹிட்லர் கட்டாயக் கருத்தடையை தற்காலிகமாக 1938-வாக்கில் நிறுத்திவைத்தார். இரண்டாம் உலகப்போர் தொடக்கத்தில் தன்னுடைய ஆரிய இனத்தூய்மையை சுலபமாகச் செயல்படுத்தவும் முடியும் என்று ஹிட்லர் கூறினார்.
1939-ன் பிற்பகுதியில் கருணைக்கொலை என்ற பெயரில் சுலபமாய் தன் திட்டத்தை நிறைவேற்ற முடியும் என்று ஹிட்லர் தெரிவித்தார். போர்காலத்தில மனித உயிர்களின் மதிப்பு மலிவான போது ஹிட்லர் தன்னுடைய செயல் திட்டத்தை வேகமாய் செயல்படுத்த தொடங்கினார்.   தன்னுடைய தலைமை மருத்துவர் காரல் பிரான்ட்ட்க்கு அப்பணியயை செவ்வனே அரங்கேற்றி செயல்படுத்தவும் அதிகாரம் வழங்கினார். மாற்றுத்திறனாளிகள், வயதுமுதிர்ந்தோர் மீதான திட்டமிட்டே கட்டமைக்கப்பட்ட வன்முறைகளுக்கு போர் ஒரு கரும்போர்வையாகவே அமைந்தது.
கருணைக் கொலைகள் என்ற சொல்லுக்கு புதிய உள்ளர்த்தம் கற்பிக்கப்பட்டது. மருத்துவமனைகளில் பிறவிக்குறைபாடோடு பிறக்கும் குழந்தைகள் மனவளர்ச்சி குன்றியக் குழந்தைகள் நச்சு மருந்துகள் கொடுத்து கொல்லப்பட்டனர்.
வயதானவர்களுக்கு ரகசிய திட்டமான ‘ஆக்டியான் டி4 திட்டம்’ செயல்படுத்தப்பட்டது. இத்திட்டத்தின்படி அரசு, மற்றும் மத நிறுவனங்களில் தங்கி வைத்தியம் பார்க்கும் நோயாளிகளை, வயது முதிர்ந்தவர்களுக்கான விடுதிகளில் இருப்பவர்களை ஒரு குழு ஆய்வு செய்து ஒரு தாளில் அவர்களை உடல் நிலை மட்டுமன்றி, அவர்களின் பயன்பாடு, வேலை செய்யும் திறன்பற்றிய தகவல்களை சேகரித்து மேலிடத்திற்கு அனுப்பும்.அந்த தகவல்களை ஒரு குழு கூறாய்வு செய்தனர்.அந்த குழுவில் மருத்துவர்கள், குறிப்பாக மனநலமருத்துவர்கள் இருந்தனர். நோயர்களையோ, வயோதிகர்களையோ நேரடியாக பாராமல் ஒரு காகிதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகவல்களை வைத்து அவர்கள் பென்சில்களால் குறியிட்டனர்.
சிகப்புக் கூட்டல் குறி- மரணம், நீலக் கழித்தல் குறி- உயிரோடு இருக்கலாம், கேள்விக்குறி- மறுஆய்வு என மனித உயிர்கள் காகிதத் தகவல்களின் அடிப்படையில், வாழ்வதற்கு தகுதியானவரா இல்லையா எனத் தீர்மானிக்கப்பட்டு, குறியீடுகளாகச் சுருக்கப்பட்டனர். சிகப்பு கூட்டல் குறியினர் அவரவர் தங்கும் இடங்களிலேயே கொல்லப்பட்டனர். முதலில் விஷ ஊசியின் மூலம் உயிர் பறிக்கப்பட்டு பின்னர் அவர்களை எரித்து சாம்பலாக்கினர். பிற்கால ஆய்வில் விஷ ஊசி செலுத்தும் முறையைவிட கார்பன் மோனோ ஆக்ஸைடு வாயு செலுத்துவது சாவின் வேதனையைக்குறைக்கும் என்றும், சுலபான வழிமுறையாகவும் இருந்ததால் அந்த முறை பின்பற்றப்பட்டது.
ஹார்தியம், சோனன்ஸ்டின், கிராஃப்னெக், பெர்ன்பெர்க், ஹாடமார், பிராண்டென்பெர்க் ஆகிய ஆறு ஊர்களிலும் தனியே கட்டப்பட்ட கொல்கலன்கள், ‘கூட்டல் குறிகளுக்கு’ வாயு சேம்பர்களில் விஷவாயு குளியல் செலுத்தப்பட்ட, கூட்டல் குறிகளை சாம்பலாக்கிக் கரைத்துவிட உதவியது.
