அஜித்தின் 'நேர்கொண்ட பார்வை' விமர்சகரின் மதிப்புரைகள்

Nakkheeran

நிமிர்ந்த நன்னடை நேர்கொண்ட பார்வையும்...' எனத் தொடங்கும் புதுமைப் பெண்கள் குறித்த பாரதியின் வார்த்தைகளை விட இந்தப் படத்துக்குப் பொருத்தமான டைட்டில் கிடைக்காது. காலம்தோறும் தமிழ் சினிமா பெண்ணியம் பேசிவந்துள்ளது. வெகு சில படங்களைத் தவிர பெரும்பாலான படங்கள் பெண்களுக்கு அறிவுரை சொல்வதாகவோ அல்லது ஒழுக்கமான ரௌத்திரமான நாயகிகள் ஆண்களுக்கு அறிவுரை சொல்வதாகவோதான் அமைந்திருந்தன. 'பொண்ணுன்னா இப்படி இருக்கணும், அப்படி இருக்கணும்' என்று சொல்லும் படங்களைப் பார்த்து வளர்ந்த நம்மை 'பெண் எப்படி இருந்தாலும் அவளிடம் அத்து மீற உனக்கு உரிமை இல்லை, அவள் 'நோ' சொன்னால் அதன் அர்த்தம் 'நோ'தான்' என்று நிற்க வைத்து நெற்றியில் அடித்துச் சொல்ல வந்திருக்கிறது 'நேர்கொண்ட பார்வை'.

 

 வன்புணர்வுக்கு உள்ளாக்கப்படும் பெண், அணிந்திருந்த உடையைப் பொறுத்து நீதி சொல்லும் மனங்கள் நிறைந்த ஒரு சமூகத்திடம் "ஜீன்ஸ் டீ-ஷர்ட் அணிந்தாலும் சிரித்துப் பேசினாலும் உடனமர்ந்து மது அருந்தினாலும் அவள் மீது அத்துமீற உனக்கு உரிமை இல்லை" என்று அறிவுரை வசனங்களாக அல்லாமல் அழுத்தமான தர்க்கங்களால் பேசும் 'நேர்கொண்ட பார்வை' இந்தக் காலகட்டத்துக்கு மிக மிக அவசியமான படம். ஏன் இந்தக் காலகட்டத்துக்கு அவசியம்? இது பெண்கள் வெளியே வந்து, ஆண்களுக்கிணையாக சம்பாதிக்கும், ஆண்களுக்கிணையாக பொறுப்புகள் சுமக்கும், ஆண்களுக்கிணையாக மகிழ்ச்சி தேடும் காலம். பெண்கள் தங்கள் காதலை, காமத்தை, விருப்பங்களை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கியிருக்கும் காலம். 'அது தவறு, அவர்கள் அப்படி இருக்கக்கூடாது, இன்னும் அவர்கள் ஆண்களுக்குக் கீழ்தான், வெளியே சுற்றுபவள் அறைக்குள்ளும் ஒத்துழைப்பாள்' என்ற எண்ணம் உள்ள ஆண்களும் கணிசமாக வாழும் காலம். இப்படி ஒரு டிரான்ஷிஷன் காலகட்டத்தில் "ஒரு பொண்ணு குடிச்சா அவ கேரக்டர் சரியில்ல, ஒரு பையன் குடிச்சா அது வெறும் உடல்நலத்துக்கு ஆபத்து மட்டுமா? குடி தப்புன்னா அதை யார் செஞ்சாலும் தப்புதான்" என்று எடுத்துச் சொல்லும் ஒரு ஜனரஞ்சகப் படம் அத்தியாவசியம்தான். இந்தப் பாடத்தை பள்ளியோ, பெற்றோரோ சொல்லாத இடத்தில் ஒரு படம் சொன்னால், அதை பாராட்ட வேண்டும். அறிமுகமோ, நட்போ, காதலோ, காமமோ வெளிப்படுத்தவும் மறுக்கவும் பெண்ணுக்கு உரிமை உண்டு என்பதை ஆண்களுக்கு சொல்லித்தர வேண்டும்தானே? நட்பு, காதல் என்று நம்பி உடன் வந்த பெண்களை பிற காமுக வெறியன்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளக்கூடாது, அவள் பண்டமல்ல, அவளை அடிக்கக்கூடாது, அதை வீடியோ எடுத்து மிரட்டக்கூடாது என்று பொள்ளாச்சி, கோவை, மதுரை, திருநெல்வேலி, கன்னியாகுமரி, திண்டிவனம், திருத்தணி, திருச்சி என தமிழகமெங்கும் அரங்கு அதிரப் பேசும் ஒரு படம் தேவைதானே?

பெண்களுக்கான அறிவுரை சொல்லும் படங்களைக் கடந்து பெண்கள் குறித்த அறிவை சமகால இளைஞர்களுக்கு சொல்லும் புதிய பார்வை, இந்த 'நேர்கொண்ட பார்வை'. இது பெண்களுக்கான படமல்ல, ஆண்களுக்கான, பெண்கள் குறித்த படம். பெண்களும் பார்க்கலாம். குறைகளைத் தாண்டி நோங்கிய தாக்கத்தை கிட்டத்தட்ட தந்துவிட்டது இந்த 'நேர்கொண்ட பார்வை'. இனி பெண்கள் குறித்த நம் பார்வையை பரிசீலனை செய்யவேண்டும்.        

Geeta Ilangovan

`பிங்க்' பெண்ணியப் பார்வையில் எடுக்கப் பட்ட ஆகச் சிறந்த இந்திப் படம். அதன் மையப் பொருள் மாறாமல் (அஜித்துக்காக சேர்க்கப்பட்ட காதல்&ஆக்சன் பகுதிகளை மன்னித்துவிடலாம்) அருமையாக தமிழில் எடுத்திருக்கும் இயக்குனர் வினோத், நடிகையர் ஷ்ரத்தா, ஆண்ட்ரியா, அபிராமி, முக்கிய கதாபாத்திரத்தில் துணிச்சலாக நடித்திருக்கும் அஜித் மற்றும் மொத்த குழுவுக்கும் வாழ்த்துகளும், அன்பும் 💐

ஒரு பெண்ணுக்கு ஏதேனும் அநீதி - வன்புணர்வு, பாலியல் துன்புறுத்தல் உட்பட - இழைக்கப்பட்டால், அவளுக்கு குற்றமிழைத்தவர்களுக்கு தண்டனை வாங்கிக் கொடுப்பதை விட, சமுதாயத்தின் "ஒழுக்கக் கண்ணாடி"யை அணிந்து கொண்டு, பாதிக்கப்பட்ட அந்தப் பெண் `ஒழுக்கமானவளா' என்று ஆளாளுக்கு ஆராய்ந்து தீர்ப்பு சொல்வார்கள்.

