தொல்காப்பியம் – செய்யுளியல் ஓர் அறிமுகம்

தமிழில் இன்று நமக்குக் கிடைக்கும் மிகத் தொன்மையான இலக்கண நூல் தொல்காப்பியம் ஆகும். தொல்காப்பியர் இயற்றிய இந்நூல் எழுத்து, சொல், பொருள் என மூன்று அதிகாரங்களைக் கொண்டது. இதில் மூன்றாவது அதிகாரமான பொருளதிகாரத்தில் இடம்பெற்றுள்ள எட்டாவது இயல்தான் 'செய்யுளியல்'.

செய்யுளியல் என்பது தமிழ் யாப்பிலக்கணத்தின் (கவிதை இயற்றும் முறை) ஆணிவேராகத் திகழும் ஒரு முக்கியப் பகுதியாகும். கவிதை அல்லது பாட்டு எவ்வாறு அமைய வேண்டும், அதன் உறுப்புகள் யாவை, பாக்களின் வகைகள் யாவை என்பதை விரிவாகவும் நுட்பமாகவும் இந்த இயல் விளக்குகிறது.

செய்யுளியல் குறித்த சில முக்கியத் தகவல்களைக் கீழே காண்போம்:

1. செய்யுள் உறுப்புகள் (34 உறுப்புகள்)

பிற்காலத்தில் வந்த யாப்பிலக்கண நூல்கள் (உதாரணமாக: யாப்பருங்கலக்காரிகை) செய்யுளின் உறுப்புகளாக எழுத்து, அசை, சீர், தளை, அடி, தொடை ஆகிய ஆறு உறுப்புகளை மட்டுமே கூறுகின்றன. ஆனால் தொல்காப்பியர் செய்யுளுக்கு 34 உறுப்புகளைக் குறிப்பிடுகிறார்.

மாத்திரை, எழுத்து, அசை, சீர், அடி, யாப்பு, மரபு, தூக்கு, தொடை, நோக்கு, பா, அளவியல், திணை, கைகோள், கூற்று, கேட்போர், களன், காலம், பயன், மெய்ப்பாடு, எச்சம், முன்னம், பொருள், துறை, மாட்டு, வண்ணம் உள்ளிட்ட 34 கூறுகளையும் ஒரு கவிதையின் முழுமையான பரிமாணங்களாக அவர் பார்க்கிறார்.

2. அடிப்படை யாப்பு உறுப்புகள்

• அசை: எழுத்துகள் இணைந்து அசையாகும். இதனை நேரசை, நிரையசை என தொல்காப்பியர் பிரிக்கிறார். (பிற்கால 'புணர்ச்சி அசை' போன்றவற்றை அவர் குறிப்பிடவில்லை).
• சீர்: அசைகள் இணைந்து சீர் உருவாகும். ஓரசைச்சீர், ஈரசைச்சீர், மூவசைச்சீர், நாலசைச்சீர் என இவை வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
• அடி: சீர்கள் இணைந்து அடிகளாகும். (குறளடி, சிந்தடி, அளவடி, நெடிலடி, கழிநெடிலடி).
• தொடை: பாடலின் ஓசை நயத்திற்கும் அழகுக்கும் காரணமான மோனை (முதல் எழுத்து ஒன்றி வருதல்), எதுகை (இரண்டாம் எழுத்து ஒன்றி வருதல்), முரண் உள்ளிட்ட தொடை நயங்களைச் செய்யுளியல் விவரிக்கிறது.

3. பா வகைகள்

தொல்காப்பியர் அடிப்படையில் நான்கு வகையான பாக்களைக் குறிப்பிடுகிறார்:

1. ஆசிரியப்பா (அகவலோசை கொண்டது - சங்க இலக்கியங்கள் பலவும் இவ்வடிவிலேயே உள்ளன).
2. வெண்பா (செப்பலோசை கொண்டது - அறநூல்கள் எழுதப் பயன்பட்டது).
3. கலிப்பா (துள்ளலோசை கொண்டது).
4. வஞ்சிப்பா (தூங்கலோசை கொண்டது).

இவை தவிர, வெவ்வேறு பாக்களின் கலவையாக வரும் 'மருட்பா' என்றொரு வகையையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

4. செய்யுளியலின் தனிச்சிறப்பு

பிற்கால யாப்பிலக்கண நூல்கள் பாடலின் "கட்டமைப்பை" (Structure) மட்டுமே இலக்கணமாகக் கூறின. ஆனால், தொல்காப்பியர் பாடலின் வடிவத்தோடு, அதன் உள்ளடக்கத்தையும் (Content) இணைத்தே இலக்கணம் வகுத்தார்.

ஒரு பாட்டு எந்தத் திணையில் (அகமா, புறமா), எந்தக் கைகோளில் (களவா, கற்பா) பாடப்படுகிறது, அதை யார் கூறுகிறார்கள் (கூற்று), யாருக்குக் கூறுகிறார்கள் (கேட்போர்), என்ன பயன் கருதிப் பாடப்படுகிறது போன்ற உளவியல் மற்றும் சூழலியல் கூறுகளையும் செய்யுளின் இலக்கணமாகவே தொல்காப்பியர் இணைத்துப் பார்த்தது உலக இலக்கிய வரலாற்றிலேயே ஒரு தனித்துவமான அணுகுமுறையாகும்.

5. வனப்புகள்

செய்யுளின் அழகியல் கூறுகளாக எட்டு வனப்புகளைத் தொல்காப்பியர் பட்டியலிடுகிறார். அவை: அம்மை, அழகு, தொன்மை, தோல், விருந்து, இயைபு, புலன், இழைபு என்பனவாகும். ஒரு சிறந்த இலக்கியப் படைப்பு இந்த வனப்புகளில் ஏதேனும் ஒன்றைப் பெற்றிருக்க வேண்டும் என்பது அவர் கருத்து.

முடிவுரை: தொல்காப்பியத்தின் செய்யுளியல் வெறும் ஓசைக்கான இலக்கணம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு கவிதையின் உயிர், உடல், உணர்ச்சி ஆகிய மூன்றையும் ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு முழுமையான கவிதைச் சாத்திரமாகும் (Poetics). இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே தமிழர்கள் கவிதை படைப்பதில் எவ்வளவு நுட்பமான அறிவியல் மற்றும் கலையியல் பார்ையைக் கொண்டிருந்தார்கள் என்பதற்குச் 'செய்யுளியல்' ஒரு தலைசிறந்த சான்றாகும்.