ஆரிய இனத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் நோக்கிலும், பொருளாதார வீண் சுமையைக் குறைப்பதிலும் 1940 ஜனவரியிலிருந்து 1941 ஆகஸ்டு வரை 70273 கூட்டல் குறிகள் சுழியங்களாக ஆக்கப்பட்டன. மிகவும் ரகசியமாய் அரங்கேற்றப்பட்ட டி4 திட்டம் வெளியே கசியத் தொடங்கியதும் ஒரு சில ஊர்களில் கத்தோலிக்க திருச்சபையும், சில நீதிபதிகளும் எதிர்த்தனர். எதிர்ப்புக்குரல் வலுக்கவும் அதை தொடக்கத்தில் ஒடுக்கும் முயற்சியிலும் ஈடுபடத்தொடங்கினர். இறுதியாக எதிர்ப்புக் குரல்களால் 1941 ஆகஸ்ட் 24ஆம் தேதியன்று ‘டி4’ திட்டம் கைவிடப்பட்டது.
இருப்பினும் 1941- 1945 வரை ’T 14 F 13’ என்ற திட்டத்தின் கீழ் சிறைக்கைதிகள் ஆய்வு செய்யப்பட்டு, உடல் உழைப்பபுக்குத் தகுதியில்லாதவர், நோயினால் பாதிப்படைந்தவர் என்று 20000 த்திற்கும் மேலானோர் கொல்லப்பட்டனர். யூதர்கள், ஜிப்சிகள், போலிஸ், ருசிய, ஜெர்மானிய சிறைக்கைதிகள் இதில் அடங்குவர்.
வங்கி ஊழியர் பிரேமலதா ஷிண்டே
வங்கி ஊழியர் பிரேமலதா ஷிண்டே
“நியாயப்படி இந்தக்கிழவியை அப்படியே கப்பென்று கழுத்தோடு பிடித்து வெளியே தள்ளி மிச்ச காசைக்கொடுத்து அனுப்பவேண்டும். வீட்டில் கீரை ஆய்வதைக்கூட இன்னும் கொஞ்சம் நன்றாகச் செய்யும்போல.”
மகாராஷ்டிர வங்கிப் பணியாளர் பிரேமலதா ஷிண்டேவைப் பற்றி ஜெயமோகன் எழுதியவைதான், இந்த வரிகள். இதில் கொப்பளிக்கும் எதிர்மறை உணர்வுகளும் ’ஆக்டியான் டி4’ திட்டத்தை மீண்டும் தொடங்கவேண்டும் என்ற உள்ளர்த்தத்திலும் அந்த எழுத்துகளில் ஒளிந்திருக்கும் அரசியல் அதற்கான திறவுகோலாகவும் அமைகிறது.
வயது முதிர்ந்தவர், மாற்றுத்திறனாளி, உடல் நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர் வேலையில் நிதானமாக இருப்பவர்கள் தூக்கியெறியப்படவேண்டும், கழுத்தைப்பிடித்து வீச வேண்டும் என்பது டி4 திட்டம். அதன் கீழ் எல்லோரையும் பரிசோதித்து, பொருளாதார ரீதியாக உபயோகற்றவர் ,வேலைக்கு லாயக்கற்றவர் , வாழ்வதற்கே தகுதியற்றவர் என்று முத்திரைக்குத்தி சமூகத்திற்கு சுமையானவர்கள் என்று சிகப்பு பென்சிலில் கூட்டல்குறி இடப்பட்டது போன்று, ஜெயமோகனின் வரிகள் பிரேமலதா ஷிண்டேவை வேலைக்குத் தகுதியில்லாவர் என முத்திரைக்குத்தி சிகப்பு பென்சிலில் கூட்டல் குறி போட்டுள்ளார். அவருடைய கருத்தை வலுப்படுத்த, ’சமூகத்தில், அரசு துறை மிக மோசம்; தனியார் துறையினர் திறமைசாலிகள்’ என்ற கோபத்தை மிகைப்படுத்தி,’அரசு நிறுவனங்களில் தகுதியில்லாதவர், சோம்பேறிகள் மற்றும் வயோதிக நோயர் வேலையே செய்யாமல் வெட்டியாக இருக்கைகளுக்கு சுமையாக உள்ளார்கள், அவர்களை விரட்ட வேண்டும்’ என்ற மத்திய வர்க்க உணர்வுகளைத் தட்டியெழுப்பி, அந்த சிகப்புக்கூட்டல் குறியை வலுப்படுத்தி நியாயப்படுத்தவும் செய்துள்ளார்.