அவள் அணிந்திருக்கும் உடை, நேரத்துக்கு வீட்டுக்கு வருகிறவளா இல்லை இரவு தாமதாக வருவாளா, தனியாக வசிக்கும் பெண் என்றால் ஆண்கள் யாரெல்லாம் வந்து போவார்கள், யாரோடு வெளியே போகிறாள், எங்கே போகிறாள், எந்த நேரத்தில் போகிறாள், குடிக்கிறவளா, ஆண்களுடன் சிரித்து பேசுகிறவளா, விவாகரத்து ஆன ஆணுடன் உறவில் இருக்கிறவளா, பலபேருடன் உறவில் இருந்தவளா, கன்னித்தன்மை இழந்தவளா... இத்தியாதி... இத்தியாதி.... இதைப் போல இன்னும் பல. இது சமயத்துக்கு தகுந்தாற் போல மாறும். இதில் ஒரு மாற்று குறைந்தால் கூட `அவளைப் பத்தி தெரியாதா ?' என்று கிழித்து தொங்க விடுவார்கள். `அவளுக்கு இது மாதிரி நடக்கறது பெரிய விசயமில்லை' என்பது போல குற்றத்தை மழுங்கடித்து, குற்றவாளி ஆணை மறந்தே விடுவார்கள்... அப்புறம் எங்கே தண்டனையைப் பற்றி யோசிப்பது ?
`நீங்கள் சொல்லும் "அத்தனை ஒழுக்க விதிகளை"யும் மீறும் ஒரு பெண்ணாக இருந்தாலும், அவள் அனுமதியின்றி அவளை தொடக்கூடாது. அது தண்டனைக்கு உரிய குற்றம். அவள் உடல் மீதான உரிமை அவளுக்கு மட்டும் தான்' என்று பொட்டில் அடித்துச் சொல்கிறது படம்.
பொது சமுதாயம், ஊடகம், காவல்துறை, நீதித்துறை எல்லோரும் `women of objectionable character' என்ற மூளைச்சலவையால், காலங்காலமாக பாதிக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்குத் தெளிவாக பாடம் எடுக்கிறது இந்தப் படம்.
இந்த உரையாடலை எங்காவது ஆரம்பிக்க வேண்டும். `நேர் கொண்ட பார்வை' அதனை இங்கு துவக்கியிருக்கிறது <3
பாருங்க தோழர்களே !

The Ten Most Intelligent Horror Films of The 21st Century

That a horror film can be considered intelligent is a fact taken for granted today; but it hasn’t always been so. The horror genre has a bit of a spotty history when it comes to receiving respect and the requisite funding needed to earn that esteem. In the early days of cinema, horror films tended to be kept out of the celebratory spotlight and relegated to the corner of the public stage normally reserved for various sideshows. While careening from sensationalism to extravagance to camp to outright silliness, Scare fare has persistently sought equal footing in the cinematic market.

With the passing years has come increased acclaim for the horror films that strive to “get it right,” and many of these now rank among the most elite movies. The 21st century has carried on that trend, and produced a number of classic entries into the horror canon. Here are ten of the smartest and most elegant efforts of the current century’s first twenty years.

10. A Dark Song (2016) – Liam Gavin

In a genre overflowing with oversimplified and dumbed down magic, A Dark Song stands out from the crowd. A quintessential example of a thinking person’s horror film, it spells out its magic in the best possible way – not by watering it down, but rather by presenting it in as much thorough detail as a movie script can contain. In fact, it’s one of the most accurate presentations of ritual magic ever put on screen.

A grieving mother hires an occultist to help her contact the ghost of her dead son, and the two move to an isolated house to begin a months-long magic ritual. At the end of the rigorous rite, the occultist promises, the mother will gain her wish. The magical process turns out to be difficult and exhausting, and after several months tempers start to flare and isolation takes its toll. The magic will get results, but can the pair stick with the program carefully enough to get the results they want? Either way, A Dark Song builds to an unforgettable climax that’s worth the wait.

9. The Village (2004) – M. Night Shyamalan

Though scores of self-styled horror critics dismissed The Village for failing to live up to their own preconceived notions of what it should be, many serious students of cinema recognized that it contains more than meets the eye.

Those willing to approach the film on its own substantial merits will find a remarkably astute analysis of the psychology of fear and the mechanisms of cult control. Couple these intelligent themes with an engaging storyline, and the result is one of the smartest recent films in the horror genre.

The setting is a quiet village in the woods where residents live a simple rural existence. All seems idyllic, but we soon learn that the woods surrounding the village are home to terrifying creatures which the villagers live in constant fear of.

The locals have formed a truce with the creatures based on humans staying out of the woods, but when one of their own becomes dangerously sick the villagers have to find medicine somewhere. The situation leads to a confrontation with the creatures which challenges the worldview of all who live in the village.

8. The VVitch (2015) – Robert Eggers

The Witch has a decidedly retro horror feel while still managing to succeed as a modern classic. Refusing to compromise its own voice, it’s a film that escapes easy categorization and description. What’s certain is that The Witch is understated and elegant while remaining genuinely unsettling. Through its choice of language, which is minimalistic and eloquent, the movie immediately pulls the viewer into its own universe, where anything is possible.

In 17th century New England, a local family decides to leave their insular church congregation and start a new life outside the community. The church elders declare that evil and trouble will certainly follow the family, and when things start to go wrong, appearances agree.

When a tragedy befalls the secluded family, suspicions flare among the family members, and even accusations of witchcraft start to fly. Has the family in fact been cursed, or has isolation loosened their grip on reality? Waiting to discover the answer is a cinematic pleasure in The Witch.

7. The Wailing (2016) – Na Hong-jin

When a Japanese man comes to live in a South Korean town, he keeps to himself and lives a quiet life. But, coinciding with his arrival, a strange sickness breaks out in the village, and the stranger comes under immediate suspicion. A police investigator tackles the case with an open mind, but is quickly deluged with wild stories about the mysterious newcomer. As the body count increases, paranoia and fear threaten the sanity and the lives of all involved.

This South Korean film delivers its terror with a double-edged sword: not only does it depict genuinely frightening physical events, it also dives into the dangerous psychological realms of paranoia and suspicion. Delving into themes of Eastern mythology, The Wailing shows itself to be a supremely literate movie while still unleashing plenty of frights upon those who dare to undertake a viewing.

6. The Devil’s Backbone (2001) – Guillermo del Toro

Horror master Guillermo del Toro helped to build his considerable reputation with this chilling classic. As always, del Toro’s horror film is both stylish and terrifying, with neither quality being diminished by the presence of the other. And while its message, partly relating to the events of the Spanish Civil War, is undeniably intelligent, The Devil’s Backbone never sacrifices the importance of the narrative at hand.

The Devil’s Backbone presents a young orphan boy named Carlos who is sent to the Santa Lucia School for training and care. The tenants of the school are a mixture of kindness, apathy, and hostility, but Carlos soon realizes that his new home houses dangerous secrets. The ghost of another boy stalks the halls, and may hold answers to the mysteries of the school.

5. Under the Skin (2013) – Jonathan Glazer

Jonathan Glazer’s enigma of a film is one sure to get under your skin – but only after it blows away all your expectations. With a story as seductive as its mysterious protagonist, Under the Skin explores brave new cinematic territory and makes no apologies for its ambitious vision.

If the idea of an otherworldly creature (disguised as Scarlett Johansson) driving around the Scottish countryside in a van and luring men into her vehicle sounds intriguing, then this is the movie for you.