இப்போது நிலவிவரும் பொருளாதார மந்தத்தன்மை, பொதுத்துறை நிறுவனங்களை வேகவேகமாய் சுக்கு நூறாய் உடைத்து ஊதித்தள்ளும் அரசு, தனியார்மயமாக்கலின் கொடூரத் தாக்கதல் என்று புதிய தாராளமயமாக்கலின் கோரப்பற்கள் கடித்துக் குதறுவதற்கு, ஆட்களை காவு கேட்கிறது. பொருளாதாரம் மந்தமாக இருக்கும் சூழலில் தேவையற்றவரைக் களையெடுக்கவேண்டும், ஆட்குறைப்பு, வயதானவர்கள், மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு கட்டாய ஓய்வு தேவையான ஒன்று; அப்போது தான் பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்த முடியும்; நாட்டை வல்லரசாக தூக்கி நிறுத்த முடியும் என்ற வலதுசாரி அரசின் கர்ஜனைகளும் நாளை காதைப் பிளக்கும். மத்திய வர்க்கத்தின் கூட்டு மனசாட்சியைத் தூண்டி, அரசு தன் செயல்களை நியாயப்படுத்தி வேகவேகமாய் நடைமுறைப்படுத்தும்.ஜெயமோகனின் அந்த வரிகள் நாளை வரவிருக்கும் புதிய திட்டத்தின் முன்வரைவாகவே அமைந்துள்ளது.
சமூகத்தில் யார் வாழவேண்டும் , வேலை நிறுவனங்களில் எத்தகையவர் பணிபுரியவேண்டும், எவரெவரை களையெடுத்து ’சமூகத்தைத் தூய்மைப்படுத்தும் (societal cleansing)’ பணியை மேற்கொள்ளும் ஜெயமோகனின் ‘ஆக்டியன் டி4’ எழுத்துக்களை நாம் சுலபமாய் புறந்தள்ளிவிட முடியாது. மிகக் கொடுரமான ஓர் இறுதித்தீர்வை நோக்கிய பயணத்தின் முன்னுரையாகவே ஜெயமோகனின் வரிகள் அமைந்துள்ளன . கொல்கலன்களின் புகைக்கூண்டிலிருந்து வரும் பிணவாடையின் துர்நாற்றமும், எலும்புகளை நொறுக்கி உடைக்கும்போது ஏற்படும் அருவருப்பான சத்தமும் சாம்பல் துகள்களுமே அந்த வரிகளில் உறைந்துகிடக்கின்றன.
Dr.அரவிந்தன் சிவகுமார், மனநல மருத்துவர்.

"Vimanas." Ancent Aircraft

To really understand the technology, we must go much further back in time. The so-called "Rama Empire" of Northern India and Pakistan developed at least fifteen thousand years ago on the Indian sub-continent and was a nation of many large, sophisticated cities, many of which are still to be found in the deserts of Pakistan, northern, and western India. Rama existed, apparently, parallel to the Atlantean civilization in the mid-Atlantic Ocean, and was ruled by "enlightened Priest-Kings" who governed the cities.
The seven greatest capital cities of Rama were known in classical Hindu texts as "The Seven Rishi Cities." According to ancient Indian texts, the people had flying machines which were called "Vimanas." The ancient Indian epic describes a Vimana as a double-deck, circular aircraft with portholes and a dome, much as we would imagine a flying saucer. It flew with the "speed of the wind" and gave forth a "melodious sound." There were at least four different types of Vimanas; some saucer shaped, others like long cylinders ("cigar shaped airships").

The ancient Indian texts on Vimanas are so numerous, it would take volumes to relate what they had to say.
The ancient Indians, who manufactured these ships themselves, wrote entire flight manuals on the control of the various types of Vimanas, many of which are still in existence, and some have even been translated into English. The Samara Sutradhara is a scientific treatise dealing with every possible angle of air travel in a Vimana. There are 230 stanzas dealing with the construction, take-off, cruising for thousand of miles, normal and forced landings, and even possible collisions with birds. In 1875, the Vaimanika Sastra, a fourth century B.C. text written by Bharadvajy the Wise, using even older texts as his source, was rediscovered in a temple in India. It dealt with the operation of Vimanas and included information on the steering, precautions for long flights, protection of the airships from storms and lightning and how to switch the drive to "solar energy" from a free energy source which sounds like "anti-gravity."

The Vaimanika Sastra (or Vymaanika-Shaastra) has eight chapters with diagrams, describing three types of aircraft, including apparatuses that could neither catch on fire nor break. It also mentions 31 essential parts of these vehicles and 16 materials from which they are constructed, which absorb light and heat; for which reason they were considered suitable for the construction of Vimanas.

A humans body is the temple

Monday, November 21, 2016

Chittorgarh Fort (India - Rajasthan )

Chittorgarh Fort (Hindi/Rajasthani: चित्तौड दुर्ग Chittorgarh Durg) is the largest fort in India and the grandest in the state of Rajasthan. It is a World Heritage Site. The fort, plainly known as Chittor, was the capital of Mewar and is today situated several kilometres south of Bhilwara. It was initially ruled by Guhilot and later by Sisodias, the Suryavanshi clans of Chattari Rajputs, from the 7th century, until it was finally abandoned in 1568 after the siege by Emperor Akbar in 1567. It sprawls majestically over a hill 180 m in height spread over an area of 280 ha above the plains of the valley drained by the Berach River. The fort precinct with an evocative history is studded with a series of historical palaces, gates, temples and two prominent commemoration towers. These monumental ruins have inspired the imagination of tourists and writers for centuries.
The fort was sacked three times between the 15th and 16th centuries; in 1303 Allauddin Khilji defeated Rana Ratan Singh, in 1535 Bahadur Shah, the Sultan of Gujarat defeated Bikramjeet Singh and in 1567 Emperor Akbar defeated Maharana Udai Singh II who left the fort and founded Udaipur. Each time the men fought bravely rushing out of the fort walls charging the enemy but lost every time. Following these defeats, Jauhar was committed thrice by more than 13,000 ladies and children of the Rajput heroes who laid their lives in battles at Chittorgarh Fort, first led by Rani Padmini wife of Rana Rattan Singh who was killed in the battle in 1303, and later by Rani Karnavati in 1537 AD.
Thus, the fort represents the quintessence of tribute to the nationalism, courage, medieval chivalry and sacrifice exhibited by the Mewar rulers of Sisodia and their kinsmen and women and children, between the 7th and 16th centuries. The rulers, their soldiers, the women folk of royalty and the commoners considered death as a better option than dishonor in the face of surrender to the foreign invading armies.
Chittorgarh, located in the southern part of the state of Rajasthan, 233 km from Ajmer, midway between Delhi and Mumbai on the National Highway 8 (India) in the road network of Golden Quadrilateral. Chittorgarh is situated where National Highways No. 76 & 79 intersect.
The fort rises abruptly above the surrounding plains and is spread over an area of 2.8 km2. The highest elevation at the fort is 1,075 m. It is situated on the left bank of the Berach river (a tributary of the Banas River) and is linked to the new town of Chittorgarh (known as the 'Lower Town') developed in the plains after 1568 AD when the fort was deserted in light of introduction of artillery in the 16th century, and therefore the capital was shifted to more secure Udaipur, located on the eastern flank of Aravalli hill range. Mughal Emperor Akbar attacked and sacked this fort which was but one of the 84 forts of Mewar,but the capital was shifted to Aravalli hills where heavy artillery & cavalry were not effective. A winding hill road of more than 1 km length from the new town leads to the west end main gate, called Ram Pol, of the fort. Within the fort, a circular road provides access to all the gates and monuments located within the fort walls.
The fort that once boasted of 84 water bodies has only 22 of them now. These water bodies are fed by natural catchment and rainfall, and have a combined storage of 4 billion litres that could meet the water needs of an army of 50,000. The supply could last for four years. These water bodies are in the form of ponds, wells and step wells.
Chittorgarh Fort is considered to be the largest fort of India in terms of area. It is stated that the fort was constructed by the Mauryans during the 7th century AD and hence derives its name after the Mauryan ruler, Chitrangada Mori, as inscribed on coins of the period. Historical records show Chittorgarh fort as the capital of Mewar for 834 years. It was established in 734 AD by Bappa Rawal, founder ruler in the hierarchy of the Sisodia rulers of Mewar. It is also said that the fort was gifted to Bappa Rawal as part of Solanki princess’s dowry in the 8th century. The fort was looted and destroyed at the hands of Emperor Akbar in 1568 AD and subsequently never resettled but only refurbished in 1905 AD. Three important battles were fought for control of the fort; in 1303, Ala-ud-din Khilji besieged the fort; in 1535, Sultan of Gujarat Bahadur Shah besieged the fort; and in 1568, Mughal Emperor Akbar attacked the fort. Not that there were only defeats at the fort. Excluding the periods of siege, the fort had always remained in possession of the Sisodias of the Guhilot (or Gehlot/Guhila) clan of Rajputs, who descended from Bappa Rawal. There were also success stories of establishment of the fort and its reconstruction after every siege, before it was finally abandoned in 1568, all of which are narrated.

Chittor is cited in the Mahabharat epic. It is said that Bhima, the second of the Pandava brothers of Epic Mahabaharata fame, known for his mighty strength gave a powerful hit with his fist to the ground that resulted in water springing up to form a large reservoir. It is called Bhimlat kund, an artificial tank named after Bhima. Folk legend also mentions that Bhima started building the fort.