But it’s not only the boldness of its plot that makes Under the Skin a modern classic; it’s also the deftness of its direction and the skill of its execution. This is understated directing at its finest, with director Jonathan Glazer content to withdraw from the forefront and let the strength of the story carry the day. And Scarlett Johansson delivers a career defining performance as the unfathomable stalker of human prey.

Best of all, Under the Skin knows that it’s a smart film, and refrains from exposition and amateur efforts to explain either itself or its meditation on human nature. An intensely horrific film that’s also the definition of smart art, this is a movie to be intellectually and emotionally experienced.

4. Let the Right One In (2008) – Tomas Alfredson

A vampire film that barely references its topic, Let Me In takes vampirism back to its roots – without the sexiness, the clichés, and the glamour of what is essentially the life of a leech.

At the center of the story is a lonely, bullied 12-year-old boy who strikes up a close friendship with and finds an emotional refuge in his new neighbor – a girl who only makes her appearances at night. As the two kids grow closer, it becomes apparent that the girl has something to hide; her oddly specific rules about when and where she can go begin to annoy her new friend who thought he had found a kindred spirit.

Let Me In is a highly intelligent Swedish film that addresses a typically sensational subject without sensationalism. It’s a movie made for adults that takes an honest look at the concept of vampirism, and follows its implications through to their logical conclusions. It’s also a touching story about human loneliness and connection, viewed through the eyes of two characters at sensitive stages in their lives.

3. Midsommar (2019) – Ari Aster

Carrying the torch of folk horror in fine style, Midsommar burst onto the scene in 2019. Following in the footsteps of the sub-genre’s classics like The Wicker Man and Night of the Demon, Midsommar can hold its head high in such elite company. Proving that the appeal of folk horror remains alive in the 21st century, it’s a film with the potential to inspire future followers of its own.

The pastoral setting in Midsommar is Sweden, where a yearly festival has drawn a young American couple for a visit. But (in case you didn’t see it coming), things quickly take a darker turn for the couple. Finding themselves in hostile territory, they embark upon a struggle for their very lives. Midsommar is a gorgeous film, and it’s another intriguing chapter in the career of director Ari Aster.

2. Suspiria (2018) – Luca Guadagnino

Fans of Dario Argento’s 1977 classic, Suspiria, weren’t exactly pining for a remake, but in 2018 they got one anyway. Argento’s fellow Italian director, Luca Guadagnino, defied expectations by reworking the beloved horror shocker for a new generation of moviegoers. Though the effort was bound to be enormously divisive, the ambitious Suspiria “2.0” manages to position itself as both respectful and rebellious… at once vintage and visionary.

This remake isn’t afraid to add considerable psychological depth to its main characters. The Suzy Bannion who shows up on the steps of the Tanz Dance Academy in this version has a detailed backstory and an unhappy home which she hopes the academy and its inhabitants can replace.

Likewise, Madame Blanc is a more fleshed out character who plays a crucial role in the psychological development of Suzy. As for the suspected witches – well, we see a lot more of their previously hidden nocturnal activities. It’s a smart movie on its own, and as a remake of a beloved classic Suspiria succeeds as well as we could have hoped.

1. Mother! (2017) – Darren Aronofsky

Darren Aronofsky’s heavily allegorical film is one that divided audiences across the world, and it’s easy to see why. However, few accused it of not being a smart movie… though many may assert that it was a bit too smart for its own good. But even if Mother! comes off a bit heavy-handed in places, it’s undeniably an intelligent film ripe for analysis. The fact that a wide variety of interpretations have been applied to the story is itself a testament to the depth of its content – quality art will always appear a little differently to each observer.

The basic setup is a deceptively simple one, far removed from its obvious allegorical implications. A married couple lives peacefully in a remote house, without a neighbor in sight. But one day some surprise guests show up at their door, bringing turmoil with them. Life in the house escalates into a hellish whirlpool of chaos that has to be seen to be believed. Mother! is a film with enormous social, philosophical, and religious implications, and you’ll need to watch it twice.
Thanks  http://www.tasteofcinema.com

குஞ்சு தெய்வம் (kunju deivam)எனும் மலையாள திரை மொழி

Little Joseph is a mischief maker who hates school, dreads exams and wouldn't mind praying to God for somebody's death if that means getting a chance to skip school! One fine day, God answers Joseph's prayers - the only problem is that it was Joseph's grandfather who passed away. A guilt-ridden Joseph is convinced that he is responsible for the demise of his grandpa, and decides to redeem himself by saving someone from death - not only through prayers, but also by the virtue of his deeds.

Among the animated loudmouth child roles in Malayalam, Adish's Ouseppachan comes as a whiff of fresh air. Hope more such stories about love and humanity are told from a child's perspective, without compromising on charm and innocence. 

The movie has no hair-raising moments, high action scenes or peppy songs, but leaves you a little emotional and lost. If you want to take a stroll down childhood and if you still believe in miracles, watch Kunju Daivam; Jeo Baby and Adish won't disappoint you. Walk in with a smile and take home happy, hope-filled memories.

An ode to the age of innocence, Oru Kunju Daivam tells the story of a spirited boy and his little world full of miracles.

மலையாளத்திலிருந்து மனம் முழுவதும் நிறைந்திருக்கும் ஒரு அற்புதமான திரை மொழி குஞ்சு தெய்வம்.

குறிப்பிட்ட சில கதா பாத்திரங்கள் மட்டுமே திரையில் வருகிறார்கள்.ஒரு பாடசாலை தேவாலயம் ஒன்று பாதிரியார் இன்னும் சில மனிதர்கள்.படம் முழுவதும் நிறைந்திருக்கும் அந்த சிறிய பையன் குழந்தை என்றும் வைத்துக் கொள்ளலாம் .

அவனும் அவன் தாத்தாவுக்குமான உரையாடல்கள் குறும்பும் கொண்டாட்டமுமாய் நீளும் அவன் பொழுதுகள்.

சைக்கிலில் தன் ஊர் முழுவதும் சுற்றி வரும் அவன் வாழ்வில் சந்திக்கும் போலி முகங்களை வாழ்வு அவனுக்கு கற்றுக் கொடுக்கிறது.

படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியும் நம்மை நகர விடாமல் கட்டிப் போட்டு விடும் காட்சி படிமங்கள் சுள்ளென நகரும் திரைக் கதை .இசையும் பாடலும் ஒளிப்பதிவோடு இணைந்து ஒரு காவியமாய் விரியும் திரை மொழி.

சிறுவர்களும் பெரியவர்களும் அவசியம் பார்க்க வேண்டும் இந்த திரைப்படத்தோடு சென்ற வாரம் என் மகனுடன் பார்த்த அவெஞ்சர்ஸ் எண்ட் கேம் என்ற திரைப் படத்தை ஒப்பிட்டு பார்க்கிறேன் .இது மனிதர்கள் வாழ்வை சொல்ல அது அதீதமான கற்பனைக்குள் சிறுவர்களை தள்ளுகிறது.

திரைப் படம் என்பது சின்ன சின்ன விடயங்களால் கட்டி எழுப்பப் படும் காவியம்

குஞ்சு தெய்வம் என் மனம் முழுவதையும் நிறைத்திருக்கிறான்.