The earliest history linked to the Bappa Rawal's fort is that of the Huna Kingdom of Sialkot (of Mihir Kula 515-540 AD) that was destroyed by Yashodharman. This was subsequently seized by a new dynasty of kshatriyas called Tak or Taxaka. According to historians, the Taxak Mori were the lords of Chittor from a very early period. After a few generations, the Guhilots supplanted them. From 725 to 735 AD, there were numerous defenders who appear to have considered the cause of Chittor their own, the Tak from Asirgarh. This race appears to have retained possession of Asirgarh for at least two centuries after this event and one of its chieftain Bappa Rawal was the most conspicuous leader in the lineage of Prithvi Raj. In the poems of Chandar he is called the "Standard, bearer, Tak of Asir."
 SIEGE OF 1303
Ala ud din Khilji, Sultan of Delhi, rallied his forces against Mewar, in 1303 AD. The Chittorgarh fort was till then considered impregnable and grand, atop a natural hill. But his immediate reason for invading the fort was his obsessive desire to capture Rani Padmini, the unrivalled beautiful queen of Rana Ratan Singh and take her into his harem. The Rana, out of politeness, allowed the Khilji to view Padmini through a set of mirrors. But this viewing of Padmini further fired Khilji’s desire to possess her. After the viewing, as a gesture of courtesy, when the Rana accompanied the Sultan to the outer gate, he was treacherously captured. Khilji conveyed to the queen that the Rana would be released only if she agreed to join his harem. But the queen had other plans. She agreed to go to his camp if permitted to go in a Royal style with an entourage, in strict secrecy. Instead of her going, she sent 700 well armed soldiers disguised in litters and they rescued the Rana and took him to the fort. But Khilji chased them to the fort where a fierce battle ensued at the outer gate of the fort in which the Rajput soldiers were overpowered and the Rana was killed. Khilji won the battle on August 26, 1303. Soon thereafter, instead of surrendering to the Sultan, the royal Rajput ladies led by Rani Padmini preferred to die through the Rajput’s ultimate tragic rite of Jauhar (self immolation on a pyre). In revenge, Khilji killed thirty thousand Hindus. He entrusted the fort to his son Khizr Khan to rule and renamed the fort as 'Khizrabad'. He also showered gifts on his son by way of
a red canopy, a robe embroidered with gold and two standards one green and the other black and threw upon him rubies and emeralds.
 He returned to Delhi after the fierce battle at the fort.

Khizr Khan’s rule at the fort lasted till 1311 AD and due to the pressure of Rajputs he was forced to entrust power to the Sonigra chief Maldeva who held the fort for 7 years. Hammir Singh, usurped control of the fort from Maldeva by “treachery and intrigue” and Chittor once again regained its past glory. Hammir, before his death in 1364 AD, had converted Mewar into a fairly large and prosperous kingdom. The dynasty (and clan) fathered by him came to be known by the name Sisodia after the village where he was born. His son Ketra Singh succeeded him and ruled with honour and power. Ketra Singh’s son Lakha who ascended the throne in 1382 AD also won several wars. His famous grandson Rana Kumbha came to the throne in 1433 AD and by that time the Muslim rulers of Malwa and Gujarat had acquired considerable clout and were keen to usurp the powerful Mewar state.
There was resurgence during the reign of Rana Kumbha in the 15th century. Rana Kumbha, also known as Maharana Kumbhakarna, son of Rana Mokal, ruled Mewar between 1433 AD and 1468 AD. He is credited with building up the Mewar kingdom assiduously as a force to reckon with. He built 32 forts (84 fortresses formed the defense of Mewar) including one in his own name, called Kumbalgarh. But his end came in 1468 AD at the hands of his own son Rana Udaysimha (Uday Singh I) who assassinated him to gain the throne of Mewar. This patricide was not appreciated by the people of Mewar and consequently his brother Rana Raimal assumed the reins of power in 1473. After his death in May 1509, Sangram Singh (also known as Rana Sanga), his youngest son, became the ruler of Mewar, which brought in a new phase in the history of Mewar. Rana Sanga, with support from Medini Rai (a Rajput chief of Alwar), fought a valiant battle against Mughal emperor Babar at Khanwa in 1527. He ushered in a period of prestige to Chittor by defeating the rulers of Gujarat and also effectively interfered in the matters of Idar. He also won small areas of the Delhi territory. In the ensuing battle with Ibrahim Lodi, Rana won and acquired some districts of Malwa. He also defeated the combined might of Sultan Muzaffar of Gujarat and the Sultan of Malwa. By 1525 AD, Rana Sanga had developed Chittor and Mewar, by virtue of great intellect, valour and his sword, into a formidable military state. But in a decisive battle that was fought against Babar on March 16, 1527, the Rajput army of Rana Sanga suffered a terrible defeat and Sanga escaped to one of his fortresses. But soon thereafter in another attack on the Chanderi fort the valiant Rana Sanga died and with his death the Rajput confederacy collapsed.