Balasingam Sugumar

தமிழ் சினிமாவின் முக்கியமான இயக்குநர்களில் ஒருவரான மகேந்திரன்

தமிழ் சினிமாவின் முக்கியமான இயக்குநர்களில் ஒருவரான மகேந்திரன் ஜயா அவர்கள் உடல்நலக் குறைவால் சென்னையில் காலமானார். ஆழ்ந்த இரங்கல்.

மகேந்திரன் ஜயா - பிறப்பு: சூலை 25, 1939 இறப்பு: ஏப்ரல் 2, 2019 புகழ் வாய்ந்த தமிழ்த் திரை இயக்குநர்களுள் ஒருவர். இவரது இயற்பெயர் ஜெ. அலெக்சாண்டர். மென்மையான உணர்வுகள் இழையோடும் ஆழமான கதைக்காகவும், அழகுணர்ச்சி மிகு காட்சியமைப்புகளுக்காகவும் இவரது திரைப்படங்கள் புகழ் பெற்றவை.

மகேந்திரன், புதுமைப்பித்தனின் சிற்றன்னை என்ற சிறுகதையினை அடிப்படையாகக் கொண்டு, உதிரிப்பூக்கள் என்ற திரைப்படத்தை இயக்கினார். இது தமிழ் திரையுலக வரலாற்றின் மிகச் சிறந்த படங்களில் ஒன்றாக கருதப்படுகிறது.
எம்.ஜி.ஆரை கதாநாயகனாக வைத்து பொன்னியின் செல்வன் நாவலை திரைப்படமாக்க திரைகதை, வசனம் போன்றவற்றை எழுதிவைத்தார். ஆனால் பல்வேறு காரணங்களால் இதனை திரைப்படமாக்க முடியாமல் போனது.
"நீங்கள் என்ன வேலை செய்தாலும், எதில் ஈடுபட்டு இருந்தாலும், உங்களைச் சுற்றி நடக்கிற எல்லாமே கதைகள்தான். சுற்றி இருக்கிற ஒவ்வொருவரும் பாத்திரங்கள்தான். அதைக் கவனிப்பதும் தேர்ந்தெடுப்பதும் மட்டும்தான் உங்கள் காரியம். அதைக் கைக்கொண்டு விட்டால், அதன் பின் ஒவ்வொரு விநாடியும் நீங்கள் கூர் தீட்டப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கிறீர்கள் என்பதுதான் உண்மை. நீங்கள் நடிகனாக விரும்பலாம், டைரக்டர் ஆக விரும்பலாம், கதை - வசனமோ, பாடலோ எழுத விரும்பலாம். எதுவாக ஆக விரும்பினாலும் உங்களுக்கான கச்சாப் பொருட்கள் உங்களைச் சுற்றி நிகழ்கிற சம்பவங்களிலும் உலவுகிற மனிதர்களிடத்திலும் இருக்கின்றன."
- மகேந்திரன்.

சினிமா கனவுடன் அலைபவர்களுக்கு

 Thiru Vasagam

அவருடைய திரைப்படங்களை விடவும் அவருடைய இந்த புத்தகத்தை அவ்வளவு நெருக்கமாக உணர்கிறேன்.

எப்போதெல்லாம் மனம் தளர்ந்து போகிறேனோ அப்போதெல்லாம் இந்த புத்தகம் ஆதூரத்துடன் அணைத்து ஆறுதல் சொல்கிறது.
கண்ணீர் துளிகளை துடைத்து விடுகிறது.

குறிப்பாக ' சினிமா கனவுடன் அலைபவர்களுக்கு' என்கிற முதல் அத்தியாயம் எப்போதும் என் விருப்பத்திற்குரிய ஒன்று. வாழ்வின் கண்திறப்பென்றே அதை சொல்வேன்.
ஒரு தகப்பனாக, அண்ணனாக, நண்பனாக, நம் வாழ்வின் மீது அளவற்ற நேயம் கொண்ட காதலியாக அவர் பேசிச் செல்லும் பாங்கு யாவும் , அவருடைய பல படங்களின் காட்சிகள் சொல்லாத ஈரத்தன்மையுடையவை. பல்வேறு உளைச்சலிலிருந்து என்னை மீட்டெடுத்தவை.
சினிமாவில் ஏதோவொரு வாய்ப்புத் தேடி அலைபவர்கள் நிச்சயம் இந்த புத்தகத்தை வாசிக்க பரிந்துரைக்கிறேன். குறிப்பாக, முதல் அத்தியாயம். உங்களை இன்னும் பல வருடங்களுக்கு உத்வேகம் குறையாமல் பார்த்துக் கொள்ளும் வல்லமை மிகுந்தது அது. நான் உத்திரவாதம்.
இனி வருபவை முதல் அத்தியாயத்திலிருந்து...
"ஒரு மனிதனுக்குக் காதல் அவசியம். தன் மீதான காதல். நீங்கள் முதலில் உங்களை நேசியுங்கள். உங்கள் உடலை நேசியுங்கள். ஆரோக்கியமான உடலும் கூர்மையான மனமுமே சிறந்த படைப்புகளைத் தர உதவும்.
ஒரு சின்ன வேலையைத் தேடிக் கொள்ளுங்கள். அது எதுவாகவும் இருக்கட்டும். அடிமனதில் சினிமா ஒரு பொறியாக உங்களுக்குள் கனலட்டும். அதை அணைய விடாது அந்தக் கனலுடன் இருங்கள். அப்போது அதன் வீரியம் கூடிக் கொண்டே இருக்கும்.
உடல், மன ஆரோக்கியத்துடன் வாய்ப்பு தேடுவது ஆரோக்கியமானது. அப்போது உங்களிடம் தேவையற்ற தயக்கமோ கூச்சமோ இருக்காது. மன உறுதி இருக்கும். தன்னம்பிக்கை இருக்கும். எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக வாய்ப்பு மறுக்கப்பட்டால் நிச்சயம் கூசிப் போகமாட்டீர்கள். உங்களுக்குப் பொறுந்தி வரக்கூடிய மற்றொருவரைத் தேடி, அதே கம்பீரத்துடனும் தெளிவுடனும் நீங்கள் செல்வீர்கள்"
" சினிமாவில் பிரபலமடைவதும் பெரிய ஆளாவதும் சந்தோஷமே. ஆனால், ஒருவேளை உன்னால் ஆகமுடியாது போனால் ... அது ஒன்றும் பெரிய நஷ்டமோ.. குறைபாடோ இல்லை.
சினிமா தவிர்த்தும் இந்த வாழ்க்கை மிக உன்னதமானது. பெருமை உடையது. பிரபலமில்லாத மனிதனாக வாழ்வது என்பது அப்படியொன்றும் குறைச்சலான காரியமில்லை..."
இவ்வளவு அற்புதமான கலைஞனை நேரில் சந்திக்கவே இல்லையே உரையாடவே இல்லையே என்கிற குற்ற உணர்வு எப்போதும் இருந்ததில்லை.
இந்த புத்தகத்தின் மூலம் இப்போதும் அவருடன் உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

Erin Brockovich (Ground WATER Pollution)

In 1993, Erin Brockovich (Julia Roberts) is an unemployed single mother of three children, who has recently been injured in a traffic accident with a doctor and is suing him. Her lawyer, Ed Masry (Albert Finney), expects to win, but Erin's explosive courtroom behavior under cross-examination loses her the case, and Ed will not return her phone calls afterwards. One day he arrives at work to find her in the office, apparently working. She says that he told her things would work out and they didn't, and that she needed a job. He feels bad for her, and decides to give her a try at the office.