 SIEGE OF 1534
Bahadur Shah who came to the throne in 1526 AD as the Sultan of Gujarat besieged the Chittorgarh fort in 1534. The fort was sacked and, once again the medieval dictates of chivalry determined the outcome. Following the defeat of the Rana, it is said 13,000 Rajput women committed jauhar (self immolation on the funeral pyre) and 3,200 Rajput warriors rushed out of the fort to fight and die.
 SIEGE OF 1567
The final Siege of Chittorgarh came 33 years later, in 1567, when the Mughal Emperor Akbar invaded the fort. Akbar wanted to conquer Mewar, which was being ably ruled by Rana Uday Singh II, a fine prince of Mewar. To establish himself as the supreme lord of Northern India, he wanted to capture the renowned fortress of Chittor, as a precursor to conquering the whole of India. Shakti Singh, son of the Rana who had quarreled with his father, had run away and approached Akbar when the later had camped at Dholpur preparing to attack Malwa. During one of these meetings, in August 1567, Shakti Singh came to know from a remark made in jest by emperor Akbar that he was intending to wage war against Chittor. Akbar had told Shakti Singh in jest that since his father had not submitted himself before him like other princes and chieftains of the region he would attack him. Startled by this revelation, Shakti Singh quietly rushed back to Chittor and informed his father of the impending invasion by Akbar. Akbar was furious with the departure of Shakti Singh and decided to attack Mewar to humble the arrogance of the Ranas. In September 1567, the emperor left for Chittor, and on October 20, 1567, camped in the vast plains outside the fort. In the meantime, Rana Udai Singh, on the advice of his council of advisors, decided to go away from Chittor to the hills of Udaipur. Jaimal and Patta, two brave army chieftains of Mewar, were left behind to defend the fort along with 8,000 Rajput warriors under their command. Akbar laid siege to the fortress. The Rajput army fought valiantly and Akbar himself had narrowly escaped death. In this grave situation, Akbar had prayed for divine help for achieving victory and vowed to visit the shrine of the sufi saint Khwaja at Ajmer. The battle continued till February 23, 1568. On that day Jaymal was seriously wounded but he continued to fight with support from Patta. Jayamal ordered jauhar to be performed when many beautiful princesses of Mewar and noble matrons committed self-immolation at the funeral pyre. Next day the gates of the fort were opened and Rajput soldiers rushed out bravely to fight the enemies. Jayamal and Patta who fought bravely were at last killed in action. One figure estimates that 30,000 soldiers were killed in action. Akbar immediately repaired himself to Ajmer to perform his religious vow.
But in 1616, Jehangir returned Chittor fort to the Rajputs, when Maharana Amar Singh was the chief of Mewar. However, the fort was not resettled though it was refurbished several centuries later in 1905 during British Raj.
The fort which is roughly in the shape of a fish has a circumference of 13 km with a maximum width of 3 km and it covers an area of 700 acres. The fort is approached through a zig zag and difficult ascent of more than 1 km from the plains, after crossing over a bridge made in limestone. The bridge spans the Gambhiri River and is supported by ten arches (one has a curved shape while the balance have pointed arches). Apart from the two tall towers, which dominate the majestic fortifications, the sprawling fort has a plethora of palaces and temples (many of them in ruins) within its precincts.
The 305 hectares component site, with a buffer zone of 427 hectares, encompasses the fortified stronghold of Chittorgarh, a spacious fort located on an isolated rocky plateau of approximately 2 km length and 155m width.
It is surrounded by a perimeter wall 4.5 kilometres long, beyond which a 45° hill slope makes it almost inaccessible to enemies. The ascent to the fort passes through seven gateways built by the Mewar ruler Rana Kumbha (1433- 1468) of the Sisodia clan. These gates are called, from the base to the hill top, the Paidal Pol, Bhairon Pol, Hanuman Pol, Ganesh Pol, Jorla Pol, Laxman Pol, and Ram Pol, the final and main gate.
The fort complex comprises 65 historic built structures, among them 4 palace complexes, 19 main temples, 4 memorials and 20 functional water bodies. These can be divided into two major construction phases. The first hill fort with one main entrance was established in the 5th century and successively fortified until the 12th century. Its remains are mostly visible on the western edges of the plateau. The second, more significant defence structure was constructed in the 15th century during the reign of the Sisodia Rajputs, when the royal entrance was relocated and fortified with seven gates, and the medieval fortification wall was built on an earlier wall construction from the 13th century.