Erin is given files for a real-estate case where Pacific Gas and Electric (PG&E) is offering to purchase the home of Hinkley, California, resident Donna Jensen. Erin is surprised to see medical records in the file and visits Donna, who explains that she had simply kept all her PG&E correspondence together. Donna appreciates PG&E's help: she has had several tumors and her husband has Hodgkin's disease, but PG&E has always supplied a doctor at their own expense. Erin asks why they would do that, and Donna replies, "because of the chromium". Erin begins digging into the case and finds evidence that the groundwater in Hinkley is seriously contaminated with carcinogenic hexavalent chromium, but PG&E has been telling Hinkley residents that they use a safer form of chromium. After several days away from the office doing this research, she is fired by Ed until he realizes that she was working all the time, and sees what she has found out.

Rehired, she continues her research, and over time, visits many Hinkley residents and wins their trust. She finds many cases of tumors and other medical problems in Hinkley. Everyone has been treated by PG&E's doctors and thinks the cluster of cases is just a coincidence, unrelated to the "safe" chromium. The Jensens' claim for compensation grows into a major class-action lawsuit, but the direct evidence only relates to PG&E's Hinkley plant, not to the senior management.

Knowing that PG&E could delay any settlement for years through delays and appeals, Ed takes the opportunity to arrange for disposition by binding arbitration, but a large majority of the plaintiffs must agree to this. Erin returns to Hinkley and persuades all 634 plaintiffs to go along. While she is there, a man approaches her to say that he and his cousin were PG&E employees, but his cousin recently died from the poison. The man says he was tasked with destroying documents at PG&E, but, "as it turns out, I wasn't a very good employee".

He gives Erin the documents: a 1966 memo proves corporate headquarters knew the water was contaminated with hexavalent chromium, did nothing about it, and advised the Hinkley operation to keep this secret. The judge orders PG&E to pay a settlement amount of $333 million to be distributed among the plaintiffs.

In the final scene, Ed hands Erin her bonus payment for the case but warns her he has changed the amount. She explodes into a complaint that she deserves more respect, but is astonished to find that he has increased it—to $2 million.

பரியேறும் பெருமாள் BA BL

முரண்பட்டு நிற்கும் இரண்டு தரப்புகளும் சுமுகமாக செல்ல வேண்டுமென்றால் negotiation ground எனப்படும் உரையாடல் தளம் வேண்டும். இரு தரப்பும் பேச ஆரம்பிக்க வேண்டும். உடனே தீர்வு கிடைத்துவிடாது. ஆனால், பேசத் துவங்குவது மிக முக்கியம் - எதிர்தரப்பு எவ்வளவு மோசமாக இருந்தாலும், பேசும் போதுதான் பிரச்சனையை தீர்ப்பதற்கான வெளிச்சம் தட்டுப்படும். இது நீண்ட பயணத்திற்கான தொடக்கப் புள்ளி.

இயக்குனர் தோழர் Mari Selvaraj நினைத்திருந்தால், பரியன் கொலை செய்வதாகக் காட்டி, உணர்ச்சிக் குவியலாகப் படத்தை முடித்திருக்கலாம். ஆனால், அவர் அப்படி செய்யவில்லை. ஆதிக்க ஜாதியுடன் ஓர் உரையாடலைத் துவக்கியிருக்கிறார். `நா சொல்றது உனக்குப் புரியுதா ? உன்னோட வன்மத்தால் எம்மக்கள் அனுபவிக்கும் கொடுந்துயரங்களைப் பார்த்தாயா ? ' என்று ஒடுக்கப்பட்ட ஜாதி, தமக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகளை ஒருபுறம் வைத்துவிட்டு, பெருந்தன்மையோடும், பேரன்போடும்,
பெரும்வேதனையோடும், ஆதிக்க ஜாதியுடன் உட்கார்ந்து பேசுகிறது. உரையாடத் துவங்குகிறது.

சமத்துவத்திற்கான சவாலான பயணத்தில் negotiation groundஐ உருவாக்கியிருக்கும் `பரியேறும் பெருமாள் BA BL' மிக முக்கியமான படம் 

 Geeta Ilangovan

இந்திய சமூகங்களின் சாதிய மனபோக்குகளை பலவீனப்படுத்துகின்ற திரைப்படம் பரியேறும் பெருமாள். சாதி ஒழிப்பு என்கின்ற சமத்துவ சமூகத்திற்கான முயற்சி ஒடுக்கப்படுகின்ற சமூகத்திலிருந்து தொடங்குவதில்லை. மாறாக அது ஒடுக்குகின்ற சமூகத்திலிருந்து தொடங்க வேண்டியது என்பதை இப்படம் மிகத்தெளிவாக உணர்த்தியிருக்கிறது.

பாபாசாகேப் அம்பேத்கரின் சாதியொழிப்பு என்கிற நூல் தலித்துகளுக்கானதில்லை. தலித் அல்லாதவர்களின் சிக்கலான உளவியலை சீர்ப்படுத்தும் பாடநூல் என்பதை இத்திரைப்படச் சூழலிலாவது சாதி இந்துக்கள் புரிந்துக்கொள்ள வேண்டும். புரட்சியாளர் அம்பேத்கர் "இந்தியாவில் கிராமங்கள் புற்றுநோயாக இருக்கிறது" என்கிறார். காந்தியோ "முதுகெலும்பு" என்கிறார். பரியேறும் பெருமாள் திரைப்படம் புரட்சியாளர் அம்பேத்கரின் கூற்றை நிரூபித்திருக்கிறது. சமூக விடுதலைக்கான இயக்கங்கள், கட்சிகளுக்குக்கூட சாதிய வன்கொடுமைகள் பழகிப்போய், அது குறித்த பிரங்ஞையே இல்லாமல் பறந்துக்கொண்டிருப்பதை பரியனின் தந்தை செல்வராஜை அவமானப்படுத்துகின்ற காட்சி அப்பட்டமாக்குகிறது.
"இந்திய கிராமங்கள் அதிகாரமற்றவர்களின் திறந்தவெளி சிறைச்சாலையாக இருக்கிறது" என்பதை, பேருந்திலிருந்து பரியனை இறக்கி அடிக்கின்ற காட்சி - திருமணத்திற்கு வந்தவனை அடித்து சிறுநீர் கழிக்கின்ற காட்சி - கறுப்பி நாய் கொல்லப்படுவது... போன்ற காட்சிகள் தத்ரூபமாக இருக்கின்றன. திரைமொழியாக்கப்படாமல் இருந்த பள்ளர்களின் வாழ்வியலை முதல்முதலாக இயக்குநர் மாரி செல்வராஜ் எடுத்துக்காட்டி இருக்கிறார். ஒடுக்கப்படுகின்ற அனைத்து சமூகத்தின் குறியீடாக இத்திரைப்படம் அமைந்திருந்தாலும், தென்மாவட்ட தலித்துகளின் தற்கால அரசியல் நிலைப்பாட்டை இது பேசியிருக்கிறதா? என்ற கேள்வியும் எனக்குள் எழுந்திருக்கிறது.
வணிக அடிப்படையிலான முழுமையான வெற்றியடையாமல்,
அனைத்து திரையரங்குகளிலும் வெளியிடப்படாமல் போகின்ற நிலை உண்டாகுமேயானால், படைப்பு ரீதியாக இத்திரைப்படம் முழுமையான வெற்றியை அடைந்ததாகத்தான் அர்த்தம். இந்தியாவின் அனைத்து மொழிகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு வெளியிடப்படவேண்டிய திரைப்படம் பரியேறும் பெருமாள்.
இனி சாதிய வன்கொடுமைகளைப்பற்றி உலக நாடுகளுக்கு எடுத்துரைக்க ஆவணப்படங்கள் அவசியமில்லை, பரியேறும் பெருமாளே அதை பறைசாற்றும். இயக்குநர் பா.ரஞ்சித், இயக்குநர் சுசீந்திரன், இயக்குநர் கோபி நயினார் தமிழ் சினிமாவில் உருவாக்கிய சாதியொழிப்பு பாதையில் சுதந்திரமாகவும் உண்மையாகவும் பயணித்திருக்கிறார் இயக்குநர் மாரி செல்வராஜ். மக்களோடு கலந்திருக்கும் இசை இத்திரைப்படத்திற்கு வலுசேர்த்திருக்கிறது. தென்மாவட்ட சமூக அரசியலில் டாக்டர் அம்பேத்கரை மிக எதார்த்தமாக அறிமுகப்படுத்தியிருக்கிறார் மாரி.
சாதியொழிப்பு அரசியலைப் பேசுகின்ற #பாரஞ்சித் #நீலம்புரடெக்‌ஷன் வழியாக இத்திரைப்படத்தை தயாரித்திருப்பது தமிழ்ச்சினிமாவில் ரஞ்சித்தின் கலை நேர்மையை மீண்டும் உணர்த்தியிருக்கிறது. ஜோக்கர் திரைப்படத்திற்கு தேசிய விருது வழங்கிய இந்திய அரசு நிச்சயம் பரியேறும் பெருமாளை தலைதாழ்ந்து வரவேற்கும்.
- டாக்டர். பாரதி பிரபு

பரியேறும் பெருமாள் - பரிவட்டம் கட்டுவாரா?
ஒரு கலைப்படைப்பை ஒரு தனி மனிதனின் உள்ளுணர்வோடு உரையாடச் செய்கிற போது அவனுடைய மனம் ஏதாவது ஒரு இயல்புணர்ச்சியால் பதட்டமடைகிறது என்றால், அந்தக் கலைப்படைப்பு வெற்றி பெற்றதாக நாம் அறிகிறோம், குறிப்பாக சாதி குறித்த உயர் நவிற்சியால் ஊற வைக்கப்பட்டிருந்த தமிழ் திரைப்படங்கள் ஒடுங்கிய குரலை, நடுங்கிக் கொண்டிருக்கிற மானுடத்தின் ஒரு பகுதியை கலை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்ட முற்படுகிறது என்பதே பெரிய சாதனையாகப் பேசப்படுவதுதான் சமகாலத்தின் துயரம்.