Besides the palace complex, located on the highest and most secure terrain in the west of the fort, many of the other significant structures, such as the Kumbha Shyam Temple, the Mira Bai Temple, the Adi Varah Temple, the Shringar Chauri Temple, and the Vijay Stambh memorial were constructed in this second phase. Compared to the later additions of Sisodian rulers during the 19th and 20th centuries, the predominant construction phase illustrates a comparatively pure Rajput style combined with minimal eclecticism, such as the vaulted substructures which were borrowed from Sultanate architecture. The 4.5 km walls with integrated circular enforcements are constructed from dressed stone masonry in lime mortar and rise 500m above the plain. With the help of the seven massive stone gates, partly flanked by hexagonal or octagonal towers, the access to the fort is restricted to a narrow pathway which climbs up the steep hill through successive, ever narrower defence passages. The seventh and final gate leads directly into the palace area, which integrates a variety of residential and official structures. Rana Kumbha Mahal, the palace of Rana Kumbha, is a large Rajput domestic structure and now incorporates the Kanwar Pade Ka Mahal (the palace of the heir) and the later palace of the poetess Mira Bai (1498-1546). The palace area was further expanded in later centuries, when additional structures, such as the Ratan Singh Palace (1528–31) or the Fateh Prakash, also named Badal Mahal (1885-1930), were added. Although the majority of temple structures represent the Hindu faith, most prominently the Kalikamata Temple (8th century), the Kshemankari Temple (825-850) the Kumbha Shyam Temple (1448) or the Adbuthnath Temple (15th- 16th century), the hill fort also contains Jain temples, such as Shringar Chauri (1448) and Sat Bis Devri (mid-15th century) Also the two tower memorials, Kirti Stambh (13th-14th century) and Vijay Stambha (1433-1468), are Jain monuments. They stand out with their respective heights of 24m and 37m, which ensure their visibility from most locations of the fort complex. Finally, the fort compound is home to a contemporary municipal ward of approximately 3,000 inhabitants, which is located near Ratan Singh Tank at the northern end of the property.
The fort has total seven gates (in local language, gate is called Pol), namely the Padan Pol, Bhairon Pol, Hanuman Pol, Ganesh Pol, Jodla Pol, Laxman Pol and the main gate named the Ram Pol (Lord Rama's Gate). All the gateways to the fort have been built as massive stone structures with secure fortifications for military defense. The doors of the gates with pointed arches are reinforced to fend off elephants and cannon shots. The top of the gates have notched parapets for archers to shoot at the enemy army. A circular road within the fort links all the gates and provides access to the numerous monuments (ruined palaces and 130 temples) in the fort.
During the second siege, Prince Bagh Singh died at the Padan Pol in 1535 AD. Prince Jaimal of Badnore and his clansman Kalla were killed by Akbar at a location between the Bhairon Pol and Hanuman Pol in the last siege of the fort in 1567 (Kalla carried the wounded Jaimal out to fight). Chhatris, with the roof supported by corbeled arches, have been built to commemorate the spots of their sacrifice. Their statues have also been erected, at the orders of Emperor Akbar, to commemorate their valiant deaths. At each gate, cenotaphs of Jaimal (in the form of a statue of a Rajput warrior on horseback) and Patta have also been constructed. At Ram Pol, the entrance gate to the fort, a Chaatri was built in memory of the 15 year old Patta of Kelwa, who had lost his father in battle, and saw the sword yielding mother and wife on the battle field who fought valiantly and died at this gate. He led the saffron robed Rajput warriors, who all died fighting for Mewar’s honour. Suraj Pol (Sun Gate) provides entry to the eastern wall of the fort. On the right of Suraj Pol is the Darikhana or Sabha (council chamber) behind which lie a Ganesha temple and the zenana (living quarters for women). A massive water reservoir is located towards the left of Suraj Pol. There is also a peculiar gate, called the Jorla Pol (Joined Gate), which consists of two gates joined together. The upper arch of Jorla Pol is connected to the base of Lakshman Pol. It is said that this feature has not been noticed anywhere else in India. The Lokota Bari is the gate at the fort’s northern tip, while a small opening that was used to hurl criminals into the abyss is seen at the southern end.
The Vijay Stambha (Tower of Victory) or Jaya Stambha, called the symbol of Chittor and a particularly bold expression of triumph, was erected by Rana Kumbha between 1458 and 1468 to commemorate his victory over Mahmud Shah I Khalji, the Sultan of Malwa, in 1440 AD. Built over a period of ten years, it raises 37.2 metres over a 4.4 m2 base in nine stories accessed through a narrow circular staircase of 157 steps (the interior is also carved) up to the 8th floor, from where there is good view of the plains and the new town of Chittor. The dome, which was a later addition, was damaged by lightning and repaired during the 19th century. The Stamba is now illuminated during the evenings and gives a beautiful view of Chittor from the top.