நம்முடைய சமூகம், உயர் இலக்கியங்களைப் பேசக் கூடியதாக இருக்கிறது, உயர் பண்பாடுகளைக் குறித்த வரட்டுக் கூச்சலிடுவதாய், பொருளாதார மேம்பாடு, அரசியல், சமூக வளர்ச்சி என்று பெருமிதம் கொண்டதாய்க் காட்சி அளிக்கிறது, தமிழகத்தின் ஒரு கிராமத்தில், தோற்றத்தில் பெரிய மனிதர் ஒருவரை நீங்கள் சந்திக்க நேர்ந்தால் அவருடைய குரலில் கலந்திருக்கும் அரசியல் மற்றும் சமூகப் பெருமிதம் உங்களை ஒரு பண்பட்ட சமூகத்தில் இருப்பதாக உணரச் செய்யும்.
பிறகு உரையாடலின் ஏதாவது ஒரு புள்ளியில் அவர் சாதி அடையாளம் குறித்துப் பேசும்போது அந்தப் பாதுகாப்பு மனநிலையில் இருந்து நழுவி ஒரு பதட்டம் தொற்றிக் கொள்ளும். அந்த உரையாடலின் இரண்டாம் மனிதன் ஒடுக்கப்பட்ட மனிதனாக அடையாளம் செய்யப்படுகிறவனாக இருந்தால் அவனுடைய மனநிலை குறித்து நீங்கள் கற்பனை செய்து பாருங்கள். விரைந்து உரையாடலை முடித்துக் கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறத் துடிக்கிற, ஒடுங்கிப் போகிற மானுடத்தின் குரலாக அது இருக்கும். சாதிப் பெருமிதத்தின் முன்னாள் சாலையில் அடிபட்டுக் கிடக்கிற ஒரு அழகான நாய்க்குட்டியின் படபடக்கிற வாலைப் போல காட்சிப் புலத்தில் நின்று துடிக்கும்.
தமிழ் திரைப்படங்களில் விலங்குகளுக்காக உலகத்தையே எதிர்த்து நின்று போராடுகிற மாவீரர்களை, போராளிகளை நாம் பார்த்திருக்கிறோம், ஆனால், கருப்பியைப் போல கொடூரமாகக் கொல்லப்பட்ட ஒரு நாய்க்காக கதை நாயகனின் சார்பில் பார்வையாளனைப் போர் தொடுக்க வைத்ததுதான் பரியேறும் பெருமாளின் வெற்றி. அது இந்த சமூகத்தில் ஒரு இயல்பான நிகழ்வு என்று நாயகனோடு கடக்கிறது மாரி செல்வராஜின் திரை மொழி. நாய் ஒரு படிமம், நாயை நீங்கள் இளவரசனாகக் கொள்ளலாம், சாதிப் பெருமிதத்தின் பெயரால் கொல்லப்பட்ட எவரையும் அந்த நாயைப் போல நீங்கள் காட்சிப் படுத்திக் கொள்ளலாம்.
பொது சமூகத்தின் மனநிலையில் இரண்டு வெவ்வேறு விதமான மனநிலை மாற்றத்தை இந்தத் திரைப்படங்கள் உருவாக்கலாம், ஒடுக்கப்பட்டவனாகத் தன்னை உணர்கிற ஒரு மானுடனின் மனநிலை, சாதிப் பெருமிதம் கொள்பவனாகத் தன்னை அடையாளம் காண்கிற ஒரு மானுடனின் மனநிலை, முதலாவதில் சினம் உருவாகலாம், அல்லது கையறு நிலை, பரிவுணர்ச்சி என்று கலவையான மனநிலை உருவாகலாம். இரண்டாமதில் இயக்குனர், தயாரிப்பாளர், ஒரு நல்ல கலைப் படைப்பை ரசிக்கிற பார்வையாளன் என்று எல்லோருமே எதிர் நோக்குவது மாற்றத்தை, நேரடியான சாதிக்கு எதிரான மனநிலை மாற்றத்தை.......
ஆனால், அந்த மாற்றம் நிகழக்கூடிய வாய்ப்புகள் இருக்கிறதா என்கிற கேள்வி நூலறுந்த பட்டம் போலக் காற்றில் ஆடுகிறது. வழக்கமான கொண்டாட்ட மனநிலை என்பது முற்போக்கு முகமூடிகளில் மறைக்கப்படும், சாதி திரைப்படங்களின் மூலமாக எழுப்பப்படுகிற கேள்விகளால் அழிந்து விடக்கூடிய ஒரு நிறுவனம் அல்ல, மாறாக இந்திய சமூகத்தின் ஆதி அந்தம் வரைக்கும் பரவிக் கிடக்கிற ஒரு மத நிறுவனம். முறையான தன்னெழுச்சியான மானுடத் துண்டுகள் மட்டுமே இத்தகைய கலை வடிவத்தைப் போற்றக் கூடியதாக இருக்கிறது.
ஆக, இந்த உரையாடல்களில், வெறும் பரிவுணர்ச்சியால், கருப்பியைப் போல கொல்லப்படுகிற நாயாக, பரியனின் வேட்டி அவிழ்க்கப்பட்ட தந்தையின் நிர்வாணமாக, சிறுநீர் கழிக்கப்படுகிற ஒடுங்கிய காதலனின் குருதியாக சரணடைதலின் கலை நுட்பத்தை வேண்டுமானால் ரசித்துப் போற்றலாம், ரசித்தலில் இருந்து இந்த சமூகக் கோபத்தை ஒரு இயக்கமாக மாற்ற வேண்டிய ஆயுதங்கள் இந்தப் படத்தில் இன்னும் கூர்மையாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று ஏனோ தோன்றுகிறது.
சாதி நிறுவனத்தை நீர்த்துப் போகச் செய்ய தார்மீகமான முதல் வழி எதிர்த்து அடிப்பது, இரண்டாவது வழி அரவணைத்துப் போவது அல்லது பணிந்து போவது, மூன்றாவதாக கல்வியின் மூலமாகப், பொருளாதார சமூக மேம்பாடுகளை அடைந்து தன்னியல்பில் நிற்பது, சாதியப் பெருமிதம் ஒரு சந்தனப் பேழை என்று நினைக்கிற மனிதர்களை அது ஒரு பீக்குழி என்று உணர வைக்கிற வேலை இந்த வகையான திரைப்படங்களின் திட்டமாக இருக்க வேண்டும், அதில் ஓரளவு வெற்றி பெற்றிருக்கிறார் மாரி செல்வராஜ்.
முற்பாதியில் கல்லூரி வாழ்க்கையையும், சமூக வாழ்க்கையையும் இணைக்கிற புள்ளிகளில் ஒரு கலைஞனாக இன்னும் பல படிகள் முன்னேற வேண்டிய தேவை மாரி செல்வராஜுக்கு இருக்கிறது, திரைக்கதையில் இன்னும் தீவிரமாக உழைத்திருக்கலாம், திரைப்படங்களுக்கும் ஆவணப்படங்களுக்கும் திரைக்கதையில் இழையோடும் உயிரோட்டம் தான் மிக முக்கியமான வேறுபாடு.
இந்த வகைத் திரைப்படங்கள் ஒடுங்கிய குரல் கொண்ட மானுடத்தின் வரவேற்பைப் பெற்று, போலி முற்போக்கு ஊடகங்களின் விசில் ஒலியில் ஜொலிக்கக்கூடும், ஆனால், பொது சமூகத்தின் மனநிலையில் அதாவது ஒடுங்கிய குரலைக் கண்டு மகிழ்வெய்துகிற ஆதிக்க சமூகத்தின் மனதில் என்ன வேலை செய்கிறது என்பதுதான் மிக முக்கியமான கேள்வி. இப்போதுதான் வேலையைத் துவக்கி இருக்கிற ஒரு இளைஞரிடம் நாம் அத்தகைய கடுமையான கேள்விகளை முன்வைக்க வேண்டாம் என்று தோன்றுகிறது.
முதல் பத்தியில் சொன்னதைப் போல ஒடுக்கப்பட்ட மானுடனின் குரலை, அதாவது அவனுடைய இயல்பான குரலைப் பதிவு செய்வதே ஒரு மிகப்பெரிய புரட்சி என்று கொண்டாடப்படும் சமூகத்தில் நாம் வாழ்கிறோம், நம்முடைய இந்தப் பயணம் இன்னும் நூற்றாண்டுகள் பயணிக்க வேண்டும், நத்தை வேகத்தில் நகர்ந்து கொண்டிருந்த பயணத்தை பா.ரஞ்சித்தும் அவரது பரிவாரங்களும் வேகப்படுத்தி இருக்கிறார்கள்.
இன்னும், அழுத்தமான திரைக்கதையோடு, ஆழமான சிந்தனைகளோடு தொடருங்கள் மாரி செல்வராஜ். வாழ்த்து. 
Arivazhagan Kaivalyam

Sakhavu – Malayala movie : Introduction to communism

Vadakarai Velan

கம்யூனிசத்தின் மீதும் கம்யூனிஸ்டுகள் மீதும் இளைய தலைமுறை கொண்டிருக்கும் எள்ளல் மிகுந்த பார்வையையும், உண்மையான கம்யூனிசம் எப்படிக் கேரள நிலத்தில் வேரூன்றி கிளைபரப்பி மக்கள் வாழ்வில் மலர்ச்சியைக் கொணர்ந்தது என்பதையும் பேசுகிறது ”சகாவு” திரைப்படம்.

இளையவனான கிருஷ்ணகுமார் தான் ஒரு சகாவு என்கிற போர்வையில் மக்கள் பணி எதிலும் ஈடுபடமாலேயே, ஆனால் தன்னை ஒரு கம்யூனிஸ்ட் என மற்றவர்கள் மதிக்க வேண்டுமென்றும், அதனடையாளம் மூலம் கிடைக்கும் வசதிக வாய்ப்புகளுக்கும் ஆசை கொண்டு, அலட்டல்கள் செய்கிறான். யாரென்று தெரியாத ஒருவருக்கு ரத்தம் தேவைப்படுகிறது, கட்சி அவனைக் கேட்டுக் கொள்ள ரத்ததானம் செய்ய அரசு மருத்துவமணைக்கு வருகிறான்.

அரம்பகட்ட அலட்டல்களும் அலம்பல்களும் தீர்ந்த பின், தான் ரத்தம் கொடுக்க வந்திருப்பது ஒரு உண்மையான “சகாவு” எனக் கேள்விப்பட்டு, அவரது உறவினர் நண்பர்கள் மூலம் அறிய நேர்கிற “சகாவு கிருஷ்ணன்” முன், தான் ஒன்றுமில்லாத ஒரு வெற்றுப் பதர் என்ற தன்னுணர்வு கொள்கிறான். ஒரு கள்ள சகாவு நல்ல சகாவாக மாறுவதே கதை.