Kirti Stambha (Tower of Fame) is a 22 metres high tower built on a 9.1 m base with 4.6 m at the top, is adorned with Jain sculptures on the outside and is older (probably 12th century) and smaller than the Victory Tower. Built by a Bagherwal Jain merchant Jijaji Rathod, it is dedicated to Adinath, the first Jain tirthankar (revered Jain teacher). In the lowest floor of the tower, figures of the various tirthankars of the Jain pantheon are seen in special niches formed to house them. These are digambara monuments. A narrow stairway with 54 steps leads through the six storeys to the top. The top pavilion that was added in the 15th century has 12 columns.
At the entrance gate near the Vijaya Stamba, Rana Kumbha's palace (in ruins), the oldest monument, is located. The palace included elephant and horse stables and a temple to Lord Shiva. Maharana Udai Singh, the founder of Udaipur, was born here; the popular folk lore linked to his birth is that his maid Panna DaiPanna Dhai saved him by substituting her son in his place as a decoy, which resulted in her son getting killed by Banbir. The prince was spirited away in a fruit basket. The palace is built with plastered stone. The remarkable feature of the palace is its splendid series of canopied balconies. Entry to the palace is through Suraj Pol that leads into a courtyard. Rani Meera, the famous poetess saint, also lived in this palace. This is also the palace where Rani Padmini, consigned herself to the funeral pyre in one of the underground cellars, as an act of jauhar along with many other women. The Nau Lakha Bandar (literal meaning: nine lakh treasury) building, the royal treasury of Chittor was also located close by. Now, across from the palace is a museum and archeological office. The Singa Chowri temple is also nearby.
Located near Rana Khumba palace, built by Rana Fateh Singh, the precincts have modern houses and a small museum. A school for local children (about 5,000 villagers live within the fort) is also nearby.
A spring feeds the tank from a carved cow’s mouth in the cliff. This pool was the main source of water at the fort during the numerous sieges.
Padmini's Palace or Rani Padmini's Palace is a white building and a three storied structure (a 19th-century reconstruction of the original). It is located in the southern part of the fort. Chhatris (pavilions) crown the palace roofs and a water moat surrounds the palace. This style of palace became the forerunner of other palaces built in the state with the concept of Jal Mahal (palace surrounded by water). It is at this Palace where Alauddin was permitted to glimpse the mirror image of Rani Padmini, wife of Maharana Rattan Singh. It is widely believed that this glimpse of Padmini's beauty besotted him and convinced him to destroy Chittor in order to possess her. Maharana Rattan Singh was killed and Rani Padmini committed Jauhar. Rani Padmini's beauty has been compared to that of Cleopatra and her life story is an eternal legend in the history of Chittor. The bronze gates to this pavilion were removed and transported to Agra by Akbar.
Close to Kirti Sthamba is the Meera Temple, or the Meerabai Temple. Rana Khumba built it in an ornate Indo–Aryan architectural style. It is associated with the mystic saint-poet Mirabai who was an ardent devotee of Lord Krishna and dedicated her entire life to His worship. She composed and sang lyrical bhajans called Meera Bhajans. The popular legend associated with her is that with blessings of Krishna, she survived after consuming poison sent to her by her evil brother-in-law. The larger temple in the same compound is the Kumbha Shyam Temple (Varaha Temple). The pinnacle of the temple is in pyramid shape. A picture of Meerabai praying before Krishna has now been installed in the temple.
Across from Padmini’s Palace is the Kalika Mata Temple. Originally, a Sun Temple dated to the 8th century dedicated to Surya (the Sun God) was destroyed in the 14th century. It was rebuilt as a Kali temple.
Another temple on the west side of the fort is the ancient Goddess Tulja Bhavani Temple built to worship Goddess Tulja Bhavani is considered sacred. The Tope Khana (cannon foundry) is located next to this temple in a courtyard, where a few old cannons are still seen.
The fort and the city of Chittorgarh host the biggest Rajput festival called the "Jauhar Mela". It takes place annually on the anniversary of one of the jauhars, but no specific name has been given to it. It is generally believed that it commemorates Padmini’s jauhar, which is most famous. This festival is held primarily to commemorate the bravery of Rajput ancestors and all three jauhars which happened at Chittorgarh Fort. A huge number of Rajputs, which include the descendants of most of the princely families, hold a procession to celebrate the Jauhar. It has also become a forum to air one's views on the current political situation in the country.