கிருஷ்ணக்குமாருக்கும் கிருஷ்ணனுக்கும் இடையில் மாறி மாறிப் பயணிக்கும் கதை, மிக நேர்த்தியாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. தரிசு நிலத்தை உழுது, விதைத்து, செடிவளர்த்து மரமாக்குவதைப் போல, கிருஷ்ணன் வெறும் கிருஷ்ணனாக இருந்து “சகாவு” கிருஷ்ணனாக மாறுவதையும் கம்யூனிசத்தைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மக்களிடையே பரப்பி அவர்கள் நல்வாழ்விற்கு உறுதுணையாக இருப்பதையும் தெளிவாகக் காட்டி இருக்கிறார்கள்.

இரண்டு “சகாவு” பாத்திரத்தையும் நிவின் பாலியே செய்திருக்கிறார். இளையோருக்கான ஒரு தென்னாவெட்டு உடல் மொழியும், ஓர் சித்தாந்தத்தின் பால் ஆட்படும்போது வரும் கனிவையும் மிகத் தெளிவாகத் திரையில் காட்டுகிறார்.

கொத்தடிமைகள் போல் இருக்கும் தோட்டத் தொழிலாளிகளை, அவர்கள் வாழ்வை, எளிமயாகக் காட்டி கம்யூனிசம் எப்படி அவர்கள் வாழ்வில் ஒளியூட்டுகிறது என்பதை காட்சிப்படுத்திருப்பது மிக அருமை. சகாவை மூர்க்கமாக எதிர்த்த காவலரே இறுதியில் அவரது உற்ற நண்பராக மாறுகிறார்; “நண்பன் விரோதியாவதில் என்ன ஆச்சர்யம்? என்னைப் போல விரோதியாக இருந்து நண்பனாக மாறுவதுதான் கஷ்டம்”

காக்கா முட்டை ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ், சகாவின் மணைவி ஜானகியாக. இளைய வயது ஜானகிகிக்கும் முதிய ஜானகிக்கும்மான உடல்மொழியைக் கவனமாகக் கையாண்டிருக்கிறார். பாராட்டுகள்.

இன்று இணையத்தில், குறிப்பாக முகநூலில் சலம்பும் கட்சி இளைஞர்களையும், சார்ந்திருக்கும் கட்சிச் சித்தாங்களின் மீது அவர்கள் கொண்டிருக்கும் அறியாமையும், அச்சித்தாந்தங்களை நிலை நிறுத்த அவர்களது மூத்தோர் செய்த தியாகங்களை உணராமல் இருப்பதும், அது குறித்த எந்த பெருமிதமும் அற்று இருப்பதும் வருத்தம் தருகிறது.

படம் பார்த்து முடித்ததும், அ.கலையம்புத்தூரில் எங்கள் பால்யவயதில் நாங்கள், கலைஞர் எனக் கிண்டல் செய்த நபர் ஞாபகம் வருகிறார். மு.க போலவே தலை வகிடெடுத்துச் சீவி, பட்டை ஃப்ரேம் கொண்ட கருப்புக் கண்ணாடி, முழுக்கைச் சட்டை அணிந்து, தரைதொடும் துண்டணிந்து, சைக்கிளில் வலம் வருவார், ஹேண்டில் பாரில் மடித்துவைத்த முரசொலி.

இன்று நம் அடையாளங்களை மாற்றிக் கொண்டோம், கூடவே எந்தச் சித்தாந்தத்தின் மீதும் ஈடுபாடு கொள்ளாமல் வாழவும் பழகி விட்டோம்; அந்தந்த நேரச் சுகம் போதுமென.

Communism seems to be the flavour of the season as far as Malayalam cinema is concerned. Recently we saw the release of Tom Emmatty’s Oru Mexican Aparatha (Tovino Thomas) and now we have Sidhartha Siva’s Sakhavu (Nivin Pauly) as well. And there’s Amal Neerad’s Comrade in America aka CIA (Dulquer Salmaan) that is due for release shortly. What’s common to all these films is not just that the communist background, it’s also that these films are being headlined by a popular leading man as well, that surely means that there is definitely an attempt to bring back the theme of communism in Malayalam films. And considering that it is now the LDF-led government in power back in Kerala, this seems to be more than just a casual coincidence. Sidhartha Siva who started off making award winning feature films turned to mainstream commercial films with Kochavva Paulo Ayappa Coelho last year. And with Nivin Pauly on board Sakhavu he has taken a big leap in his career as a filmmaker.

Nivin Pauly plays two different characters, Krishna Kumar and Sakhavu Krishnan. Krishna Kumar is a youth communist leader who is eager to climb up the political ladder by all possible means. Sakhavu Krishnan is a veteran communist leader and social worker, who enjoys the respect of people around him thanks to his good work over the years. 

One fine day unknown to both of them, the lives of Krishna Kumar and Sakhavu Krishnan get entwined in an interesting fashion. Krishna Kumar is asked to donate blood to a patient who is about to undergo a surgery and hence he lands up at a Government hospital. It is only much later that he comes to know that the patient is Sakhavu Krishnan. In the course of the day Krishna Kumar slowly goes on to know the life story of Sakhavu Krishnan in detail. The story shifts between the two time zones regularly, one symbolising the past during the heydays of Krishnan when he was an active communist leader, and the present as seen through the eyes of Krishnan.

Beginning with the voice over of Krishnan it is made very clear by Sidhartha Siva that the film would be a positive tribute to communism and its ideologies. The film is indeed a eulogy of sorts to the communist way of life and why the philosophy is so relevant in Kerala. Now this is a tad risky considering that there is a possibility of alienating a certain section of the audience which is not so fond of political dramas or has a different perspective on communism. The writing by Sidhartha Siva at times results in making the proceedings quite slow in a few places, the duration of 164 minutes making it appear slightly stretched overall. And it’s necessary to note that the film clearly paints Sakahvu Krishnan in extremely positive shades all the way. Luckily the spotlessly white portrayal of Sakhavu Krishnan is balanced by that of the more practical and contemporary Krishna Kumar.

The film benefits a lot by getting the period look (the 1970s) well taken care of, George C Williams’s cinematography and the choice of locations aiding the same. Prashant Pillai’s music goes well with the flow of the film. Of the supporting cast, Althaf as Mahesh provides some laughs while Binu Pappu as Prabhakaran Eerali, Krishnan’s foe turned close friend, Sreenivasan as the doctor treating Sakhavu Krishnan and Baiju as Garudan Kangani, the right hand man of the tea estate manager leave an impact.

Of the women while Aparna Gopinath and Gayathri Suresh have nothing much to do, Aishwarya Rajesh as Sakhavu Krishnan does well despite her limited scenes. Needless to say the main reason why the film works is Nivin Pauly who brings in a spirited performance, portraying both the contrasting characters in a manner that makes one nearly overlook the issues with the film.

Sakhavu is not as splendid a film as one might have expected, but it is a film that does not mislead the viewer and is definitely worth an outing at the cinemas.

Sethumadhavan N